Blog: een nieuw begin

Dikke boeken bedekt met stof
Dikke boeken, onaangeraakt en dof
Het zolderraam klapt plotseling open
Het stof zet het op het lopen


Het is alweer een ruime twee jaar geleden dat ik op mijn blog deed posten. Twee jaar is een lange tijd en er is veel gebeurd; zo woon ik tegenwoordig op mijzelf, kook ik zelf en doe mijn was zelf. Liefde kwam en ging weer zoals dat gaat. Familie verliet mij en de wereld, nieuwe familie begroette de wereld voor de eerste keer. Mijn oude baan werd afgesloten nar 13 lange maar plezierige jaren.

Maar er bleef ook veel hetzelfde; de halsstarrige koppigheid en de eigenzinnige blik. De neiging om nodeloos filosofisch en poëtisch te schrijven en praten. Avonden vullen met het kijken van films, het schrijven van nabeschouwingen en natuurlijk het voorzetten van mijn online leven.

Een tijd lang sprong ik van hop naar haar, mijn leven was turbulent; soms was mijn leven turbulent en soms zat ik weken lang iedere avond op de bank een boek te lezen met een kop koffie. Met het uit elkaar vallen van mijn jongste relatie heb ik besloten weer wat oude gewoontes op te pakken waaronder deze blog uit zijn slop te halen.

Er zullen nieuwe reviews komen, van boeken en films. Nieuwe stukjes proza en overdenkingen. Ook zullen er voor de eerste keer foto’s worden toegevoegd aan mijn blog. Verwacht in ieder geval de komende week een stortvloed van nieuwe topics.


Met vriendelijke groet,

Auredium

CD-Review: The Prodigy - Invaders must die

Band: the Prodigy

Titel: Invaders must die

Uitgave: 23-02-2009

Wie kent the Prodigy nou niet?

The prodigy is een Britse dance act welke zijn oorsprong vond in het jaar 1990. De muziek gemaakt door Liam Howlett, MC Maxim Reality en Keith Flint is divers en met regelmaat controversieel.

Hun doorbraak met de hitsong 'No Good (Start the Dance)' van de muziek CD 'Music for the Jilted Generation' staat voor altijd in de history van de muziekindustrie gegrift.

Alhoewel ik graag luister naar de muziek van the Prodigy had ik tot aan het begin van dit afgelopen jaar nog geen echt album in mijn bezit. Inmiddels bezit ik al enige tijd hun laatste album 'Invaders Must Die' uitgebracht in het begin van 2009.

De muziek van Invaders Must Die is de agressieve upbeat waar we The Prodigy van kennen. Mijn persoonlijke beslissing om het album aan te schaffen was de fantastische hitclip van 'Warrior's Dance', een nummer welke niet mis staat in de grotere uitgaansgelegenheden. Invaders must die is echter gevult met goede nummers. Van het openingsnummer 'Invaders Must Die' tot en met 'Stand Up' zijn het goede nummers met een goed tempo die niet repetatief wordt. Enigzins humorvol is het eerder genoemde 'Stand Up' nummer waarmee Invaders must die wordt afgesloten wel aangezien juist dit nummer relatief rustig is. Het lijkt daarmee erop dat Liam de luisteraar wilt wakker maken en afkoelen uit deze zeer goede muzikale droom.

Het Hoesje is gemaakt van stevig karton zonder plastic poespas. Bijgevoegd is een muziek CD met alle nummers en een extra DVD met verschillende muziek video's in zeer hoge kwaliteit waaronder de video's van 'Invaders must die' en 'Warriors Dance'. De video DVD is een echte aanwist aangezien de clips vaak niet op de Nederlandse televisie zijn geweest en inmiddels door de leeftijd niet meer snel op televisie te zien zullen zijn. Verder is er een klein promotieboekje toegevoegd met informatie over de nummers.

Conclusie: Houd je van teh Prodigy of heb je gewoonweg zin om naar wat goede energieke muziek van het andere soort te luisteren dan is deze CD zeker een aanrader. Ik wil deze Cd ook aanraden voor mensen die minder bekend zijn met The Prodigy en de stijl muziek ervan. Alhoewel niets het origineel van 'Music for the Jilted Generation' kan overtreffen is 'Invaders must die' zeker een goede meesterzet en de jaren van ervaring die The Prodigy heeft komt goed naar voren toe.

Cijfer: 8.5/10

Schrikkeldagblog

Hey Bloggers,

Tijd voor een nieuwe update van mijn blog. Zoals wel te zien valt heb ik een boekreview geplaatst op mijn boek over China. Ik was eigenlijk al wat te lang aan dat boek bezig, ik heb het dus niet in een enkele zucht uitgelezen zoals normaal. Los daarvan heb ik binnenkort APK-keuring wat me weer een rib uit mijn lichaam zal kosten, hoewel mijn oude redelijk het jaar heeft overleefd. Mijn leven gaat redelijk soepel, ook al heb ik wat grote plannen op de ‘iets wat langer dan gepland termijn’ moeten schuiven door een onverwachte tegenslag. Geen ramp, ik stel gewoon alles opnieuw bij.

Mijn laatste blog was van januari en sindsdien is het carnaval geweest. Carnaval was super, met allerhande gespuis zoals clowns, nonnen, cowboys en een verdwaalde toerist. Maar goed, de meeste snappen het wel. Na maandag had ik er wel genoeg van, bovendien kreeg ik tussen de 39,5 en 40 graden koorts gedurende twee dagen maar dat mocht de pret niet drukken. Inmiddels zit ik hier overigens te typen met een verkoudheid, maar ook die is bijna over. Gelukkig zal het beter weer worden en dan zijn mijn ziektes voorbij.

In principe is er niet echt veel slechts of goed gebeurd in de afgelopen maand, op uitzondering van carnaval na dan. Ik zit overigens wel nog wat dingen te plannen op relatief korte termijn en heb nog wat verhalen geschreven. De verhalen staan online op de verhalensite (www.verhalensite.com) maar zullen niet op mijn blog hier komen te staan. Ik ben nog steeds aan het schrijven, maar moet eerst wat zaken in de verhaallijn van mijn nieuwe verhaal op orde zetten. Wellicht dat ik het nieuwe verhaal wel hier online zet als ik vind dat het ver genoeg gevorderd is, en ook de moeite waard is om te lezen voor anderen.

Genoeg gezwamd!

Laters!!!!

Hey bloggers!

Boekreview: China

Boekreview: China
Auteur: Edward L. Shaughnessy
ISBN: 978-90-5764-557-0

Een tijd terug heb ik een boek gehaald met de titel China. Ik koos het boek 'China' van Edward L. Shaughnessy omdat het zich handeld over de culturele geschiedenis van een groeiende wereldmacht. Het boek stelde me niet teleur, alhoewel ik toch ook kritieken heb.

Uiterlijk

Het boek is een paperback versie van nog geen 10 euro en beslaat ruim 230 bladzijden. Omdat het paperback is betekend dit dat het geen hardcover boek is, maar het is zo dik dat het goed rechtop kan staan. Pluspunt is dat het boek goede stevige pagina's heeft, iets wat bij veel paperback boeken ontbreekt. Een nadeel van het boek is dat het wellicht wat te rijkelijk is voorzien van foto's en afbeeldingen. Deze illustraties geven een goed idee van Chinese voorwerpen en landschappen maar veel nuttige informatie geven ze niet.

Opbouw

Edward heeft ervoor gekozen om een relatief logische opbouw te volgen. In principe begint hij met de belangrijkste onderdelen zoals de dynastieën en diens opbouw. Hij behandeld vervolgens het geloof van China door de eeuwen en welke rituelen er worden behandeld en uiteindelijk wijd hij zich aan het dagelijks leven en de uitvindingen van China. Op het laatst komt nog een stukje recent verleden van het communisme, maar het is duidelijk dat Edward liever niets behandeld sinds de inval van het imperiale westen in China. Voor sommige wellicht een gemiste kans, maar aan de andere kant valt dit misschien ook wel onder wat te recent verleden en een ander tijdsbestek van de Chinese samenleving.

Inhoud

De inhoud is goed en bondig. Het is geen studieboek, maar een boek voor korte inleidingen. Iedere hoofdstuk bestaat uit onderwerpen van twee bladzijden vaak voorzien van een afbeelding en een extra kader met informatie. Het boek kan worden gelezen van voor naar achteren zoals ik het deed, maar leent zich heel goed als naslagwerk en in op te zoeken.
Het moet gezegd worden dat Edward zich redelijk neutraal weet te houden in zijn standpunt over de Chinese cultuur en geschiedenis, maar af en toe laat Edward zich kennen en blijkt dat hij de cultuur als hoger beschouwt dan andere gelijktijdige culturen. Niet erg, want het blijft binnen de perken en het boek kan dus als relatief neutrale bron worden genomen.

Eigen mening

Het boek leerde mij veel nieuwe dingen over de cultuur en gaf me wat meer inzicht in China. Zeker is dat de Chinese cultuur op zijn minst even oud is als de klassieke Griekse cultuur en wellicht iets ouder en dat veel van onze huidige technologie zijn oorsprong in belangrijke maten vind in China en het verre oosten. Het was een leerzaam boek, het maakte mijn verlangen om China te zien zeker niet minder, maar ook niet echt meer.

Cijfer: 7.5

Column: De wereld van morgen

Al sinds mensenheugenis doet de mens nadenken over hoe de wereld van morgen eruit ziet. Als ik voorbeelden moet noemen verwijs ik naar Jule Verne en Gene Roddenberry. Dergelijke denkers proberen altijd een nieuw beeld te schetsen voor het morgen. Toegegeven dat Jule Verne niet ver van de waarheid af zat met enkele van zijn voorspellingen.

Ik denk altijd dat de mens veel meer naar dergelijke beelden onbewust streeft en zo worden dergelijk voorspellingen leiddraden voor hoe onze toekomst eruit gaat zien. Bedenk maar eens dat ver voordat er echte onderzeeërs waren deze reeds werden voorgesteld. Wensen en toekomstbeelden zijn en zeer belangrijke bron van vooruitgang in deze.

Maar wie had kunnen voorspellen dat tegenwoordig de hele wereld via het internet kan communiceren met elkaar. Dat we allemaal een kastje van nog geen drie bij tien cm op zak hebben waarmee we bijna iedereen kunnen bereiken, we muziek en films op kunnen zien of spellen spelen.

Ik weet nooit wat ik met die troep moet. Ik werk ontzettend veel met apparatuur maar vaak zet ik vraagtekens achter sommige functionaliteiten. Het verbaasd met dan ook telkens weer als ik een bepaalde functionaliteit als onnodig of onpraktisch vind anderen er wel het nut van in zien. Het is natuurlijk wel leuk, een gadget of gimmick te hebben. Vroeger, heel lang geleden bestond er de Gameboy en dan heb ik het over de allereerste Gameboy. Die allereerste gameboy had helemaal geen kleurenscherm, laat staan twee en met touchscreen! Dat waren pas tijden, vier batterijen voor je gameboy. Wilde je een loep met verlichting om het beter te kunnen zien in het duister dan moesten er weer twee batterijen extra in. Harder geluid met extra boxjes, kom maar op met die negen volgt batterij! Al met al had je dus al snel een ding van enig gewicht in je handen.

Als je tegenwoordig kijkt en je zit wat in het wereldje dan weet je het wel. Energiezuinige tocuhscreens die oprolbaar zijn en doorzichtig zijn de toekomst en dat over een jaar of twintig tot dertig. We sturen computers dan met onze gedachten en applicaties zoals MSN zijn verleden tijd want andere mensen kunnen toch gedachtes naar elkaar doorsturen. Het vreemde is dat dit weliswaar toekomstvisie is, maar waarvan nu al eigenlijk duidelijk is dat we het zullen bereiken in deze eeuw en waarschijnlijk in de eerste helft ervan. Het wordt steeds moeilijker om een visie te maken voor de mensheid want wellicht bestaat de mensheid zoals wij die kennen over honderd tot tweehonderd jaar niet meer zoals wij hem kennen. We hebben natuurlijk nog ruimtereizen, maar andere ontwikkelingen zoals aanpassen aan de ruimte, genetische manipulatie en de groei van onze technologie zullen over tijd ons ras zoveel veranderen dat de term ‘homo sapiens sapiens’ wel erg ruim moet worden opgevat.

Laat maar komen die toekomst! Maar goed zo’n vaart zal het allemaal niet lopen en als we het echt goed willen doen als mensheid zullen we toch echt geheel volgens traditie een grote oorlog moeten hebben die de ontwikkeling en integratie van dergelijke nieuwigheden stimuleert. Vraag is natuurlijk of ik überhaupt wel een telepathisch bericht wil ontvangen van andere mensen. Enfin, we kunnen dus wat leuks tegemoet zien, maar eerst nog die nieuwe oorlog!

NieuwjaarsColumn: 2007/2008

Het is weer oud en nieuw geweest en zoals te merken viel op mijn blog heb ik het druk gehad. 2007 was voor mij een geweldig jaar waarin een baan en een auto werd gerealiseerd voor mij, ik een hele berg nieuwe vrienden en kennis erbij kreeg en een hoop nieuwe, voornamelijk positieve ervaringen op deed. Ik kijk dan ook 2008 tegemoet met een glimlach.
Ik heb enkele grote plannen voor de toekomst en voor dit jaar klaar staan en ik ga me daar volledig op concentreren. Ik laat natuurlijk niet mijn blog vallen vanzelfsprekend. Ik wil hierbij overigens van de gelegenheid gebruik maken om al mijn lezers een gelukkig en voorspoedig nieuw jaar te wensen. Beter laat dan nooit zeg ik maar.

2007 was voor de wereld een turbulent en zwaar jaar. Veel onrust in de gelederen, zowel ver weg met allerhande, nog steeds slepende oorlogen als dichtbij. Jongeren die relde, mensen die wederom voor niets werden vermoord dalende en stijgende economieën en dure olie. Toch was het geen slecht jaar. Europa doet het nog steeds goed economisch bijvoorbeeld en Frans Bauwer was een tijdje stil omdat hij een operatie aan zijn stembanden had gehad.

Je moet het allemaal weer niet zo zwaarmoedig inzien dus.

Voor dit jaar kijk ik echt uit naar veel globale zaken. De Olympische spelen voor 2008 die in China plaats vinden bijvoorbeeld. Het nieuwe Formule 1 seizoen, het CERN project wat dit jaar dichter bij de realisatie komt.

Natuurlijk de olieprijs zal duurder worden, er zullen weer aanslagen volgen en Frans Bauwer mag dit jaar weer gaan zingen. Maar zo moet je niet tegen het leven aankijken vind ik. Je moet de problemen onderkennen, eventueel mogelijk oplossingen bedenken en uitvoeren en verder gaan. Ik verheug me intussen op warmere dagen, hoewel ik moet dit weer ook niet ontevreden ben. Verwacht binnenkort nog van mij een column of nieuw filosofisch stukje of zo want eigenlijk heb ik zin om weer flink te bloggen.

Nu moet ik alleen nog tijd vinden daarvoor want tijd begint in mijn leven een schaarste te worden. Ik werk veel, en met plezier en doe nog van allerlei zaken langs mijn werk buiten bloggen. Mijn sociale leven neemt veel tijd in beslag, maar ik zou met niemand willen ruilen. Dat ik zoiets kan en durf te zeggen is denk ik wel een teken aan de muur.

Xie jullie,

Auredium Riptide

Verhaal: Project Nova

Het was een regenachtige dag en de 15 jarige Sofie lag op haar bed haar huiswerk te maken. “Bah! Wiskunde.” Dacht ze bij zichzelf. Haar moeder kwam de kamer binnen en zette wat limonade en koekjes neer op de tafel. “Lukt het?” Vroeg haar moeder vriendelijk.

Wiskunde was niet Sofie’s beste vak, ze vond biologie veel leuker. Ze moest meester Knijpers ook niet, die saaie oude wiskunde leraar legde alles altijd zo langdradig uit.

Sofie sloeg haar schrift en boek dicht, ze had het wel voor gezien, ze zou er vanavond nog wel even aan verder werken. Ze keek uit haar raam en zag dat het minder hard was gaan regenen. Ze liep naar onder toe, deed haar jas aan en pakte een paraplu. “Ik ga naar Margriet toe!” Riep ze naar haar moeder.

Eenmaal buiten viel het haar op dat het best warm was voor het najaar. Sofie hield niet zo van het najaar, het was altijd zo somber. Ze pakte haar fiets en ging ze op weg naar Margriet. Zolang Sofie zich kon herinneren was Margriet al een vriendin van haar. Ze hadden altijd in dezelfde klas gezeten en deden alles samen. Ze was bijna bij Margriet aangekomen toen ze plotseling iets vreemds zag in een klein steegje. Ze stapte van haar fiets af en met zette de fiets neer tegen de muur van het steegje. Voorzichtig liep ze naar het meisje toe. Sofie wilde net vragen wat er aan de hand was toen het meisje haar handen van haar snikkende gezicht af haalde en het hoofd naar Sofie draaide. “Je moet me vinden!” hoorde Sofie in haar hoofd schreeuwen. Plotseling verdween het meisje in een wolk van bloed dat overal tegen de muren en op Sofie spetterde. Schreeuwend en van angst weg rennend verliet Sofie het steegje, maar op straat was het uitgestorven. Ze draaide zich om en keek nog een keer het steegje in en zag toen niets, geen bloed op de muren en zelfs niet op haar kleding. “Heb ik het dan allemaal verbeeld?” Dacht Sofie bij zichzelf.

Geschrokken pakte ze haar fiets en ging ze weer op weg naar Margriet. Plotseling reden er weer auto’s met hun koplampen aan en was er overal weer geluid te horen. Ze moest nog vijf minuten fietsen, dus fietste ze de straat door. Ze sloeg bij de tweede kruising rechtsaf en moest nog twee huizenblokken ver fietsen om bij Margriet te komen. Plotseling was het stil nadat ze had afgeslagen. Geen auto’s en geen mensen, alles straalde een koude leegte uit. De lichten in de huizen waren aan, maar het leek wel alsof er niemand thuis was. Het was gestopt met regenen, maar er waaide nog een koude najaarswind door de straat. Sofie draaide haar fiets om, maar merkte dat achter haar plotseling een grote muur stond waar ze niet langs kon. Ze stapte weer van haar fiets af en liep voorzichtig naar voren. Plotseling verscheen het meisje weer in de verte en liep langzaam naar voren. Vanuit de regenpoelen stegen druppels water op die in de lucht bleven hangen. Sofie keek angstig om haar heen en zag op tien meter afstand een steegje open. Ze stapte op haar fiets en fietste zo hard ze kon door het steegje, tussen de oude dozen en het andere zwerfvuil door. Ze durfde niet achter zich om te kijken, maar voelde dat ze nog steeds gevolgd werd. Na vijf minuten hard fietsen durfde ze eindelijk te stoppen.

Sofie kijkt rond om haar heen en ziet dat ze is beland bij het oude industrieterrein. Sinds de stad een nieuw terrein heeft gekozen zijn veel fabrieken hier gesloten en verhuist naar het andere terrein. Omdat de sloop altijd wat achter lag en het bestemmingsplan van de gemeente nog niet rond was stonden er veel verlaten panden. Sofie wilde hier eigen net zo snel weg en pakte haar fiets weer. Er reden nog wel wat vrachtwagens en auto’s rond ook al was het merendeel van de panden leeg. Sofie merkt plotseling dat het veel donkerder was geworden en keek op haar horloge, het was al half zes!

Snel pakte Sofie haar mobiele telefoon, maar toen ze wilde bellen merkte ze dat ze geen bereik had. Ze hield haar telefoon nog eens wat hoger in de lucht, maar bij het bereik stond nog geen enkel streepje. Sofie ging ervan uit dat het te maken hadden met de fabrieken om haar heen, allemaal die metalen buizen, trappen en kabels stoorde natuurlijk het signaal. Ze zou wel verder fietsen het terrein af en dan belde ze wel even haar ouders op om te vertellen dat ze wat later kwam eten.

Sofie was bijna van het industrieterrein af toen er plotseling bij de kruising van de linker zijweg een vrachtwagen razend snel voorbij reed met de achterzijde in brand. Sofie kon nog net op tijd stoppen. De vrachtwagen reed nog een paar tientallen meters verder voordat deze begon te zwalken, de aanhanger omver kieperde en de vrachtwagen met een harde knal tot stilstand kwam tegen een industrieel pand. Het duurde even voordat Sofie van de schrik was bijgekomen en pas toen viel het haar op dat ze niemand zag toesnellen. “Vreemd” dacht Sofie. Normaal gesproken zouden er nu overal toeschouwers komen. Ze wilde het alarmnummer bellen maar haar telefoon had nog steeds geen bereik. Voorzichtig liep ze naar de vrachtwagen toe, ze kon echter niet controleren of er nog iemand in de vrachtwagen zat. Sofie dacht na over wat ze moest gaan doen. Misschien dat in het industriecomplex nog een telefoon was die ze kon gebruiken. Ze keek rondom zich heen, maar er was niemand te zien. Toen zag ze dat de klap van de vrachtwagen een deur had ontwricht in het complex, met wat moeite wist ze de deur open te forceren. In het bedrijf was het stil, er stonden wat grote machines die leken te zijn gemaakt om conservenblikjes te vullen en dicht te maken. Iets verder door lag een oud kantoortje in de hal. Voorzichtig liep Sofie door naar het kantoor. Ze veegde wat stof weg op een raam en zag een telefoon in het kantoor staan. “Nu maar hopen dat die het doet.” Dacht Sofie. Ze liep naar de deur van het kantoor, de deur zat niet op slot maar zat vast in de deuropening. Sofie zette haar schouder tegen de deur en gaf een fikse duw tegen de deur. De deur gaf niet bij, dus Sofie probeerde het nog een keer. De deur schoot plotseling los en Sofie viel op de stoffige betonnen vloer. Even dacht ze dat ze iets zag verdwijnen vanuit een ooghoek.

Sofie stond op en klopte het stof van haar kleren af. Ze zette een klein bureaulampje aan en pakte de telefoon. “Gelukkig, een kiestoon.” Dacht Sofie bij zichzelf. Het was nog een oude telefoon met een draaiwiel voor de nummers. Snel draaide ze het alarmnummer, de telefoon ging over.

´Tuut…..tuut…tuut…- Hallo met de alarmdienst, hoe kan ik u helpen?”

Sofie wilde net gaan spreken toen plotseling de verbinding werd afgekapt en de bureaulamp uit viel. Nadat de eerste verbazing was weggetrokken bij Sofie hoorde ze een knetterend geluid door de deuropening komen. Aan het einde van een lange donkere gang, net om de hoek zag ze gele en blauwe lichtflitsen. “Geweldig, vast een stoppenkast gesprongen in dit oude complex” Dacht Sofie bij zichzelf. Even dacht ze na, misschien viel de stoppenkast nog wel te repareren, na een ander complex toe lopen kostte haar zeker tien minuten en dan moest ze nog een werkende telefoon zoeken.

Snel liep Sofie door de donkere gang. Ze ging om het hoekje en zag daar de stoppenkast. Hoewel Sofie niets van elektrische apparaten af wist, was wel duidelijk dat deze stoppenkast niet meer te repareren viel. Ze zou terug moeten naar een ander pand om een werkende telefoon te vinden. Ze was net halverwege de duistere gang toen er een enorme explosie was. De vrachtwagen explodeerde, het hele gebouw trilde van de schokgolf en de ruimte voor haar vulde zich met vuur. Sofie werd door de schokgolf naar achteren gegooid. Even lag ze versuft op de grond en toen ze haar ogen open deed zag ze alles wazig. Ze meende even een figuur e zien, maar toen ze met de ogen knipperde en scherper begon te zien was het figuur verdwenen. Voorzichtig stond ze op, de weg naar buiten was geblokkeerd. Rondom haar heen waren geen directe ramen of deuren te zien die naar buiten leidde. Ze keek rondom haar heen. De stoppenkast was gestopt met vonken, maar er was nog steeds een beetje licht. Bij beter rondkijken zaten er hoog tegen de muur achter haar een paar hele kleine stoffige raampjes met ijzerwerk ervoor. Geen uitgang dus, maar genoeg licht voor wat te kunnen zien.

Sofie keek rondom haar heen en zag twee gangen die ze kon nemen. Een leidde rechtdoor voor een meter of 40 en zo te zien lagen er wat oude magazijnen langs. Aan het einde van de gang was een deur die waarschijnlijk naar buiten leidde. De tweede gang leidde langs wat vroeger een kantine leek te zijn geweest, wat kleine kantoortjes en een bergingkast. Aan het einde van deze tweede gang was een deuropening die naar een trappenhal liep. Sofie besloot om langs door de gang langs de magazijnen te lopen.

Het hele complex was gemaakt van beton en het meeste van de opvulling was waarschijnlijk weg gehaald toen het bedrijf weg trok of failliet ging. Sofie zag nog wel wat grote lege kisten staan met het woord ‘Mantagen’ erop wat waarschijnlijk de naam van het bedrijf was. Toen Sofie bij het einde van de gang was probeerde ze de deur te openen, maar de deur bleek op slot te zijn en was te stevig voor haar om open te breken. Tegen de muur zat nog een stoffig evacuatieplan met een kaart. Op de kaart stond een nooddeur in het aangrenzende magazijn. Sofie liep het magazijn in op zoek naar de deur. Wat grote met hout dicht getimmerde ramen in het magazijn lieten wat licht door. Sofie had de nooduitgang gevonden, maar er lag een hoop van kapotte kisten en metalen stellages voor waardoor de nooduitgang niet meer kan worden gebruikt. Nu onder de enige uitgangen onder bleken te zijn geblokkeerd besloot Sofie om naar de bovenverdieping te gaan. Via de andere gang liep ze langs de lege kantine naar en kantoortjes. Net voor de trappenhal was een kleine bergingruimte waar nog van alles lag. Sofie keek erin, schoonmaakspullen, stoflappen, een wap en een zaklamp. Sofie pakte de zaklamp, veegde het stof eraf en probeerde de zaklamp aan te zetten. De zaklamp weigerde eerst, slechts een paar flikkeringen. Sofie sloeg een paar keer met de zaklamp en plotseling ging de zaklamp aan.

Voorzichtig liep Sofie met de zaklamp het trappenhuis in. Door het stofwebben heen liep Sofie de trap omhoog naar de eerste verdieping. De deur lag uit zijn scharnieren en ze duwde de deur open. Op deze bovenruimte lagen voornamelijk kleine ruimte bedoelt voor kantoortje, alle ramen waren dicht gespijkerd. Toen zag ze een vreemde gloed uit een kantoortje komen aan het einde van de gang waar de gang over liep in een open ruimte. Toen ze bij het kantoor in de buurt kwam verdween het licht plotseling. Sofie liep voorzichtig het kantoor binnen en zag niets bijzonders, een oud leeg bureau. Toen ze wat beter keek zag ze wat uit een bureaulade steken. Ze maakte de lade open en zag er een document in liggen, het was een stoffige gele map waarvan gele kaft al verbleekt was. Op de gele map stond groot ‘Vertrouwelijk’, toen Sofie hem open klapte stond er bovenaan op het eerste papier ‘Project Nova’. Ze wilde verder lezen, maar ze hoorde buiten het kantoortje plotseling het geluid van metaal op beton. Ze nam de map mee en keek om de hoek, de open ruimte in en zag een metalen emmer over de grond rollen. Waarschijnlijk een muis dacht ze. Ze keek de open ruimte eens rond, maar zag niets special. Wel zag Sofie een nooddeur, ze liep er naartoe en duwde de deur open. Op het moment dat Sofie de deur dicht gooide hoor de gegiechel, ze draaide zich om, maar de deur was alweer gesloten.

Sofie ging via de lange maten noodtrap naar beneden, en merkte plotseling dat ze nog steeds de map met vertrouwelijke informatie bij zich had. Sofie was natuurlijk wel nieuwsgierig en liep naar haar fiets toe. Sofie pakte haar fiets en wilde wegfietsen maar bleef verbouwereerd staan. De vrachtwagen die ingereden was op het gebouw was compleet verdwenen!

Er was zelfs nog geen spoortje schade te zien aan het gebouw zelf en nergens een tekenen dat er ooit een vrachtwagen was geweest. Sofie wist niet wat er allemaal aan de hand was, maar het document bewees dat ze niet gek was. Ze had het gevoel dat ze op de vooravond was van een hoop bijzondere gebeurtenissen.