Auredium riptides geprevel

Het Grote Ubuntu avontuur Dag #1

2011-05-18T21:51:00.003+01:00

Dag 1 is achter de rug met Ubuntu. Ik moest met wat kleinigheidjes worstelen. Evolution verwijderd, Thunderbird geïnstalleerd. Mail en nieuwsgroepen geconfigureerd. Minecraft geïnstalleerd en een HD texturepack erop weten te zetten. Nog wat kleinigheidjes.

Al met al komt het allemaal snel bij elkaar. Morgen wil ik DLNA tackelen maar daarvoor moet ik eerst wat inlezen over miniDLNA.Ik moet immers wel audio en video naar mijn TV kunnen streamen via het netwerk. :P

Het Grote Ubuntu avontuur

2011-05-18T07:18:00.003+01:00

of 30 dagen non-stop ubuntu only gaan

het knaagde al langer aan mij, de gedachte om gewoon eens 30 dagen alleen maar Ubuntu te draaien in mijn huis. Weg van Windows, iets wat ik enkel voor de computerspellen erop houd. Gisteren ging de kogel door de kerk, plotseling MOEST het van mijzelf. Zo ben ik wel vaker, als ik iets wil voor mijzelf dan MOET het vanzelf op een gegeven moment.

Dus gisteravond ben ik begonnen met mijn Ubuntu only. Windows 7 had mijn eerste Ubuntu DVD verknalt waardoor de installatie van 11.04 niet lukte. Alleen maar een teken dat ik van Windows af moest. Na Ubuntu 10.04 te installeren en te upgraden kun ik als nog van slag met 11.04.

De Unity interface is nieuw voor me, maar ik heb genoeg ervaring om te weten hoe en wat en in een minuutje wist ik het fijne ervan. Ik kijk uit naar de rest van de dagen en houd jullie op de hoogte!

Politiek: Met vallen en opstaan

2010-05-09T12:03:00.000+01:00

Het laatste kabinet van Dhr. Balkenende is wederom gevallen. Ligt dit aan Balkenende, ik denk een beetje wel en een beetje niet. Ik denk dat als ik de situatie analyseer het allemaal erg pijnlijk was. Er heerste een zeer sterke sympathie tegen de inzet van Nederlandse troepen door aan het licht gekomen schandalen en het verlies van Nederlandse soldaten. Toen de NATO per brief aan Nederland vroeg om tegen de afspraak in de duur van Nederlandse troepen in Afghanistan te verlengen sloeg de vlam in de pan.

Wouter Bos voelde waarschijnlijk aan dat het Nederlandse volk een dergelijke goedkeuring van verlening niet zou bevallen en het kabinet hierop sterk zou beoordelen. Balkenende echter zag het wat bredere beeld, een goed voetje bij de NATO en de mensen in Afghanistan. Persoonlijk gesproken weet ik niet wie ik het meeste gelijk moet geven. Ik vind dat wij als Nederland al behoorlijk veel internationaal hebben gedaan. Ik gun het de mensen in Afghanistan wel hoor, maar er is een dunne lijn tussen misbruik door de NATO en steun verlenen voor de NATO.

Het conflict was hoe dan ook voldoende om het laatste Balkenende kabinet te laten vallen. Ik vermoed dat Balkenende niet de nieuwe premier wordt en wellicht is dat maar goed ook. Ik had altijd het idee dat de kabinetten van Balkenende wel politieke stabiliteit boden ondanks dat ze vielen maar dat dit ten koste ging van de vrijheden van het volk. Mijn inzicht was dat Stabiliteit en welvaart onder het regiem van Balkenende ten koste ging van persoonlijke vrijheid. Dat het inleveren van persoonlijke vrijheid werd afgekocht met luxe. Maar luxe is geen vervanging voor vrijheid. Ondanks dat ik deze manier van handelen afkeurde en nog steeds afkeur koos ik destijds voor stabiliteit, simpelweg omdat Nederland het na de paarse puinhopen de LPF nodig had.

Ik geloof nog steeds dat Nederland politieke stabiliteit nodig heeft. Vooral nu, met de economische crisis en de opkomst van verschillende politiek twijfelachtig gebeurtenissen. Die crisis komen we met wat concentratie wel te boven, ik beschouw de crisis als hinderlijk maar geen echt serieus probleem. Ik vertrouw op de economie, zelfs na het menselijke gedrag wat diezelfde economie onbetrouwbaar maakte.
Waar ik mij echter enorm aan hekel zijn de onzinpartijen van tegenwoordig. Bijvoorbeeld de partij van de dieren die schijnbaar zelf niet eens goed weet hoe dieren dan wel dienen te worden behandeld. De PVV van Wilders die feitelijk geen echt goede agenda heeft en buiten Wilders geen echt goede politiekers heeft. Beelden van de LPF komen in mij op, hoe de LPF uit elkaar viel kort na de dood van Pim Fortuyn omdat de mensen achter Fortuyn niet goed genoeg waren voor een levensvatbare partij. Met de recente uitval van twee mensen uit de lijst van de PVV krijg ik sterk de neiging om hetzelfde te zeggen van Wilders zijn achterban. Daarnaast stem ik liever niet op mensen wier doortraptheid de mijne evenaart en wel met goede reden.
TROTS, het voormalige ToN van Rita Verdonk lijkt te zijn getorpedeerd nog voordat de verkiezingen daadwerkelijk beginnen. Dit komt voornamelijk door het gestuntel van Verdonk zelf en ik heb het idee dat Rita eigenlijk alleen maar doorzet omdat ze geen verlies kan accepteren of omdat de mensen die voor de financiële input zorgde het verlangen. Jammer, ik zag Rita wel als een kanshebster maar nu zie ik het meer als een hondje wat nog 3000 km moet zwemmen voordat het de kust bereikt.
Zelfs de aankomende piratenpartij, een partij met als belangrijkste speerpunt het aanpakken van het auteursrecht vind ik geen goede partij. Ik ben in principe helemaal voor het standpunt. Ik zie het liefste Brein, Big en de BSA worden opgehangen aan de hoogste galg. Ik weet zeker dat het hoofd van Brein software en muziek op zijn computer heeft staan die dezelfde organisatie als ‘illegaal’ aan merkt. Hypocriet gezeik voor platenbazen ten koste van consument met geen geld naar de daadwerkelijke artiesten. Niemand buiten Brein, de platenbazen en misschien de staat heeft er voordeel bij. Echter, de piratenpartij is een party zonder goede zaken buiten copyright zaken. Ik denk dat er zeker een soort actiegroep moet komen maar geen politieke partij.

HO! STOP!

We komen op een belangrijk punt; NEEN! Sterker nog, HET PUNT! Want waarom zijn er politieke partijen zoals de partij van de dieren en de piratenpartij. Waarom is er onvrede over het kabinet en waarom valt het kabinet Balkenende alweer?

De hele politieke toestand wordt veroorzaakt door een gebrek aan communicatie. Politiek Den Haag loopt aan tegen een fenomeen wat ‘de onzichtbare muur’ kan worden genoemd. Ik heb hier een hypothese over, waarvan ik geen enkel idee heb of deze klopt maar ik wil hem toch lanceren.

Het begint eigenlijk aan met de protesten van de jaren zeventig en tachtig. Op een gegeven moment ontstond er een systeem waarin er protesten werden gevoerd, de overheid ingaf en vervolgens via verschillende kleine wetten alsnog drie jaar later dezelfde wet onder een andere regering er doorheen speelde. Uiteindelijk gaf de regering niet meer echt om de protesten en we zien de regering op huidige protesten bijna niet meer reageren. Feitelijk gesproken leeft politiek Den Haag in een eigen wereld, ze luisteren gewoon niet meer na het volk en in plaats daarvan voeren ze politiek beleid waarin de economie gezond moet blijven en vertrouwen ze erop dat de vruchten van een gezonde economie het volk tevreden stellen. Dit werkte gedurende de hoogtijdagen van de jaren negentig zeer goed. Maar luxe koopt zoals gezegd geen vrijheid af, het vertraagt alleen de werkelijkheid. Luxe doet afleiden maar niet vergeten.

Met de aanslagen van 11 september 2001, de economische crisis veroorzaakt door een overenthousiaste Bush en hebberige zakenmensen is de realiteit hard ingeslagen in zowel de wereld van de burger als de wereld van de Haagse politieke mens. Den Haag doet alles eraan om de financiën rond te krijgen, het economische wiel te laten draaien. Maar in magere tijden willen mensen meer dan geld en luxe, ze willen gerechtigheid. We hebben het dan niet over pure gerechtigheid, maar eerder voldoening in hun woord. De burger wil dat de regering opkijkt en begrip toont voor hun mening, luistert en ingrijpt al is het maar een symbolische ingreep of een ingreep die geen invloed heeft op de economie. De bevolking wil, heel simpel, een dialoog met politiek Den Haag en dat wordt niet gedaan.; de bevolking wordt niet gehoord, groeperingen worden niet gehoord, de stem van het volk wordt niet gehoord. En als ik eerlijk ben wind ik mij een klein beetje op als ik dat zeg. Het gevolg zijn politieke partijen gesticht door mensen die niet worden gehoord. Partijen zoals de PvdD en de piratenpartij. Het gevolg zijn partijen die inspelen op het gebrek van huidig Den Haag, partijen zoals de PVV. Den Haag luistert niet, ze zitten vast in politieke correctheid en de illusie dat het volk tevreden is als ze luxe wordt gevoerd. Nu ben ik niet zo naïef om te denken dat luxe de as van het kwaad is; ik heb graag luxe en vind het fijn als ik dit kan betalen maar het moet niet ten koste gaan van het actie en reactie proces tussen burger en politiek. Naar mijns inzien is er te weinig respons, wat voor nut heeft vrijheid van meningsuiting als niemand naar die mening luistert. Wat ik daarmee wil zeggen is niet dat Den Haag onmiddellijk moet handelen naar al het geklaag en gepraat van de burger, maar ze moeten tenminste moeite doen om te luisteren en niet alleen tijdens de verkiezingen, maar ook erna. Het lijkt erop dat de oude garde te zeer is geroest in hun eigen wereld en in mijn ogen is de nieuwe lichting niet de moeite waard.

Ik vermoed dat ik nog een zware dobber krijg als burger met kiezen. Het zal de minst kwade worden, maar zeker niet de beste want geen van de partijen verdient dat label.

DVD-Review: District 9

2010-05-09T12:02:00.001+01:00

Producer: Peter Jackson
Director: Neill Blomkamp
Uitgebracht: 2009

Plot: De film speelt zich af in Johannesburg waar een buitenaards ruimteschip door een epidemie zijn leiders is kwijt geraakt en alleen de arbeiders nog over heeft. De arbeiders worden als subklasse gezien door de mensen en belanden in een soort sloppenwijk genaamd District 9. De hoofdpersoon van de film is een sullig weekhartig persoon die gebruikt wordt door het bedrijf MNU om de aliens over te zetten van District 9 naar een ander kamp buiten Johannesburg. Het plan gaat scheef wanneer de hoofdpersoon wordt geinfecteerd met een buitenaards goedje en zelf begint te muteren. Plotseling bevind de hoofdpersoon zich in een situatie waarbij mensen zijn vijanden zijn en hij zich moet gewennen aan de buitenaardse wezens en hun leven.

Review: De film was verfrissend. Ik zou niet willen zeggen dat het een film was die met kop en schouders boven het maaiveld uit stak maar hij was zeker goed. De CGI van de buitenaardsen was op goed niveau en ze staken totaal niet af met de omgeving. Het gebruik van een gewone camera voor de documantaire beviel me goed en de overgang naar echte CGI film was niet storend. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen dit echter wel storen vinden.

De film was soms bijzonder rauw en er werd aardig wat bloed getoond. Gedurende de film wordt duidelijk dat de hoofdpersoon buiten een softie ook een rotzak is die redelijk vaak zijn eigen geweten aan de kant zet voor geld of weer normaal te worden. De insteek van aliens in een derdewereld toestand lijkt ver gezocht maar de makers zijn erin geslaagd deze geloofwaardig te maken.

Als ik in ga op minpunten dan zou ik zeggen dat het lot van de hoofdpersoon je ondanks enkele toch wel schokkende ervaringen niet helemaal weet mee te trekken. Dit komt deels omdat het karakter van de hoofdpersoon soms meelevend is met het lot van de buitenaardsen en soms zelfzuchtig is waardoor je moeilijk een echt standpunt kunt nemen. Het hoort deels bij het plot maar het zorgt ervoor dat je geen echt diep medelijden met de situatie krijgt.
Een ander punt van kritiek is dat de buitenaardsen zware wapens hebben maar deze niet echt actief gebruiken voor verzet. Dit komt door de situatie waarin ze verkeren maar in werkelijke situaties waarin mensen zitten zullen ze zich verzetten ongeacht wat. De aliens doen dit niet maar misschien komt het omdat ze per definitie in de minderheid zijn.

Zelf heb ik de film bekeken op een originele DVD uit de winkel. De extra's zijn niet bijzonder lang maar laten wel duidelijk de insteek zien van de film en geeft een blik achter de schermen. Vooral dat laatste was best aardig om te zien.

Cijfers: 7.5/10

Boekreview: Hackers

2010-05-09T12:01:00.001+01:00

Auteur: Steven Levy
ISBN10: 0141000511

Ik moet wat bekennen, iets wat niet echt een groot geheim is namelijk mijn voorliefde voor computers en apparatuur. Ik ben geen ‘nerd’ in die zin dat ik wel een sociaal leven heb en communicatieve vaardigheden. Echter weet ik wel redelijk wat van apparatuur en ik heb in overeenkomst met velen van mijn klasse dat ik steenhard 18 uur wakker ben en zes uur slaap op ongeveer iedere dag van de week.

Naast mijn voorliefde voor het werken met apparatuur is een aardig deel van mijn politieke voorkeur afkomstig van de iets wat heet de ‘hackers ethiek’. De hackers ethiek is dat informatie zoveel mogelijk toegankelijk moet zijn en bijvoorkeur gratis toegankelijk. Goede voorbeelden hiervan zijn Wikipedia en het principe van bijvoorbeeld ‘open source’ software.

Dit boek, geschreven in de engelse taal, gaat over het ontstaan van de hacker cultuur en zijn ondergang. Het begint in de jaren zestig op het MIT en de eerste grote computersystemen van die tijd. Het boek speelt zich voornamelijk af rondom de mensen van het MIT en alter verplaatst het zich naar Californie en Sierra. Gaandeweg wordt duidelijk gemaakt wat de verschillen zijn tussen de generaties hackers. De eerste generatie hackers die wat ontstond in het gesloten laboratorium van het MIT en ten onder gingen aan elitisme. De tweede generatie hackers die voornamelijk hardware hackte en de eerste computers voor de massa in elkaar zetten. Ten slotte komt de derde generatie aan het eind van de jaren zeventig en begin jaren tachtig aan bod welke alleen nog maar software schrijft en uiteindelijk de commercie die het grotendeels over neemt van de hackers.

Het is een interessant boek voor mensen die betrokken zijn met computers of zich afvragen hoe de huiscomputer tot stand is gekomen. Het is ook een goede introductie voor de hackers ethiek en eentje die laat zien dat de nerds van die tijd iets meer pijlen op hun boog hadden dan het beeld wat eind jaren tachtig en negentig door Hollywood is geschetst.

Cijfer: 8*

*Dit cijfer is beoordeeld vanuit het standpunt van iemand die van computers houd. Wegens technisch jargon geef ik het boek voor mensen welke niet van computers houden een 6.

Blog: een nieuw begin

2010-05-09T12:00:00.000+01:00

Dikke boeken bedekt met stof
Dikke boeken, onaangeraakt en dof
Het zolderraam klapt plotseling open
Het stof zet het op het lopen

Het is alweer een ruime twee jaar geleden dat ik op mijn blog deed posten. Twee jaar is een lange tijd en er is veel gebeurd; zo woon ik tegenwoordig op mijzelf, kook ik zelf en doe mijn was zelf. Liefde kwam en ging weer zoals dat gaat. Familie verliet mij en de wereld, nieuwe familie begroette de wereld voor de eerste keer. Mijn oude baan werd afgesloten nar 13 lange maar plezierige jaren.

Maar er bleef ook veel hetzelfde; de halsstarrige koppigheid en de eigenzinnige blik. De neiging om nodeloos filosofisch en poëtisch te schrijven en praten. Avonden vullen met het kijken van films, het schrijven van nabeschouwingen en natuurlijk het voorzetten van mijn online leven.

Een tijd lang sprong ik van hop naar haar, mijn leven was turbulent; soms was mijn leven turbulent en soms zat ik weken lang iedere avond op de bank een boek te lezen met een kop koffie. Met het uit elkaar vallen van mijn jongste relatie heb ik besloten weer wat oude gewoontes op te pakken waaronder deze blog uit zijn slop te halen.

Er zullen nieuwe reviews komen, van boeken en films. Nieuwe stukjes proza en overdenkingen. Ook zullen er voor de eerste keer foto’s worden toegevoegd aan mijn blog. Verwacht in ieder geval de komende week een stortvloed van nieuwe topics.

Met vriendelijke groet,

Auredium

CD-Review: The Prodigy - Invaders must die

2010-05-06T07:37:00.008+01:00

Band: the Prodigy

Titel: Invaders must die

Uitgave: 23-02-2009

Wie kent the Prodigy nou niet?

The prodigy is een Britse dance act welke zijn oorsprong vond in het jaar 1990. De muziek gemaakt door Liam Howlett, MC Maxim Reality en Keith Flint is divers en met regelmaat controversieel.

Hun doorbraak met de hitsong 'No Good (Start the Dance)' van de muziek CD 'Music for the Jilted Generation' staat voor altijd in de history van de muziekindustrie gegrift.

Alhoewel ik graag luister naar de muziek van the Prodigy had ik tot aan het begin van dit afgelopen jaar nog geen echt album in mijn bezit. Inmiddels bezit ik al enige tijd hun laatste album 'Invaders Must Die' uitgebracht in het begin van 2009.

De muziek van Invaders Must Die is de agressieve upbeat waar we The Prodigy van kennen. Mijn persoonlijke beslissing om het album aan te schaffen was de fantastische hitclip van 'Warrior's Dance', een nummer welke niet mis staat in de grotere uitgaansgelegenheden. Invaders must die is echter gevult met goede nummers. Van het openingsnummer 'Invaders Must Die' tot en met 'Stand Up' zijn het goede nummers met een goed tempo die niet repetatief wordt. Enigzins humorvol is het eerder genoemde 'Stand Up' nummer waarmee Invaders must die wordt afgesloten wel aangezien juist dit nummer relatief rustig is. Het lijkt daarmee erop dat Liam de luisteraar wilt wakker maken en afkoelen uit deze zeer goede muzikale droom.

Het Hoesje is gemaakt van stevig karton zonder plastic poespas. Bijgevoegd is een muziek CD met alle nummers en een extra DVD met verschillende muziek video's in zeer hoge kwaliteit waaronder de video's van 'Invaders must die' en 'Warriors Dance'. De video DVD is een echte aanwist aangezien de clips vaak niet op de Nederlandse televisie zijn geweest en inmiddels door de leeftijd niet meer snel op televisie te zien zullen zijn. Verder is er een klein promotieboekje toegevoegd met informatie over de nummers.

Conclusie: Houd je van teh Prodigy of heb je gewoonweg zin om naar wat goede energieke muziek van het andere soort te luisteren dan is deze CD zeker een aanrader. Ik wil deze Cd ook aanraden voor mensen die minder bekend zijn met The Prodigy en de stijl muziek ervan. Alhoewel niets het origineel van 'Music for the Jilted Generation' kan overtreffen is 'Invaders must die' zeker een goede meesterzet en de jaren van ervaring die The Prodigy heeft komt goed naar voren toe.

Cijfer: 8.5/10

Schrikkeldagblog

2008-02-29T20:27:00.001+01:00

Hey Bloggers,

Tijd voor een nieuwe update van mijn blog. Zoals wel te zien valt heb ik een boekreview geplaatst op mijn boek over China. Ik was eigenlijk al wat te lang aan dat boek bezig, ik heb het dus niet in een enkele zucht uitgelezen zoals normaal. Los daarvan heb ik binnenkort APK-keuring wat me weer een rib uit mijn lichaam zal kosten, hoewel mijn oude redelijk het jaar heeft overleefd. Mijn leven gaat redelijk soepel, ook al heb ik wat grote plannen op de ‘iets wat langer dan gepland termijn’ moeten schuiven door een onverwachte tegenslag. Geen ramp, ik stel gewoon alles opnieuw bij.

Mijn laatste blog was van januari en sindsdien is het carnaval geweest. Carnaval was super, met allerhande gespuis zoals clowns, nonnen, cowboys en een verdwaalde toerist. Maar goed, de meeste snappen het wel. Na maandag had ik er wel genoeg van, bovendien kreeg ik tussen de 39,5 en 40 graden koorts gedurende twee dagen maar dat mocht de pret niet drukken. Inmiddels zit ik hier overigens te typen met een verkoudheid, maar ook die is bijna over. Gelukkig zal het beter weer worden en dan zijn mijn ziektes voorbij.

In principe is er niet echt veel slechts of goed gebeurd in de afgelopen maand, op uitzondering van carnaval na dan. Ik zit overigens wel nog wat dingen te plannen op relatief korte termijn en heb nog wat verhalen geschreven. De verhalen staan online op de verhalensite (www.verhalensite.com) maar zullen niet op mijn blog hier komen te staan. Ik ben nog steeds aan het schrijven, maar moet eerst wat zaken in de verhaallijn van mijn nieuwe verhaal op orde zetten. Wellicht dat ik het nieuwe verhaal wel hier online zet als ik vind dat het ver genoeg gevorderd is, en ook de moeite waard is om te lezen voor anderen.

Genoeg gezwamd!

Laters!!!!

Hey bloggers!

Boekreview: China

2008-02-28T22:41:00.003+01:00

Boekreview: China
Auteur: Edward L. Shaughnessy
ISBN: 978-90-5764-557-0

Een tijd terug heb ik een boek gehaald met de titel China. Ik koos het boek 'China' van Edward L. Shaughnessy omdat het zich handeld over de culturele geschiedenis van een groeiende wereldmacht. Het boek stelde me niet teleur, alhoewel ik toch ook kritieken heb.

Uiterlijk

Het boek is een paperback versie van nog geen 10 euro en beslaat ruim 230 bladzijden. Omdat het paperback is betekend dit dat het geen hardcover boek is, maar het is zo dik dat het goed rechtop kan staan. Pluspunt is dat het boek goede stevige pagina's heeft, iets wat bij veel paperback boeken ontbreekt. Een nadeel van het boek is dat het wellicht wat te rijkelijk is voorzien van foto's en afbeeldingen. Deze illustraties geven een goed idee van Chinese voorwerpen en landschappen maar veel nuttige informatie geven ze niet.

Opbouw

Edward heeft ervoor gekozen om een relatief logische opbouw te volgen. In principe begint hij met de belangrijkste onderdelen zoals de dynastieën en diens opbouw. Hij behandeld vervolgens het geloof van China door de eeuwen en welke rituelen er worden behandeld en uiteindelijk wijd hij zich aan het dagelijks leven en de uitvindingen van China. Op het laatst komt nog een stukje recent verleden van het communisme, maar het is duidelijk dat Edward liever niets behandeld sinds de inval van het imperiale westen in China. Voor sommige wellicht een gemiste kans, maar aan de andere kant valt dit misschien ook wel onder wat te recent verleden en een ander tijdsbestek van de Chinese samenleving.

Inhoud

De inhoud is goed en bondig. Het is geen studieboek, maar een boek voor korte inleidingen. Iedere hoofdstuk bestaat uit onderwerpen van twee bladzijden vaak voorzien van een afbeelding en een extra kader met informatie. Het boek kan worden gelezen van voor naar achteren zoals ik het deed, maar leent zich heel goed als naslagwerk en in op te zoeken.
Het moet gezegd worden dat Edward zich redelijk neutraal weet te houden in zijn standpunt over de Chinese cultuur en geschiedenis, maar af en toe laat Edward zich kennen en blijkt dat hij de cultuur als hoger beschouwt dan andere gelijktijdige culturen. Niet erg, want het blijft binnen de perken en het boek kan dus als relatief neutrale bron worden genomen.

Eigen mening

Het boek leerde mij veel nieuwe dingen over de cultuur en gaf me wat meer inzicht in China. Zeker is dat de Chinese cultuur op zijn minst even oud is als de klassieke Griekse cultuur en wellicht iets ouder en dat veel van onze huidige technologie zijn oorsprong in belangrijke maten vind in China en het verre oosten. Het was een leerzaam boek, het maakte mijn verlangen om China te zien zeker niet minder, maar ook niet echt meer.

Cijfer: 7.5

Column: De wereld van morgen

2008-01-15T21:48:00.001+01:00

Al sinds mensenheugenis doet de mens nadenken over hoe de wereld van morgen eruit ziet. Als ik voorbeelden moet noemen verwijs ik naar Jule Verne en Gene Roddenberry. Dergelijke denkers proberen altijd een nieuw beeld te schetsen voor het morgen. Toegegeven dat Jule Verne niet ver van de waarheid af zat met enkele van zijn voorspellingen.

Ik denk altijd dat de mens veel meer naar dergelijke beelden onbewust streeft en zo worden dergelijk voorspellingen leiddraden voor hoe onze toekomst eruit gaat zien. Bedenk maar eens dat ver voordat er echte onderzeeërs waren deze reeds werden voorgesteld. Wensen en toekomstbeelden zijn en zeer belangrijke bron van vooruitgang in deze.

Maar wie had kunnen voorspellen dat tegenwoordig de hele wereld via het internet kan communiceren met elkaar. Dat we allemaal een kastje van nog geen drie bij tien cm op zak hebben waarmee we bijna iedereen kunnen bereiken, we muziek en films op kunnen zien of spellen spelen.

Ik weet nooit wat ik met die troep moet. Ik werk ontzettend veel met apparatuur maar vaak zet ik vraagtekens achter sommige functionaliteiten. Het verbaasd met dan ook telkens weer als ik een bepaalde functionaliteit als onnodig of onpraktisch vind anderen er wel het nut van in zien. Het is natuurlijk wel leuk, een gadget of gimmick te hebben. Vroeger, heel lang geleden bestond er de Gameboy en dan heb ik het over de allereerste Gameboy. Die allereerste gameboy had helemaal geen kleurenscherm, laat staan twee en met touchscreen! Dat waren pas tijden, vier batterijen voor je gameboy. Wilde je een loep met verlichting om het beter te kunnen zien in het duister dan moesten er weer twee batterijen extra in. Harder geluid met extra boxjes, kom maar op met die negen volgt batterij! Al met al had je dus al snel een ding van enig gewicht in je handen.

Als je tegenwoordig kijkt en je zit wat in het wereldje dan weet je het wel. Energiezuinige tocuhscreens die oprolbaar zijn en doorzichtig zijn de toekomst en dat over een jaar of twintig tot dertig. We sturen computers dan met onze gedachten en applicaties zoals MSN zijn verleden tijd want andere mensen kunnen toch gedachtes naar elkaar doorsturen. Het vreemde is dat dit weliswaar toekomstvisie is, maar waarvan nu al eigenlijk duidelijk is dat we het zullen bereiken in deze eeuw en waarschijnlijk in de eerste helft ervan. Het wordt steeds moeilijker om een visie te maken voor de mensheid want wellicht bestaat de mensheid zoals wij die kennen over honderd tot tweehonderd jaar niet meer zoals wij hem kennen. We hebben natuurlijk nog ruimtereizen, maar andere ontwikkelingen zoals aanpassen aan de ruimte, genetische manipulatie en de groei van onze technologie zullen over tijd ons ras zoveel veranderen dat de term ‘homo sapiens sapiens’ wel erg ruim moet worden opgevat.

Laat maar komen die toekomst! Maar goed zo’n vaart zal het allemaal niet lopen en als we het echt goed willen doen als mensheid zullen we toch echt geheel volgens traditie een grote oorlog moeten hebben die de ontwikkeling en integratie van dergelijke nieuwigheden stimuleert. Vraag is natuurlijk of ik überhaupt wel een telepathisch bericht wil ontvangen van andere mensen. Enfin, we kunnen dus wat leuks tegemoet zien, maar eerst nog die nieuwe oorlog!

NieuwjaarsColumn: 2007/2008

2008-01-08T22:23:00.000+01:00

Het is weer oud en nieuw geweest en zoals te merken viel op mijn blog heb ik het druk gehad. 2007 was voor mij een geweldig jaar waarin een baan en een auto werd gerealiseerd voor mij, ik een hele berg nieuwe vrienden en kennis erbij kreeg en een hoop nieuwe, voornamelijk positieve ervaringen op deed. Ik kijk dan ook 2008 tegemoet met een glimlach.
Ik heb enkele grote plannen voor de toekomst en voor dit jaar klaar staan en ik ga me daar volledig op concentreren. Ik laat natuurlijk niet mijn blog vallen vanzelfsprekend. Ik wil hierbij overigens van de gelegenheid gebruik maken om al mijn lezers een gelukkig en voorspoedig nieuw jaar te wensen. Beter laat dan nooit zeg ik maar.

2007 was voor de wereld een turbulent en zwaar jaar. Veel onrust in de gelederen, zowel ver weg met allerhande, nog steeds slepende oorlogen als dichtbij. Jongeren die relde, mensen die wederom voor niets werden vermoord dalende en stijgende economieën en dure olie. Toch was het geen slecht jaar. Europa doet het nog steeds goed economisch bijvoorbeeld en Frans Bauwer was een tijdje stil omdat hij een operatie aan zijn stembanden had gehad.

Je moet het allemaal weer niet zo zwaarmoedig inzien dus.

Voor dit jaar kijk ik echt uit naar veel globale zaken. De Olympische spelen voor 2008 die in China plaats vinden bijvoorbeeld. Het nieuwe Formule 1 seizoen, het CERN project wat dit jaar dichter bij de realisatie komt.

Natuurlijk de olieprijs zal duurder worden, er zullen weer aanslagen volgen en Frans Bauwer mag dit jaar weer gaan zingen. Maar zo moet je niet tegen het leven aankijken vind ik. Je moet de problemen onderkennen, eventueel mogelijk oplossingen bedenken en uitvoeren en verder gaan. Ik verheug me intussen op warmere dagen, hoewel ik moet dit weer ook niet ontevreden ben. Verwacht binnenkort nog van mij een column of nieuw filosofisch stukje of zo want eigenlijk heb ik zin om weer flink te bloggen.

Nu moet ik alleen nog tijd vinden daarvoor want tijd begint in mijn leven een schaarste te worden. Ik werk veel, en met plezier en doe nog van allerlei zaken langs mijn werk buiten bloggen. Mijn sociale leven neemt veel tijd in beslag, maar ik zou met niemand willen ruilen. Dat ik zoiets kan en durf te zeggen is denk ik wel een teken aan de muur.

Xie jullie,

Auredium Riptide

Verhaal: Project Nova

2007-12-12T09:53:00.000+01:00

Het was een regenachtige dag en de 15 jarige Sofie lag op haar bed haar huiswerk te maken. “Bah! Wiskunde.” Dacht ze bij zichzelf. Haar moeder kwam de kamer binnen en zette wat limonade en koekjes neer op de tafel. “Lukt het?” Vroeg haar moeder vriendelijk.

Wiskunde was niet Sofie’s beste vak, ze vond biologie veel leuker. Ze moest meester Knijpers ook niet, die saaie oude wiskunde leraar legde alles altijd zo langdradig uit.

Sofie sloeg haar schrift en boek dicht, ze had het wel voor gezien, ze zou er vanavond nog wel even aan verder werken. Ze keek uit haar raam en zag dat het minder hard was gaan regenen. Ze liep naar onder toe, deed haar jas aan en pakte een paraplu. “Ik ga naar Margriet toe!” Riep ze naar haar moeder.

Eenmaal buiten viel het haar op dat het best warm was voor het najaar. Sofie hield niet zo van het najaar, het was altijd zo somber. Ze pakte haar fiets en ging ze op weg naar Margriet. Zolang Sofie zich kon herinneren was Margriet al een vriendin van haar. Ze hadden altijd in dezelfde klas gezeten en deden alles samen. Ze was bijna bij Margriet aangekomen toen ze plotseling iets vreemds zag in een klein steegje. Ze stapte van haar fiets af en met zette de fiets neer tegen de muur van het steegje. Voorzichtig liep ze naar het meisje toe. Sofie wilde net vragen wat er aan de hand was toen het meisje haar handen van haar snikkende gezicht af haalde en het hoofd naar Sofie draaide. “Je moet me vinden!” hoorde Sofie in haar hoofd schreeuwen. Plotseling verdween het meisje in een wolk van bloed dat overal tegen de muren en op Sofie spetterde. Schreeuwend en van angst weg rennend verliet Sofie het steegje, maar op straat was het uitgestorven. Ze draaide zich om en keek nog een keer het steegje in en zag toen niets, geen bloed op de muren en zelfs niet op haar kleding. “Heb ik het dan allemaal verbeeld?” Dacht Sofie bij zichzelf.

Geschrokken pakte ze haar fiets en ging ze weer op weg naar Margriet. Plotseling reden er weer auto’s met hun koplampen aan en was er overal weer geluid te horen. Ze moest nog vijf minuten fietsen, dus fietste ze de straat door. Ze sloeg bij de tweede kruising rechtsaf en moest nog twee huizenblokken ver fietsen om bij Margriet te komen. Plotseling was het stil nadat ze had afgeslagen. Geen auto’s en geen mensen, alles straalde een koude leegte uit. De lichten in de huizen waren aan, maar het leek wel alsof er niemand thuis was. Het was gestopt met regenen, maar er waaide nog een koude najaarswind door de straat. Sofie draaide haar fiets om, maar merkte dat achter haar plotseling een grote muur stond waar ze niet langs kon. Ze stapte weer van haar fiets af en liep voorzichtig naar voren. Plotseling verscheen het meisje weer in de verte en liep langzaam naar voren. Vanuit de regenpoelen stegen druppels water op die in de lucht bleven hangen. Sofie keek angstig om haar heen en zag op tien meter afstand een steegje open. Ze stapte op haar fiets en fietste zo hard ze kon door het steegje, tussen de oude dozen en het andere zwerfvuil door. Ze durfde niet achter zich om te kijken, maar voelde dat ze nog steeds gevolgd werd. Na vijf minuten hard fietsen durfde ze eindelijk te stoppen.

Sofie kijkt rond om haar heen en ziet dat ze is beland bij het oude industrieterrein. Sinds de stad een nieuw terrein heeft gekozen zijn veel fabrieken hier gesloten en verhuist naar het andere terrein. Omdat de sloop altijd wat achter lag en het bestemmingsplan van de gemeente nog niet rond was stonden er veel verlaten panden. Sofie wilde hier eigen net zo snel weg en pakte haar fiets weer. Er reden nog wel wat vrachtwagens en auto’s rond ook al was het merendeel van de panden leeg. Sofie merkt plotseling dat het veel donkerder was geworden en keek op haar horloge, het was al half zes!

Snel pakte Sofie haar mobiele telefoon, maar toen ze wilde bellen merkte ze dat ze geen bereik had. Ze hield haar telefoon nog eens wat hoger in de lucht, maar bij het bereik stond nog geen enkel streepje. Sofie ging ervan uit dat het te maken hadden met de fabrieken om haar heen, allemaal die metalen buizen, trappen en kabels stoorde natuurlijk het signaal. Ze zou wel verder fietsen het terrein af en dan belde ze wel even haar ouders op om te vertellen dat ze wat later kwam eten.

Sofie was bijna van het industrieterrein af toen er plotseling bij de kruising van de linker zijweg een vrachtwagen razend snel voorbij reed met de achterzijde in brand. Sofie kon nog net op tijd stoppen. De vrachtwagen reed nog een paar tientallen meters verder voordat deze begon te zwalken, de aanhanger omver kieperde en de vrachtwagen met een harde knal tot stilstand kwam tegen een industrieel pand. Het duurde even voordat Sofie van de schrik was bijgekomen en pas toen viel het haar op dat ze niemand zag toesnellen. “Vreemd” dacht Sofie. Normaal gesproken zouden er nu overal toeschouwers komen. Ze wilde het alarmnummer bellen maar haar telefoon had nog steeds geen bereik. Voorzichtig liep ze naar de vrachtwagen toe, ze kon echter niet controleren of er nog iemand in de vrachtwagen zat. Sofie dacht na over wat ze moest gaan doen. Misschien dat in het industriecomplex nog een telefoon was die ze kon gebruiken. Ze keek rondom zich heen, maar er was niemand te zien. Toen zag ze dat de klap van de vrachtwagen een deur had ontwricht in het complex, met wat moeite wist ze de deur open te forceren. In het bedrijf was het stil, er stonden wat grote machines die leken te zijn gemaakt om conservenblikjes te vullen en dicht te maken. Iets verder door lag een oud kantoortje in de hal. Voorzichtig liep Sofie door naar het kantoor. Ze veegde wat stof weg op een raam en zag een telefoon in het kantoor staan. “Nu maar hopen dat die het doet.” Dacht Sofie. Ze liep naar de deur van het kantoor, de deur zat niet op slot maar zat vast in de deuropening. Sofie zette haar schouder tegen de deur en gaf een fikse duw tegen de deur. De deur gaf niet bij, dus Sofie probeerde het nog een keer. De deur schoot plotseling los en Sofie viel op de stoffige betonnen vloer. Even dacht ze dat ze iets zag verdwijnen vanuit een ooghoek.

Sofie stond op en klopte het stof van haar kleren af. Ze zette een klein bureaulampje aan en pakte de telefoon. “Gelukkig, een kiestoon.” Dacht Sofie bij zichzelf. Het was nog een oude telefoon met een draaiwiel voor de nummers. Snel draaide ze het alarmnummer, de telefoon ging over.

´Tuut…..tuut…tuut…- Hallo met de alarmdienst, hoe kan ik u helpen?”

Sofie wilde net gaan spreken toen plotseling de verbinding werd afgekapt en de bureaulamp uit viel. Nadat de eerste verbazing was weggetrokken bij Sofie hoorde ze een knetterend geluid door de deuropening komen. Aan het einde van een lange donkere gang, net om de hoek zag ze gele en blauwe lichtflitsen. “Geweldig, vast een stoppenkast gesprongen in dit oude complex” Dacht Sofie bij zichzelf. Even dacht ze na, misschien viel de stoppenkast nog wel te repareren, na een ander complex toe lopen kostte haar zeker tien minuten en dan moest ze nog een werkende telefoon zoeken.

Snel liep Sofie door de donkere gang. Ze ging om het hoekje en zag daar de stoppenkast. Hoewel Sofie niets van elektrische apparaten af wist, was wel duidelijk dat deze stoppenkast niet meer te repareren viel. Ze zou terug moeten naar een ander pand om een werkende telefoon te vinden. Ze was net halverwege de duistere gang toen er een enorme explosie was. De vrachtwagen explodeerde, het hele gebouw trilde van de schokgolf en de ruimte voor haar vulde zich met vuur. Sofie werd door de schokgolf naar achteren gegooid. Even lag ze versuft op de grond en toen ze haar ogen open deed zag ze alles wazig. Ze meende even een figuur e zien, maar toen ze met de ogen knipperde en scherper begon te zien was het figuur verdwenen. Voorzichtig stond ze op, de weg naar buiten was geblokkeerd. Rondom haar heen waren geen directe ramen of deuren te zien die naar buiten leidde. Ze keek rondom haar heen. De stoppenkast was gestopt met vonken, maar er was nog steeds een beetje licht. Bij beter rondkijken zaten er hoog tegen de muur achter haar een paar hele kleine stoffige raampjes met ijzerwerk ervoor. Geen uitgang dus, maar genoeg licht voor wat te kunnen zien.

Sofie keek rondom haar heen en zag twee gangen die ze kon nemen. Een leidde rechtdoor voor een meter of 40 en zo te zien lagen er wat oude magazijnen langs. Aan het einde van de gang was een deur die waarschijnlijk naar buiten leidde. De tweede gang leidde langs wat vroeger een kantine leek te zijn geweest, wat kleine kantoortjes en een bergingkast. Aan het einde van deze tweede gang was een deuropening die naar een trappenhal liep. Sofie besloot om langs door de gang langs de magazijnen te lopen.

Het hele complex was gemaakt van beton en het meeste van de opvulling was waarschijnlijk weg gehaald toen het bedrijf weg trok of failliet ging. Sofie zag nog wel wat grote lege kisten staan met het woord ‘Mantagen’ erop wat waarschijnlijk de naam van het bedrijf was. Toen Sofie bij het einde van de gang was probeerde ze de deur te openen, maar de deur bleek op slot te zijn en was te stevig voor haar om open te breken. Tegen de muur zat nog een stoffig evacuatieplan met een kaart. Op de kaart stond een nooddeur in het aangrenzende magazijn. Sofie liep het magazijn in op zoek naar de deur. Wat grote met hout dicht getimmerde ramen in het magazijn lieten wat licht door. Sofie had de nooduitgang gevonden, maar er lag een hoop van kapotte kisten en metalen stellages voor waardoor de nooduitgang niet meer kan worden gebruikt. Nu onder de enige uitgangen onder bleken te zijn geblokkeerd besloot Sofie om naar de bovenverdieping te gaan. Via de andere gang liep ze langs de lege kantine naar en kantoortjes. Net voor de trappenhal was een kleine bergingruimte waar nog van alles lag. Sofie keek erin, schoonmaakspullen, stoflappen, een wap en een zaklamp. Sofie pakte de zaklamp, veegde het stof eraf en probeerde de zaklamp aan te zetten. De zaklamp weigerde eerst, slechts een paar flikkeringen. Sofie sloeg een paar keer met de zaklamp en plotseling ging de zaklamp aan.

Voorzichtig liep Sofie met de zaklamp het trappenhuis in. Door het stofwebben heen liep Sofie de trap omhoog naar de eerste verdieping. De deur lag uit zijn scharnieren en ze duwde de deur open. Op deze bovenruimte lagen voornamelijk kleine ruimte bedoelt voor kantoortje, alle ramen waren dicht gespijkerd. Toen zag ze een vreemde gloed uit een kantoortje komen aan het einde van de gang waar de gang over liep in een open ruimte. Toen ze bij het kantoor in de buurt kwam verdween het licht plotseling. Sofie liep voorzichtig het kantoor binnen en zag niets bijzonders, een oud leeg bureau. Toen ze wat beter keek zag ze wat uit een bureaulade steken. Ze maakte de lade open en zag er een document in liggen, het was een stoffige gele map waarvan gele kaft al verbleekt was. Op de gele map stond groot ‘Vertrouwelijk’, toen Sofie hem open klapte stond er bovenaan op het eerste papier ‘Project Nova’. Ze wilde verder lezen, maar ze hoorde buiten het kantoortje plotseling het geluid van metaal op beton. Ze nam de map mee en keek om de hoek, de open ruimte in en zag een metalen emmer over de grond rollen. Waarschijnlijk een muis dacht ze. Ze keek de open ruimte eens rond, maar zag niets special. Wel zag Sofie een nooddeur, ze liep er naartoe en duwde de deur open. Op het moment dat Sofie de deur dicht gooide hoor de gegiechel, ze draaide zich om, maar de deur was alweer gesloten.

Sofie ging via de lange maten noodtrap naar beneden, en merkte plotseling dat ze nog steeds de map met vertrouwelijke informatie bij zich had. Sofie was natuurlijk wel nieuwsgierig en liep naar haar fiets toe. Sofie pakte haar fiets en wilde wegfietsen maar bleef verbouwereerd staan. De vrachtwagen die ingereden was op het gebouw was compleet verdwenen!

Er was zelfs nog geen spoortje schade te zien aan het gebouw zelf en nergens een tekenen dat er ooit een vrachtwagen was geweest. Sofie wist niet wat er allemaal aan de hand was, maar het document bewees dat ze niet gek was. Ze had het gevoel dat ze op de vooravond was van een hoop bijzondere gebeurtenissen.

Een vat olie voor bij de maïs

2007-11-12T19:35:00.000+01:00

De olie stijgt naar recordhoogte, ongetwijfeld zullen veel mensen dit reeds hebben opgemerkt. De verwachting is dat binnenkort de magische grens van $100 word bereikt. De hoge inflatie van de dollar maakt het voor de olieboeren over de hele wereld onaantrekkelijk om in de olie te handelen en dat terwijl de bestaande olie steeds moeilijker te bereiken is. Tegelijkertijd kunnen de olieboeren niet overschakelen op de veel sterkere euro. Als dat word gedaan sterft de VS een snelle economische dood en neemt het de rest van de wereld mee in zijn kielzog. Dus daar zitten de olieboeren dan, met hun snel in waarde zakkende dollar, hun snel in waarde stijgende olie. De wereld moet het kopen maar de olieboer word nauwelijks rijker dan ze er al van zijn. Wellicht springt u nu van uw stoel af, biobrandstof, dat is de optie!

Wel, eigenlijk niet. Biobrandstof neemt 80-90% van de ‘schone’ brandstof op in de wereld en vorm 75% van de schone brandstof in Nederland. Het is de ‘groene’ energie waar ze de laatste tijd zoveel reclame voor maken. Maar nu komt het leuke van alles, biobrandstof is helemaal niet zo milieuvriendelijk. De verwerking van biologische grondstoffen zoals suikerriet en maïs worden voornamelijk gedaan in samenwerking met pesticide en vuile brandstoffen zoals olie en steenkool. Het resultaat is dat biobrandstoffen zogenaamd CO2-neutraal zijn. Dit is beter dan de vuile brandstoffen, het houd in dat er net zoveel CO2 word verkomen als gecreëerd tijdens het proces. Dus waarom is het dan niet goed voor ons?

Nou, veel van deze planten zijn ook hoofdverzorgers van onze voedselvoorraad. De mensheid groeit als kool en dit zal niet stoppen. Maar dankzij biobrandstof slinkt de voedselvoorraad. We betalen onze brandstof voor auto’s, mixers en sfeerverlichting met waardevolle brandstof bedoelt voor mensen. We kennen allemaal die foto’s van uitgemergelde kinderen uit Afrika, vaak veroorzaakt door wanbeleid en corruptie in diens landen. Persoonlijk walg ik van dergelijke exploiterende foto’s en als we biobrandstof op de huidige manier blijven toepassen dan zullen we alleen maar meer van dergelijke foto’s krijgen.

Maar er gebeurt tenminste iets Decennia lang reden we op vervuilende brandstof en of dit nu wel of niet voor een mogelijk broeikaseffect zorgen is eigenlijk van ondergeschikt belang. Dat het milieubelastend is eigenlijk al genoeg redenen om te innoveren, sterker nog innoveren is al genoeg redenen om te innoveren als je het mij vraagt. Er zijn zat uitwegen, zonne-energie en windenergie zijn leuke brandstoffen maar zullen slechts een fractie kunnen voorzien naar onze honger voor energie. Kernfusie is leuk, maar vooralsnog toekomstmuziek, zelfs met de nieuw te bouwen kernfusiecentrale in Frankrijk. Waterstof is in opkomst maar ook nog geen echte oplossing. Biobrandstof is mooi, maar tenzij we en manier vinden, via bijvoorbeeld genetische manipulatie, is dit geen echte optie. We kunnen geen mensenlevens inruilen voor luxelevens. We hebben dus nog geen echte oplossing en tot die tijd moeten we dus gewoon een vat olie bij de maïs nemen.

Carnaval 2007-2008

2007-11-11T22:30:00.000+01:00

Het is weer begonnen.

Vannacht tijdens het uitgaan en dansen sloeg de klok de magische 00:00:01 en was het officieel de 11e van de 11e. Dat betekend dat hier in Limboland weer het Carnaval is begonnen en ik heb er zin in!

Ik moet alleen nog vrij krijgen en zien hoe ik het ga vieren. :P

Dus, zonder al te veel gezever:

ALAAF!!
ALAAF!!
ALAAF!!

Verhaal: Nachtelijke overdenkingen

2007-10-02T22:45:00.001+02:00

Het is in het holst van de nacht, iedereen slaapt en in de huizen is het licht uit. Alleen achter een enkel raam brand een kaars. De stilte word doorbroken door het geluid van een schrijvende vulpen. In de duisternis van de nacht overweegt, schrijft en streept een oude man zijn woorden. De inkt wordt niet verspild, geen woord wordt nodeloos geschreven of doorgestreept, geen vel papier word zonder reden gevuld.

Peinzend overweegt de man wat hij verder nog zal schrijven. Hij staart voor zich uit en ziet de sneeuw buiten dwarrelen. De sneeuw valt geruisloos, slechts verlicht door de straatlampen. Er rijden geen auto's, er lopen geen mensen. De wereld slaapt en zou er geen sneeuw vallen zou zij stil lijken te staan.

De man denkt terug aan zijn jeugd, alle goede en slechte momenten. Al dat wat hij graag deed en de zaken waarvan hij spijt heeft ze niet te hebben gedaan. Hij denkt aan de eerste ontmoeting van zijn vrouw, de aankoop van hun eerste huis en de geboorte van hun kinderen. Hij denkt aan hoe zijn kinderen opgroeide en hoe hij stopte met werken. Even is hij bang voor de toekomst en twijfelt hij of hij nog wel dromen durft op te schrijven. Maar dan breekt de nacht, de wereld wordt wakker, de eerste stralen zon laten hun rode gloed zien over de daken. De man legt zijn pen neer, staat op en rekt zich uit. Deze nacht heeft hij niet veel over de toekomst geschreven, maar vandaag wordt er geleefd. Er is altijd een volgende nacht om over de toekomst te schrijven bij het nachtlicht.

Dit verhaal vind zijn inspratie in een lan-party hoe afgezaagd dit ook klinkt. Het was in het holst van de nacht en alles was bedekt onder sneeuw, geen auto te horen. Een herinnering die me tot de dag van vandaag nogsteeds levendig bij blijft.

Gedicht: De ontdekking van de echte waarheid

2007-10-02T22:43:00.000+02:00

Een man rent wanhopig over een winkelstraat,
hij kijkt vluchtig om zich heen.
Hij weet zich met zijn kennis geen raad,
en ondanks alle mensen waand hij zich alleen.

Wat hij nu heeft geleerd moet iedereen weten!
Hij heeft ondekt wat de echte waarheid is.

Maar hij kan zijn ontdekking niet zeggen,
want het valt niet uit te leggen.
Het kan niet worden geschreven,
want dat kan geen goed beeld geven.

Hij heeft de ultieme waarheid ontdekt!
Maar het zit opgesloten in zijn geest.

Nu wanhoopt de man voor het leven,
want niemand kan zijn waarheid beleven.
Zijn ontdekking kan hem niet heugen,
want voor hem is al het andere nu een leugen.

Dit gedicht omvat een filosofisch probleem waar ik tijdens het overdenken op stuitte. Volgens wat (amateur) filosofen was het iig een interessante gedachte die erg aangreep. Probeer er maar uit te halen wat de filosofische gedachte erachter is.

Verhaal: Martin Verbeek - Afzender onbekend (Hoofdstuk 1)

2007-10-02T22:40:00.000+02:00

Hoofdstuk 1: De Brief

12 Juni 2001, de dag die mijn leven veranderde. Ik herinner het mij nog als was het gisteren. Ik werd wakker, nog half slapend greep ik instinctief naar de afstandsbediening en zette kanaal 2 op de TV.
“Vannacht heeft de politie een inval gedaan bij het postorderbedrijf ‘Melkin en zoon’. Tijdens de inval werd directeur A. Melkin gearresteerd. Tevens werd een grote hoeveelheid cocaine in beslag genomen in een van de warenhuizen.” Zo galmde het door de boxen van mijn televisie. Dat was 6 jaar geleden. Plotseling zat ik zonder baan en zonder inkomen. Een jaar lang solliciteerde ik tevergeefs, nauwelijks een opleiding om van te spreken, te oud voor de doorsnee banen. Ergens tijdens het einde van het eerste jaar van werkloosheid verliet mijn vriendin me voor een ander. Ik kon verkassen naar een klein appartement ergens in een vervallen flat van de jaren zeventig. Mijn vrije tijd vulde ik op met steeds minder sollicitaties, drank, roken en kroegen bezoeken.

Nog in een roes van de kroeg wandel ik enigszins gedesoriënteerd naar de deur van mijn appartement. Nat van de regen duw ik met enige moeite de sleutel in het slot en weet ik de grauwe deur van mijn appartement open te krijgen. Moeizaam loop ik door het kleine halletje van mijn appartement en hang ik mijn grijze overjas aan een haakje aan de muur. Ik loop naar de koelkast en pak een biertje. De post van vanmorgen ligt nog ongeopend op de kamertafel. Ik pak de brieven en ga ze voorzichtig door. “rekening, rekening, aanmaning, u heeft 1 miljoen gewonnen!”. Weer geen echt belangrijk nieuws. Ik besluit de brieven maar op mijn bureau te gooien. Met een te harde worp vliegen de brieven over mijn oude bureau. Aangezien ik toch al genoeg moeite heb met mijn magere uitkering besluit ik de brieven maar meteen te pakken van achter mijn bureau. Het laatste wat ik kan gebruiken zijn nog meer aanmaningen. Ik schuif het bureau naar achteren toe en strek mijn arm uit naar de brieven die zich bevinden in de stofnesten van ettelijke jaren. Tot mijn verbazing liggen er niet vier, maar vijf brieven. Gefocust op de vijfde brief leg ik de overige vier brieven op mijn bureau. Ik plof neer op de bank en bekijk de envelop eens aandachtig. Het wit van de envelop is door de jaren heen beige geworden, het papier ruwer. Op de envelop staat geen afzender en een bijna onleesbaar adres.
In mijn verre geheugen begint mij te dagen dat ik op de laatste dag, toen het bedrijf gesloten werd mijn spullen mee had genomen. Op mijn afdeling maakten we er altijd een hobby van om niet verstuurde brieven alsnog proberen te verzenden of terug te brengen naar de verzenders. Deze envelop behoorde daar ook bij en zat waarschijnlijk in mijn oude werktas destijds.
Voorzichtig open ik de envelop en haal ik de brief eruit. Het is een simpele witte brief beschreven met zwarte inkt in een mooi handschrift. Zonder echte aanleiding besluit ik de brief te lezen;

Beste Annemarie,

Hoe gaat het met je?
Met ons gaat het goed. We hebben een geweldige tijd hier aan de zee. Kleine John heeft net leren lopen en staat constant met open mond te kijken naar de zee.
Het weer is schitterend, alleen maar zon en een licht zeebriesje. Over zes dagen komen we weer naar huis. Mark en ik nemen de kinderen nog mee naar Middelburg.

Als we terug komen van de vakantie zullen we je alle foto’s laten zien. Dat zal vast je vast en zeker helpen op te beuren na al die ellende.

Met vriendelijke Groet,

Marieke en Mark Koninkx en de kinderen.

“Leuke brief”. Ik loop naar het raam van mijn appartement op de zevende verdieping. Het is zeven uur ’s avonds en de lucht was gevuld met donkere wolken, het regende zacht. Ik besluit de brief op tafel te leggen en even naar de locale snackbar te lopen.

Met mijn nog steeds natte overjas loop ik door de straat naar de snackbar. Het is minder hard gaan regenen, de straten zijn wat rustiger geworden. Het gele bord van de snackbar steekt in schril contrast af met de duistere sfeer die deze herfstavond met zich mee droeg. Zoals te verwachten viel is het niet druk in de snackbar. “Jopie, doe mij een bakkie friet met mayo en een frikadel! Doe er ook maar een biertje bij!”
Rustig zet ik me neer aan een wandtafel. “Zes jaar geleden alweer.” denk ik. De tijd is snel gegaan. Ik werkte iedere dag als koerier bij Melkin en zoon. Het leven was goed. Mijn vriendin Marloes en ik hadden net een nieuw huis gekocht en we waren van plan te gaan trouwen. Op het werk kon ik het altijd goed vinden met mijn collega’s. Nu was iedereen zijn eigen weg gegaan en de meeste collega’s wilden mij niet meer kennen. “Die schooier” denk ik over mijzelf. Na al die jaren laat het me allemaal nog niet los, de brief die ik had gevonden bewees dat wel.

- “Martin! Martin jongen, je bent nogal afwezig vandaag. Zit je wat dwars soms?”
De ruwe stem van Jopie rukte me uit mijn sombere gedachtegang. Ik kende Jopie al een lange tijd en ik herinnerde me hem altijd als een ietwat gezette frietboer. Altijd direct maar met het beste voor, maar zijn friet zou soms wat beter kunnen.

“Ach Jopie, je kent me toch.”
- “Weer aan het denken aan dat oude leventje van je? Dat krijg je echt niet terug op die manier, Martin.”
Ik slaak een lichte zucht;
“Je zult wel gelijk hebben Jopie. Ik vond vandaag een oude brief van mijn werk bij Melkin. Eentje zonder duidelijke afzender en een onleesbare bestemming.”
- “Weet je wat jij zou moeten doen, je zou er eens op uit moeten, Martin! Die brief is perfect daarvoor!”
“Hoe bedoel je Jopie?”
- “Geef nou toe Martin, het is niet alsof je wat te doen hebt. Je zit al jaren in hetzelfde ritme. Het wordt tijd dat jij er eens opuit gaat! Die brief kan je daarbij helpen. De mensen waar de brief voor bestemd is willen hem vast ontvangen.”

Even verwerp ik het idee. Op zoek gaan naar wildvreemden voor zomaar een brief. Maar Jopie heeft wel gelijk, ik volgde al jaren lang hetzelfde ritme volgen. Door de stad slenteren, de kroeg in, sollicitatiebrieven schrijven, nog een keer de kroeg in, avondeten bij de chinees of snackbar, een filmpje kijken en dan weer hetzelfde doen de dag erop.

“Je hebt gelijk Jopie!” Ik geef hem tien euro, sta op en loop de deur uit.
“Laat het wisselgeld maar zitten!” Schreeuw ik Jopie na.

Het is gestopt met regenen en de regenwolken zijn aan het breken. De donkerblauwe nazomer avondlucht valt te zien achter de wolken. Ik loop terug naar mijn flat en besluit de trap te nemen in plaats van de lift. Eenmaal boven gekomen ben ik echter moe en mijn knieën voelen zeer aan, misschien ben ik toch wat te enthousiast. Moeizaam plof ik met de brief in mijn handen op de bank. Ik haat de stilte in mijn kamer dus zet ik de televisie aan op een willekeurige zender.
Ik kijk naar de brief; “Niet veel om mee te werken” Maar er waren wel twee volledige namen; Marieke en Mark Koninkx. Dat moet genoeg zijn om mee te werken. Maar voor vanavond was het wel welletjes geweest. Ik besluit de rest van de avond te kijken naar de zoveelste herhaling van Die Hard 2.

Wederom een verhaal van de dag en deze keer een stuk langer verhaal. Het is het eerste hoofdstuk van een mysterie. Het bevat nog wat kleine schoonheidsfoutjes in het plot maar is naar mijn mening aardig gelukt. Hoofdstuk 2 zit al een tijdje in de oven omdat ik het hoofdstuk niet doodsaai wil maken voor de lezer.

Verhaal: Magie - Aarde

2007-10-02T22:39:00.001+02:00

Het is al wat later in de ochtend als een al wat oudere en gezette man bij het uiteinde van een rotsachtige vallei komt. Hij loopt langzaam naar de wand toe op zijn oude sandalen en in zijn versleten kleding. Zijn groene broek en vest steken af bij zijn huid die zo bruin is als de aarde zelf. Rondom hem is het uiteinde van de vallei als een tientallen meters hoge stenen muur die minstens een paar honderd meter dik is.
Voorzichtig strijkt de man met zijn dikke vingers over de rotswand op zoek naar een zwak punt. Zachtjes en onverstaanbaar mompelt hij tegen zichzelf. Dan gaat hij snel terug met zijn vingers over een bepaalde plek op de rotswand en wrijft er voorzichtig een paar keer overheen. Instemmend knikt hij en legt zijn beide handen vlak op de plek. Hij verheft zijn stem en buldert de woorden “Silex Quasso”.

Terwijl de woorden nog echoën tussen de rotsen begint de grond hevig te beven. Het oorverdovende geknars van rotsen vervult de omgeving en de rotswand begint langzaam te splijten. Eerst een paar kleine scheuren op de plek waarde man zijn handen had gelegd, en dan steeds meer. Ze verspreiden zijn naar de boven en onderkant van de rotswand en drijven uiteindelijk de hele rotswand uit elkaar. Na een paar minuten houd het oorverdovende geluid op en als het stof en de rook zijn opgetrokken is er een passage zichtbaar geworden tussen de hoge rotswanden. Aan het einde van deze nieuwe weg schijnt fel het zonlicht. De man kijkt tevreden, maar net als hij wilt beginnen te lopen hoort hij in de verte het geluid van rotsen die tegen elkaar wrijven. Een enorm silhouet blokkeert opeens het zonlicht. Dan begint de silhouet te lopen, iedere stap gaat gepaard met een enorme dreun en het losraken van zand en steentjes in de rotswanden. Stap na stap komt het gestalte dichterbij en als hij dichtbij genoeg is kan de man herkennen wat het is, een rotsgolem.
Het stenen monster is kolossaal en in zijn grijze rotsen staan eeuwen oude runen gegraveerd die rood opgloeien. De golem pakt een zwaar rotsblok op en tilt hem met twee handen boven zijn hoofd. Met schijnbaar het grootste gemak gooit hij het rotsblok naar de man toe die nog net met al zijn kracht het pad kan van de steen kan veranderen. Uit evenwicht gebracht valt de man op de grond, maar tijd om te rusten heeft hij niet. Opnieuw pakt de golem een rotsblok op, maar net als hij het boven zijn hoofd heeft legt de man zijn handen vlak op de grond en mompelt wat woorden. Alles begint te beven, de golem raakt uit evenwicht en het rotsblok valt bovenop hem. Dan storten de rotswanden in en bedelven de golem onder tientallen meters gesteente.

Het wordt stil in de vallei en als het stof is opgetrokken slaakt de man een diepe zucht en schud zijn hoofd langzaam heen en weer. Achteraf had hij beter een andere route kunnen nemen, want het pad voor hem is weer geblokkeerd geraakt met tientallen meters rotsen.

Vervolg op Lucht, maar helaas mist het aan impact imo.

Verhaal: Magie - Lucht

2007-10-02T22:37:00.000+02:00

Hoog op een ruwe berg welke in eeuwige sneeuw is gehuld staat een oude man. Zijn gezicht voorzien van grauwe haren en een lange warrige baard. Zijn rimpelige huid hard en stijf van de kou, zijn linnen mantel in gevecht met de straffe wind.

Een plotselinge windvlaag tart de oude man en even lijkt hij te moeten wijken voor de wind. Maar dan slaat hij hard met de voet van zijn kronkelende houten staf. Standvastig mompelt hij "Niet vandaag god van de wind!".De man houdt zijn staf omhoog, zijn grauw blauwe ogen fonkelen en hij roept uit "Ventus quasso". De wind begint fel te tollen en rukt alles rondom zich heen. De man die zich ontpopt als een magiër van de lucht weet zich met moeite overeind te houden. De bomen in de vallei diep onder hem beginnen wild te zwiepen door de kracht van de wind, zelfs de grauwe wolken tollen wild door elkaar. Lawines van sneeuw en rotsen worden los gewrikt door de chaotische storm en donderen hard naar beneden vergezeld door het geluid van bomen die breken als twijgjes.

De magiër herstelt zich en kalmeert de wind. Even verzinkt hij in herinneringen aan zijn eerste dagen als jonge leerling onder les van een andere oude magiër. Hij herinnert zich de wijze woorden van zijn meester nog goed;"Probeer niet de wind te dwingen in zijn weg. Probeer de wind te begrijpen en te verleiden jouw pad te kiezen."
De oude magiër begint te glimlachen en uiteindelijk buldert zijn lach over de gehele vallei. Versteld en geamuseerd van zijn beginnersfout mompelt hij tegen zichzelf dat hij wel oud moet zijn als hij zoiets vergeet.

Dan concentreert hij zich nogmaals op de wind. Hij voelt de wind en zijn gaan. Hij voelt hoe de wind tegen de bergen en tegen de bomen botst. Hoe de wind als het ware door de valleien wordt geperst en omhoog wordt gedrukt. De wind heeft geen keus. De wind wil vrij zijn maar wordt gedwongen een vast pad te kiezen. Dan richt de magiër zich naar de grote hoogte ver boven de bergtoppen. Met grote kracht waait daar de wind, zachtjes en voorzichtig leid hij de wind van de vallei naar de grote hoogte. Hoger en hoger, door de wolken heen die mee worden gevoerd in de stroming. Helemaal tot bij de hoogste luchtstromen.
De wolken zijn verdwenen en de zon schijnt in zijn volle glorie op de besneeuwde bergtoppen. De oude man haalt even adem en gaat met zijn stok rustig op een nabije rots zitten. Hij kijkt om zich heen naar de bergtoppen die fonkelen door de sneeuw, slaakt een diepe zucht en zegt;"Zo, en nu moet ik nog de berg afdalen."

Dit verhaal was verhaal van de dag op de site en werd aardig positief ontvangen. De laatste zin is overigens een beetje opzettelijk afbraak aan het verhaal. Ik ben goed in fantasy schrijven, maar eigenlijk spreekt het me niet aan omdat ik altijd het gevoel heb geschreven zaken te herschrijven in eigen woorden.

Verhaal: Handel in moord (Intro)

2007-10-02T22:34:00.000+02:00

Het is 1641, het licht van de volle maan geeft een blauwe gloed aan het Edo kasteel van Kyoto. In de schaduw van een grote vestigingsmuur van het kasteel sluipt een duister figuur rond. Voorzichtig kijkt hij rondom zich heen en luistert of er niemand in de buurt is. Hij pakt een stuk touw met een kleine enterhaak eraan uit een zwarte zak. Even kijkt hij omhoog naar het raam boven hem, dan kijkt hij nog snel een laatste keer rondom zich heen en begint het touw met de enterhaak rond te draaien. Een moment later zit de haak stevig vast aan de rand van het raam en klimt het figuur omhoog.
Eenmaal boven aangekomen trekt hij snel de enterhaak met touw op en stopt hem terug in zijn zak. Het figuur kijkt om zich heen en slaakt dan een lichte zucht van opluchting. Dan trekt het figuur zijn masker af.. Een smal gezicht voorzien van duistere ogen en zwarte haren wordt zichtbaar. De man loopt naar een schuifdeur, hij maakt de deur open een reeks kleren worden zichtbaar. Helemaal achterdoor in de kast ligt een uniform van de bewakers. De man pakt het uniform en kleed zich snel om. Zijn eigen kleren stopt hij in de zwarte zak en stopt deze weg in de kast. Dan maakt hij de kamerdeur open en kijkt voorzichtig naar links en naar rechts; Niemand te zien. Hij herinnert zich de aanwijzingen die hij heeft gekregen; De gang door, rechtsaf, twee trappen op en dan rechtdoor blijven lopen en de op een na laatste deur nemen.

Rustig loop de man door de gang, als hij bij de trappen aan komt wacht zijn eerste beproeving, een bewaker. Rustig en met een simpele begroeting loopt gaat hij de trap op, geen problemen. Eenmaal aangekomen op de juiste verdieping loopt hij de gang door. Als hij bij de op een na laatste deur staat kijkt hij om zich heen. Even wacht hij tot een bediende de hoek om gaat en uit beeld verdwijnt, vervolgens luistert hij voorzichtig aan de deur. Geen geluid te horen. Hij maakt de deur voorzichtig open en sluipt de kamer in. In het midden van de kamer ligt een westers uitziende man te slapen op een futon, een traditioneel Japans bed. De indringer loopt er op af en pakt een Wakazashi. In een handomdraai legt hij zijn linker hand op de mond van de man en snijd zijn keel door. De ogen van de man staan even van paniek vol open en het lichaam spartelt wat, maar uiteindelijk stoppen alle tekens van leven. De indringer maakt zijn Wakazashi schoon en luistert voordat hij de deur open nog even of er iemand in de gang is. Vervolgens begeeft hij zich rustig terug naar de kamer waar hij het Edo Kasteel was binnen gekomen. Eenmaal terug in zijn oude uniform begeeft hij zich naar hetzelfde raam, kijkt voorzichtig rond en daalt af aan een touw. Vervolgens sluipt hij van het terrein af. Zijn werk zit erop en zijn opdrachtgevers zullen tevreden zijn.

Zoals wel vaker bij mij gebeurt heb ik een intro geschreven voor een verhaal en dit vervolgens erbij gelaten. In dit geval zat research me dwars en door mijn drukke leven als loonslaaf ( ;) ) was het niet practisch om verder onderzoek te doen hiernaar.

Verhaal: Nachtlicht

2007-10-02T22:30:00.000+02:00

De wereld beweegt zich om me heen, maar zij raakt mij niet. Verzonken in mijzelf reflecteer ik wat ik ben. Een virtuoze leegte in harmonie met zijn versnipperde ziel. Doelloos streef ik in het leven naar niets, verlang niets buiten het einde ervan maar leef toch. Ik besta immers.
Vestig mij in regelmatig terugkerende zaken zonder geluk of zaligheid, maar ben toch ook niet ongelukkig en toch...
Ik vind mijn geluk in mijn troosteloze vlakte, laat mij verdrietig, dat wil ik zijn. Want diep in mij ben ik gelukkig in mijn verdriet. Verknipt gezegend vechtend altijd tegen mijzelf. Dat is niet erg, dat wil ik juist. Ik vecht tegen mijzelf, maar leef toch ook met mijzelf, accepteer mijzelf en omhels mijzelf. Ik heb geen vrienden, maar ook geen vijanden, mensen zijn slechts in mijn leven vaak bij mij, ik praat met hen, lach met hen en huil met hen. Leg mijn ziel bloot op tafel als ze erom vragen, maar verberg mijn ziel toch ook weer. In duisternis gehuld voor mensen wie ik al jaren ken, maar toch ook bekend. Stil, maar luidruchtig. Gevat, maar toch nooit zinnig.
Worstelend met mijn ethische gelijk en mijn arrogante ongelijk loop ik over de stoeprand van het leven, noch op de stoep, noch op de weg. Langzaam, maar met haast ga ik naar mijn doel. Dat niets waarvan iedereen zegt te weten wat het is. Het maakt me niets uit, ik weet niet wat het is, goed of slecht, absoluut bestaan, of absoluut einde. Voor mij is het mijn reisdoel. De reis, belangrijker vaak als het doel, is voor mij niet belangrijk. Als een sleurende eindeloosheid waarin mijn doel steeds verder weg lijkt te gaan trek ik mijn levendig karkas voort. Altijd gekweld door de duur, de sleur van het leven die ik zo niet wens te veranderen, en de veranderingen die zich op mij dringen. De eisen die anderen stellen aan hun zelf en aan anderen, zij boeien mij niet, ik stel geen eisen buiten mijn rust. Rust boven alles is voor mij belangrijk, want ik ben altijd bezig met denken en fabriceer gedachten, wonderschoon en nutteloos. Voortgaand, maar zonder de aanleiding. Als een machine die draait omdat hij nu eenmaal draaien moet. Zijn tandwielen knarsend en pijnigend voor een taak die zijn zin heeft verloren. Vastgeroest in zijn eeuwige vaste ritme en het maken van zaken welke hun nut hebben verloren reeds voor zij werden gemaakt. Naarmate de tijd voort gaat breekt de machine heel langzaam af, tandwieltjes verliezen tandjes en zand komt in het mechanisme, maar de machine moet draaien omdat zij niet beter weet. Wellicht maakt zij geen producten meer, zij weet het niet, interesseert zich daar ook niet voor. Zo sleur ik mij door het leven, levenloos en zonder doel, maar toch gelukkig en doelgericht bezig. De zon, de regen en de wind, zij alleen kijken op mij neer en dagen mij uit. Ik trotseer hen, maar doe er toch ook geen moeite voor. De wind zal toch wel waaien, de zon zal toch wel schijnen en de regen zal toch wel vallen, zo ook zal ik toch wel naar mijn doel blijven lopen.
Het leven is niet goed en niet slecht. Maar ik ervaar haar het liefst als slecht, dan voel ik me goed. Als een zwarte roos die in een maanloze nacht haar knop opent en een fel lichtend hart laat schijnen voor de eenzaamheid van de duisternis. Als baken voor het bestaan van de enkeling, als nachtlicht voor iedereen.

Stukje geschreven door mij als opening van mijn account bij de verhalensite. Oud materiaal overigens.

Column: Rijst met ketchup en frikandel

2007-10-02T22:17:00.000+02:00

Beste bloggers,

het is weer voorbij die mooie zomer. Nouja, mooie? Afwisselend regen met bewolking, een hoop politiek geneuzel zonder enige impact en werk. Mijn zomer was matig, niet slecht maar ook niet goed ik had hem graag beter gezien maar er valt niet over te klagen. Mijn najaar lijkt beter te worden dan mijn zomer, maar dat is andere koek.

Het is dus weer tijd om te schrijven voor mij. Wellicht hier ook op deze blogspot, en zeker op mijn oude MSN site (pdude20athotmailpuntcom, tevens mijn MSN) staat dat ik bij de verhalensite verhalen schrijf, en dat klopt ook. Ik heb besloten wat van de verhalen hier te dumpen om alles op 1 plaats te krijgen.

Dus bij deze,

Auredium Riptide

Column: Grijze gebouwen

2007-09-13T22:28:00.000+02:00

Ik loop graag tijdens het nadenken over zaken. Op de een of andere manier geeft het mij vrede om wat rond te lopen tijdens het nadenken. Het zal wel te maken hebben dat mijn lichaam iets te doen wilt hebben terwijl mijn hersenen bezig zijn met het overpeinzen van allerhande nutteloze zaken. Als ik loop doe ik dat graag door stedelijke gebieden en dan bij voorkeur door stadcentrums of wat verlaten en meer vervallen omgevingen. Persoonlijk vind ik roestige industriële complexen en verlaten flatgebouwen wat dat betreft wel een mooi iets om naar te kijken. Het herinnert mij het meeste aan de menselijke drang om te dromen.

De meest menselijke droom, die van een visie, een wens om iets te creëren valt voor mij altijd goed te zien in dergelijke zaken. Het doet me echter vooral tot rust komen om te kijken naar dergelijke vervallen plaatsen. Ooit was zo’n vervallen plaats een nieuw gebouw, ooit leefden er mensen, werkten en woonden ze er. Ooit was er een man of vrouw, een groep mensen wat met het idee kwam om juist op die plek een flat of industrieel complex neer te zetten. Het beginnen van een droom, een wens, ook al strandde die wens in een verlaten en vervallen karkas. Een betonnen geraamte met vuile en ingegooide ramen, graffiti op de muren en rotzooi in de kantoren, wooncomplexen of loodsen.

Een dergelijk verlaten complex kan er jaren staan, onaangeroerd door mensen, een relikwie van het verleden en wellicht dieper weerspiegeld symboliseert het de mens zijn eigen vergankelijkheid. Als het lang genoeg staat voor honderden jaren zal men zijn waarde herontdekken en zeggen: ‘Zo leefde men toen’ en wijzen naar het gebouw. Maar op dit moment is het slechts een waardeloos en vervallen ‘sta in de weg’ waarbij de eigenaar er vanaf wilt maar de sloop te duur is. Waarbij de gemeenteambtenaren er naar kijken en walgen van dit ‘Stedelijk karkas’ wat ligt te rotten in hun centrum.

Een mooi voorbeeld hiervan wellicht is het verlaten kantorencomplex bij het station van Venlo. Het station van Venlo, met wellicht wel 12 of 13 roestige sporen langs elkaar waarvan er nog maar een vijftal dagelijks word gebruikt word overzien door dit monstrueuze grijze karkas van een kantorencomplex. Er is in de onmiddellijke omgeving geen enkel hoger gebouw te omvatten. Als een gigantische achitecturische puist steekt het uit boven de achterstandwoonwijk waar het in ligt, uitkijkend over het station van Venlo waar eens dagelijks tientallen tot honderden goederentreinen over de vele sporen trokken waar nu met een beetje geluk tien a twintig goederentreinen zijn te zien en verder alleen de dagelijkse treinen naar Roermond, Eindhoven of Duitsland.

Het mooie aan deze stedelijke symfonie is dat deze symfonie ook heden ten dage plaats vind. Ook nu zijn er mensen met een droom of wens die dingen plannen. Soms komt er iets groots uit zoals de Eiffeltoren in Parijs, het Vrijheidsbeeld in New York of de bakker om de hoek wellicht. Soms word het een grijs karkas zoals het kantorencomplex in Venlo of een verlaten fabriek aan de rand van een industriecomplex, overgroeid met onkruid en opengebroken beton.

Ik denk dat alles zijn nut heeft ook vervallen complexen. Ik denk ook dat de wensen en dromen zich niet alleen in vervallen gebouwen kenbaar maken en dat de vergankelijkheid van de mens te zien is in dergelijke zaken maar dat het in alles te zien is. Het is juist die vergankelijkheid die zorgt dat we de werken van anderen en het geluk van het leven kunnen waarderen.

Filosofie: “Aan de afgrond van de rede”

2007-08-06T17:17:00.000+02:00

Filosofische onderzoeking door Auredium Riptide

We leven in een rumoerige tijd, maar hoe rumoerig is die tijd nou werkelijk en waardoor ontstaat dit?

Ik zou mezelf niet zijn als ik hier niet over na zou denken. Als je tijd hebt maak daar dan nuttig gebruik van zeg ik maar. Nuttig is voor mij het overdenken van zaken, vaak verspild aan zinloze creativiteit in denken dat nergens naar leid. Ik beschouw dit, en al het andere wat ik heb geschreven als zodoende dan ook als het gekrabbel van een in waanbeelden verzonken geest.

De tijd is en lijkt rumoerig. We leven in een tijd waarin een kwade blik, corrigerende opmerking of MP3-speler al tot je dood kan leiden. Waarin overheden niet meer echt vertrouwd worden en men twijfelt aan zijn eigen idealen en identiteit. We leven in een tijd waarin identiteit een zeer moeilijk iets is. Echt grote groepen van verenigde mensen bestaan er niet meer, maar hebben die eigenlijk wel bestaan?

Het is verleidelijk om te denken dat groepen zoals grote religies en politieke partijen getuigen van een sterke identiteit. Dit zijn immers groepen dit van oudsher altijd hun gedachtegoed hebben gepromoot. Waren de Christenen in de middeleeuwen niet verenigd in hun kruistochten, alle mensen in het Romeinse rijk niet Romeinen of alle Islamieten niet een grote macht in het licht van Allah?

In werkelijkheid is dit niet zo, wie goed kijkt ziet in dat die beeldvorming absoluut onjuist is. Maar het viel minder op, in de middeleeuwen had men geen satellietnetwerken en internet of de televisie. De geschiedenis wordt vereenvoudigd omdat de geschiedenis te complex en gedetailleerd is. Bekijkt men de geschiedenis onder een loep dan ziet men dat Napoleon niet de onvoorwaardelijke steun had, de kerk verdeelt was in verschillende fracties en ook de Islam onderlinge strijd kende. Die tijd was echt niet anders dan nu, veel groepen die vallen onder een gezamenlijke naam die weer vallen onder de naam mensheid.

Vroeger werden mensen ook nodeloos vermoord, voor schoenen, eten of geld. Net zoals mensen nu moorden voor MP3-spelers en vroeger werden mensen ook vermoord voor het bemoeien in andermans zaken.

De geschiedenis is een geromantiseerd beeld, vroeger was alles beter. Maar in werkelijkheid was vroeger zoals nu, en zal nu in de toekomst hetzelfde zijn als vroeger. De mensheid is niet veranderd en zal in ieder geval in zijn denken niet veranderen.

We zullen altijd klagen en er zullen altijd zaken gebeuren op de wereld waarvan veel mensen de noodzaak niet inzien, of waarvan ze walgen. Veel mensen, en niet de minste filosofen, gaven hun beeld en visie over de perfecte samenleving. Maar we kunnen niet aan dergelijke ideaalbeelden voldoen. Er zijn altijd mensen die zeuren en ontevreden zijn. Mensen die besluiten te demonstreren tegen zaken of juist akkoord gaan met zaken waar een minderheid van mensen voor is. Simpelweg om dwars te liggen, of veel vaker omdat ze juist anderen willen irriteren en plagen omdat ze hun eigen leven niet in de hand hebben zoals ze zouden willen.

In mijn mening lijden veel mensen aan wat ik noem ‘spirituele armoede’, dit zijn mensen die niet de kracht en wil hebben om door te gaan zonder enige steun. Een mens moet in mijn opzicht zowel met andere mensen kunnen samen werken als alleen kunnen verder gaan. Waarschijnlijk zijn de sterkste mensen, die mensen die een tijd lang zonder doel hebben geleefd zonder zichzelf naar het hiernamaals te sturen. Als zo iemand een doel vindt in zijn leven dan zal hij harder vechten dan wie dan ook om zijn doel te behalen en na te streven. Wat een dergelijk doel is, is eigenlijk van ondergeschikt belang. Vroom zijn ten opzichte van een god, fervent de menselijke natuur bestuderen of paperclips te verzamelen.

Het probleem van de menselijke samenleving is dat iedereen zijn eigen doel en overtuiging heeft, groepen zijn een rasechte illusie. Groepen bestaan niet echt, ze zijn een vereenvoudiging. Zet twee mensen langs elkaar en ze verschillen, dat is pas een constante. Zet twee Christenen langs elkaar en ze verschillen, zet twee engineers langs elkaar en ze verschillen. Een groep is geen identiteit, het is een vereenvoudiging van de menselijke geest.

Het is niet slecht om in groepen te werken. Grote groepen hebben immers de piramide gemaakt, de evolutietheorie opgesteld, de spaceshuttle ontwikkelt en het internet waar wij nu allen gebruik van maken.

Maar een groep is toch een kluit mensen die leeft met compromissen. Iemand in een groep stelt de regels van die groep omdat hij die regels in zijn geheel of in grote mate deelt. Een individu in een groep heeft echter meer regels dan die groep en die kunnen botsen met de opvattingen van andere individuen in diezelfde groep. Inherent zorgt dit voor conflicten en opsplitsingen van groepen.

Een groep is dus een geheel van mensen wat vrijwillig besluit een set van regels te volgen omdat ze het er grotendeels mee eens zijn en ze kunnen als geheel veel bereiken. Maar een groep zal ook tot afsplitsing lijden. Afsplitsing leidt meestal niet tot conflict, maar als het dat doet dan leid dit vaak tot hevige strijd.

Aan de andere kant van deze grens is de kluizenaar. Het individu dat zich helemaal terug trekt. De kluizenaar verafschuwt de samenleving met zijn oppervlakkige groepen en compromissen. Hij werkt liever gedreven en allen, half verzonken in de dieptes van zijn eigen wereld en geest en slechts af en toe in contact komt met de buitenwereld. Wellicht interessant om te weten is dat dergelijke mensen best veel van de menselijke psyche weten en vaak meer over zichzelf dan de meeste mensen in hun leven te weten komen.

Maar het individu is eenzaam en zwak tegen andere mensen die sterker zijn of tegen groepen. Ook hebben individuen minder controle en kan verontrustend afwijkend gedrag optreden zonder dat er tegen word opgetreden. Toch heeft ook het individu ook voordelen. Isaac Newton bijvoorbeeld was behoorlijk individueel maar wist juist daardoor zaken te ontwikkelen die heden ten dage nog nuttig zijn. Natuurlijk was Isaac Newton niet compleet alleen, hij had ook hulp van bijvoorbeeld zijn leraren.

Mensen zijn door hun individualisme veroordeeld tot strijd. Strijd op alle vlakken, mentaal, geestelijk en fysiek. Strijd om macht, geld of liefde zijn allemaal het gevolg van dergelijke verschillen. Ze zijn nodig voor onze samenleving om divers te blijven en zich te ontwikkelen en toch zijn ze net zoals een tweekoppige draak ook gevaarlijk voor diezelfde samenleving. Het systeem houdt zich in balans door te vertrouwen op onstabiele zaken om zichzelf in evenwicht te houden. Conflict is nodig voor evenwicht te behouden en datzelfde evenwicht te

Verstoren. Net zoals de wind duinen maakt aan zee of in de woestijn en ze ook weer vernietig om ze wat verder weer op te bouwen.

En geef nou toe, strijd is toch best wel oké van tijd tot tijd?

Bijvoorbeeld in een discussie zaken onderwerpen aan de meningen van verschillende mensen. Mocht je dan toch iemand tegen komen die niet weet wat compromissen is heb je drie keuzes;

opgeven
er tegen in gaan
koel blijven

Opgeven is bij mij niet mijn stijl. Er tegenin gaan is soms leuk maar niet verstandig in mijn ogen. Als ik moe ben zal ik echter wel tegen zaken in gaan en dan blijf ik stug met tegenargumenten komen tot mijn koppige discussiepartner opgeeft of zijn kop zo rood word als een tomaat. Ik ervaar het in dergelijke zaken als een vorm van vermaak. De steeds minder geduldige discussiepartner wordt witheet van woede om het niet behalen van zijn gelijk, mijn argumenten worden steeds minder goed afgeweerd en ontkracht. Zijn kop word rood als een tomaat, ik ervaar die zwakte als een roofdier dat zijn prooi moe ziet worden, als een stier die de rode broek van een matador ziet (al is een stier kleurenblind). In de gunstigste situatie voor mijn discussiepartner krijgt hij een gelijkspel waarbij hij woest is en zijn gelijk niet heeft en ik enigszins ontevreden en aangejaagd weer verder ga met mijn bezigheden.

Beter is het bij zulke heethoofden het hoofd koel te houden, rustig te blijven en ze er zelf achter te laten komen dat ze fout zitten, of op zijn minst ten dele hun mening verbeteren kunnen. Maar weet wel dat je zelf ook goed fout kunt zitten en sta daar voor open.

Één ding is echter constant, of je nou in een groep leeft of een individu bent; Je strijd altijd tegen jezelf en de afgrond van de rede.
Genoeg gelult voor vandaag.

Laterzzz!

Auredium Riptide

DVDReview: Alien

2007-07-30T10:07:00.000+02:00

Dit is de eerste van de vier Alien films die ik ga reviewen. Zoals jullie kunnen opzoeken heb ik reeds de film Alien versus Predator gereviewd. In mijn bezigheid mijn DVD collectie te reviewen zijn we dus nu eindelijk aangekomen bij de film Alien.

Het verhaal

De film speelt zich af in de toekomst en gaat over een ruimteschip genaamd Nostromo dat een sos signaal oppikt vanaf een planeet. Als standaard procedure word de bemanning uit hun cryo-stasis gehaald en zetten ze koers naar de planeet.

Eenmaal op de planeet ontdekken ze een enorm buitenaards ruimteschip dat reeds lang geleden om onbekende reden is neergestort. Het blijkt dat het schip vreemde eieren vervoert. Als het verkenningsteam van drie man word aangevallen door vreemde wezens begint het verhaal van een bemanning die het op moet nemen tegen een bloeddorstig buitenaards wezen, een alien.

Over de film

De eerste Alien film dateert van 1979 en is daarmee bijna 30 jaar oud. Dat de film nu nog te koop ligt in winkels is een duidelijk teken dat het een hit is.
De director van de film is Ridley Scott wiens carrière begon met de film Boy and Bicycle in 1965. Hoewel Robert Scott reeds eerdere films had gemaakt was Alien echter zijn grote debuut. Na de film Alien maakte Robert Scott nog vele andere grote film, denk hierbij aan namen zoals Blade Runner, Gladiator, Kingdom of Heaven en de recente hitserie numb3rs.

Maar de film was niet alleen voor Robert Scott een doorbraak. Ook Sigourney Weaver's carriere kreeg een grote aanzwengeling door de film. Deze actrisse begon haar carrier in de film Somerset in 1970 en brak met de film Alien pas echt door. Na Alien, speelde ze in films zoals Ghost Busters (1984), Ghost Busters 2 (1989) en verschillende series.

Opmerkelijk om te noemen is dat Sigourney ' Ripley' Weaver niet in alle Alienfilms heeft meegespeeld. Zo was ze niet te zien in Aliens, het vervolg op deze Alien film. Ook had ze geen rol in de film Alien versus Predator maar dit kan worden verklaard door de scenery en tijd waarin deze laatstegenoemde film zich afspeelt.

De DVD

De DVD in mijn handen is al oud en de copyrights erop zijn van het jaar 2000. Desondanks is het menu goedverzorgt. Naast het spelen van de film is er de mogelijkheid om de taal te kiezen, hoofdstukken uit te kiezen en speciale features.
De film reeds verklaard te hebben, de taal- en hoofdstukkeuze als vanzelfsprekend te beschouwen gaan we direct door naar de special features.

De special features zijn niet mis. Zo is er commentaar van Ridley Scott, verwijderde scènes, trailers en reclames, tekeningen en foto's van de film, filmmuziek en quotes van de film.
Met een dergelijke berg van extra's zullen de meeste fans van de Alien films hun lust op kunnen botvieren. Persoonlijk hecht ik het meeste belang aan de verwijderde scènes, tekeningen en de filmmuziek. De commentaren van de director ben ik inmiddels wel gewend als feature en zijn normaliter niet echt bijster interessant.

De tekeningen zijn werkelijk fenomenaal en laten zien hoe gedetailleerd de film wel niet is. Ze laten uitvoerig het buitenaardse ruimteschip zien, hoe de alien-eieren werken maar ook scènes van een vreemde piramide die nooit de film heeft bereikt maar waarvan de eerste tekeningen enigzins lijken op de piramide van Alien versus Predator.

Al met al is deze oude film zeker de moeite waard om aan te schaffen en zal zelfs de wat mindere fan van de Alien series er zeker een avondje mee door kunnen.

Cijfer: 8.5

Update; lang niet geschreven

2007-07-24T21:45:00.000+02:00

Hola Bloggers,

ik heb alweer een tijd lang niet geschreven tot mijn spijt. Werk en prive hielden mij afwezig van mijn blog waarvoor excuses. Zoals te zien valt ben ik verder gegaan met het reviewen van mijn DVD-collectie. Het is nu mogelijk om de review van Akira te lezen. Voor diegene die geen fan van animefilms zijn kan ik vertellen dat dit voorlopig de laatste anime-filmreview is die ik schrijf omdat ik door mijn anime DVD's heen ben.

Stay frosty marines!

Auredium Riptide

DVDReview: Akira - Special Edition

2007-07-24T21:26:00.000+02:00

Goed, ik ben nu toch bezig met mijn anime DVD's te reviewen van de DVD collectie en deze anime DVD is de laatste van mijn collectie op dit moment. Akira is een must voor alle animefans. Als je Akira niet in je DVD collectie hebt als animefan ben je geen animefan. Boeit niet of je duizenden andere animefilms in je collectie hebt, zonder akira in je collectie ben je geen animefan. Heel simpel.
Voor de gewone mensen onder ons zal Akira niet veel zeggen maar het is weldegelijk een belangrijke film in de filmgeschiedenis.

Akira is gemaakt door Katsuhiro Otomo, gemaakt in 1988 en speelt zich af in 2019. Net zoals een redelijk deel van animefilms is er een 3e wereldoorlog geweest. Japans steden raken overvol. In deze steden komen door overbevolking steeds meer opstanden, de politie grijpt daarop hard in. De omgeving is eentje van anarchie in een futuristische stad. Kaneda is een jongen die bij een motorbende zit en net zoals zoveel jeugd niet de moeite neemt om te studeren in deze ordeloze stad. Op een dag komt hij in aanraking met bovennatuurlijke mensen die beschikken over telekinetische krachten. Kaneda ontwikkeld vervolgens zelf dergelijke krachten. In het begin is hij verward en bang, maar al snel corrupteerd hij door zijn krachten.

het verhaal is belangrijk voor de filmindustrie omdat Akira een van de hoofdintroducés was van anime in de VS en Europa. als videobootlegs van slechte kwaliteit kwam de film naar de VS en Europa en keken vooral hoger geschoolde studenten erna. De nieuwe tekenstijl uit Japan, geïnspireerd op de westerse stijl sloeg direct aan en tot heden ten dage valt op menig HBO en Universiteit nog een aardig aantal studenten te vinden die het animegenre een warm hart toe dragen. Je raad het al, ik spreek uit ervaring.

De Film is natuurlijk goed, de kwaliteit is goed, ondanks dat de film al bijna 20 jaar oud is. De DVD bied de mogelijkheid om te worden bekeken in Dolby Surround 5.1 Engels, Dolby 2.0 Engels en Japans Dolby 2.0. Tevens is de mogelijkheid om te ondertitelen met Nederlandse ondertiteling. De extra feutures zijn net zoals Ghost in the Shell redelijk beperkt;

Er is een making of...,
80 productie foto's,
trailers,
een biografie van de maker,
uitleg over de karakters,
plotverloop van de film
Een interview met de maker
De credits
Productieaantekeningen
en de mening van de maker over zaken van de film

Dit klinkt als veel maar de meeste mensen zullen de helft naast zich neer leggen als weinig interessant en veel van de rest in vijf minuten hebben doorgebladerd. Gezien de leeftijd van de film, alsook de leeftijd van de DVD die is uitgebracht in 2001 mag het echter geen verassing zijn.

De DVD krijgt een goed punt en de leeftijd van de DVD word meegenomen in deze telling maar echt super hoog is het desondanks niet. Cult of niet, oudere DVD of niet, de film is goed en avondvullend, maar de DVD voelt incompleet kwa extra's en afwerking. Het menu is praktisch en snel, maar iets te simpel en bied weinig show.

Cijfer: 7.5

Column: niet recyclebare Auredium

2007-07-03T22:04:00.000+02:00

Hola bloggers,

Ik heb besloten om maar weer eens gezond te doen en te gaan fitnessen. Het was niet zo dat ik gestopt was of zo, ik was gewoon vergeten dat ik kon gaan fitnessen. Maar goed, aangezien mijn geheugen vergelijkbaar is met de mist die vaak rondom England hangt denk ik dat dit voor bekenden van mij niet als een verassing moet komen.

Genoeg daarover. De mensen maken zich schijnbaar druk over het klimaat, of althans, als ik Giel Beelen van radio 3 FM moet geloven. Welnu, ik ben best voor klimaatvriendelijke regelingen maar betwijfel het nut ervan. Zelfs als de mensheid in een enkele dag tijd zijn vervuiling naar het niveau nul gaat brengen zal de huidige vervuiling (gezonken kernonderzeeërs, giftig afval, uitstoot red.) ervoor zorgen dat de komende 100 jaar de wereld nog zal opwarmen. Tel daarbij op dat landen zoals China en de VS niet snel hun uitstoot gaan verminderen en je weet hoe laat het is.

Wat mij echt irriteert echter is die opdringerigheid van een mogelijk schuldcomplex. “We moeten overstappen op spaarlampen want anders doen we schade aan het milieu en al die schattige diertjes”

Flikker toch op mens! Als ik een gloeilamp wil gebruiken dan doe ik dat toch lekker? Alsof die ene gloeilamp de wereld laat vergaan tegenover de vele fabrieken die alleen al Nederland rijk is. Ik snap best het grote geheel hoor, als heel Nederland 1 gloeilamp minder gebruik dan zijn dat toch al gauw 16 miljoen gloeilampen minder. Wie mij lastig gaat vallen met dergelijke maatregels, weet niet dat zoiets is als een rode lap voor een stier en laat ik met opzet mijn leeslamp een uurtje langer branden, juist omdat men mij lastig ermee valt dat ik mijn gloeilamp uit moet zetten.

Ik kan natuurlijk wel gaan zeiken over de grootmacht China waar de kolencentrales als paddenstoelen uit de grond schieten. Ik kan het hebben over de VS waar nog steeds dikke vette SUV’s rond rijden in de massa’s. Ik heb het reeds al eens gehad over het verbod om te rijden op koolzaadolie in ons eigen kikkerlandje. Maar let’s face it, dat zal niet echt helpen tegen de vervuiling en het bevorderen van een beter milieu. Ik ga in ieder geval aandelen kopen in zonnebrandolie en paraplu’s want dat is pas een investering waar ik toekomst in zien.

Begrijp me niet fout, een beter milieu is een goed streven maar ik denk niet dat het op middellange termijn veel zal veranderen aan het lot van onze planeet. Ja, we moeten het toch doorvoeren maar verwacht er maar niet te veel van. Nee, we moeten mensen geen schuldcomplexen aanpraten over het gebruik van verouderde auto’s en gloeilampen dat is gemeen en doortrapt en dat mag alleen ik zijn.

Hetzelfde geld overigens voor vegetariërs. We mogen schijnbaar geen vlees eten, het excuus is dat wij mensen het niet nodig hebben in ons dieet. Nou sorry hoor, als onze voorouders geen vlees waren gaan eten dan hadden onze hersenen nooit genoeg koolhydraten binnen gekregen die nodig waren om de herseninhoud te vergroten. Zonder dat onze voorouders geen vlees gingen eten hadden wij nooit hersenen gehad die in staat waren ethische vraagstukken te stellen over het eten van vlees. Wederom, begrijp me niet fout, we hebben geen vlees meer nodig heden ten dage. Maar hoe leg je dat een boer uit in Afrika die zijn familie laat leven op de kudde koeien die zijn hele bezit is? Hoe vervang je het vleesaandeel in de wereld door plantaardig eten? Het is gewoonweg geen praktisch op te lossen item. Daarbij komt natuurlijk dat ik gewoon mijn plakje vlees wil eten wanneer ik dat wil. Dat Flappie het konijn, of Clara de koe daarvoor betaald met zijn/haar leven lijkt mij daarbij van minder belang. In de natuur is de dood heel normaal, alleen de mens maakt er iets ongebruikelijk van, en dan alleen in gedachte.

Goed, ik heb weer genoeg heilige huisjes een stevige trap tegen het achterste gegeven zogezegd. Ik ga maar weer eens verder met mijn dagelijkse bezigheden.

De mazzel!

Auredium Riptide

Update: Weekend review

2007-07-02T16:25:00.000+02:00

Hola bloggers,

Ik hoop dat jullie enigszins mijn laatste blog hebben gelezen. Mijn weekend was super zoals gewoonlijk. Vrijdag was ik wat te snel wasted door mijn werk, maar zaterdag was zeker een geslaagde dag. Dat gezegd hebbende heb ik komende Zaterdag geen werkzaamheden zoals normaal. Voor de informatie ik werk 6 dagen in de week waarvan gelukkig de 6^e dag slechts 3 uur omvat. Ik heb dan ook twee banen, maar eigenlijk maal ik daar niet hard om. Ik ben immers lui en maak me dus niet druk over een vaste routine, dat bespaard me immers de nodigheden om te innoveren en een nieuwe vaste routine te ontwikkelen. :)

Wat is er allemaal dit weekend dan gebeurd?

Wel, mensen in de kroeg hadden bijna het genoegen om me over de nek te zien gaan van het bier. Ik heb mijn bakrekening weer eens geplunderd en nieuwe sociale contacten gemaakt. Zondag hoorde officieel bij het weekend, maar eigenlijk heb ik toen alleen maar zitten te lamballen.

Qua internationaal nieuws hadden we de bijna gelukte aanslagen in Groot Brittannie uitgevoerd wegens een 1500 jaar oud boekwerk. De rest van het Internationale nieuws zit me niet zo 1-2-3 bij om eerlijk te zijn.

Deze week zal ik meer dan genoeg tijd hebben om te schrijven voor mijn blog zo vermoed ik. Ik heb namelijk vroege dienst en in mijn ogen is dat de beste dienst die ik kan hebben tijdens mijn reguliere werkuren. Genoeg vrije tijd ’s morgens en genoeg vrije tijd ’s avonds. Normaliter zorgt dat wel voor een goede dosis aan schrijftijd voor deze blogger en jullie kunnen dan ook verwachten dat er iedere dag weer minstens 1 nieuwe blog verschijnt op zijn minst.

Ow ja, ik zal proberen mijn reeds bestaande blogs op te vrolijken met wat foto’s. Met name mijn laatste blog van emotionele kunstbarbaren moet nog wat foto’s krijgen. Helaas was ik gisteren te brak en te lui om hier wat aan te doen. Maar wees gerust, zodra ik wat minder lui ben geworden zal ik er wat bijpassende foto’s in gooien.

Laterz!

Auredium Riptide

Column: Emotionele kunstbarbaren

2007-07-01T21:04:00.000+02:00

Hola bloggers,

Weer een nieuwe blog van jullie eigen Auredium Riptide. Ik was laatst in de stad een boekenwinkel aan het bezoeken. Voor de nieuwste generatie die onze ras rijk is even een korte uitleg. Een boekenwinkel is een winkel waar je boeken kan kopen. Boeken zijn zoiets als de handleiding van jullie computers, maar dan op papier en diverser van inhoud.

Ik zag er een boek met een voor mij wel interessant onderwerp; Graffiti in L.A. Nu zul je wellicht denken 'wtf vind die gozer nou aan graffiti!?'. En ik geef jullie ten dele gelijk, de meeste graffiti is zinloos gekalk en zogenaamd 'taggen' wat zoiets is als het achterlaten van je handtekening. Maar graffiti is meer dan dat, graffiti is een expressievorm. Jongeren, en enkele oudere mensen gebruiken het om zich te uiten, of om hun buurt te markeren. Graffiti, mits goed uitgevoerd is een explosieve, vaak kleurrijke vorm van kunst. De onderwerpen kunnen variëren van politiek tot persoonlijke berichten. Graffiti is al zo oud als de mensheid, in het oude Rome deden mensen al in de stenen berichten krassen en korte berichtjes. Ik heb het dan over persoonlijk zaken en niet over de nieuwsgeving of zo, net zoals tegenwoordig spraypaint word gebruikt voor graffiti.

Graffiti is een expressie, het is een wat on geleidere vorm van emotie en meningsuiting. Dit maakt het natuurlijk nogsteeds niet leuk voor mensen om wakker te worden en te ontdekken dat hun huis is ondergekalkt. Graffiti kan echte kunst zijn, maar veel vaker is het on geleide emoties die worden geuit zonder echte schoonheid. Er is een kunststroming die helaas door velen als kunst word gezien terwijl het dat in mijn ogen niet is, jullie kennen het wel van een eerdere blog; Dada'kunst'.

Ik ge niet nog meer woorden vuil maken aan Dada, mijn mening is duidelijk over dat soort duurbetaalde troep. Wellicht interessanter is het ontstaan van dergelijke kunst. Kunst zoals wij het kennen bestaat niet echt lang. Sterker nog, kunst zelf bestaat wellicht niet echt lang. Oude schilderijen die natuurgetrouw lijken, beelden die natuurgetrouw zijn van vroeger zijn veel eerder vakmanschap en minder kunst. Zaken gemaakt om iets uit te beelden, ze hadden immers geen fototoestellen. Kunst van heden ten dage komt voort uit vakmanschap en vakmannen van vroeger maakte kunst, veel vaker uit plezier dan uit opdracht. Vakmanschap van vroeger word als kunst gezien, en mag in mijn ogen best zo betiteld worden.

Goed, hedendaagse kunst. hedendaagse kunst is ontstaan uit de werken van bijvoorbeeld Vincent van Gogh. Sommige zeggen dat Vincent van Gogh leed aan een medische aandoening en daarom afwijkend schilderde. Of een aandoening ervoor zorgde dat Vincent van Gogh anders schilderde dan zijn tijdgenoten is een leuke vraag voor de debatteurs maar in werkelijkheid van minder belang vergeleken met de impact ervan. Opvolgers van Vincent van Gogh, zoals Claude Monet baseerde hun werk op dat van Vincent. Wellicht gedreven door de uitvinding van de fotocamera werden kunstenaars in het schilderen creatiever en ontstond het expressionisme. Ook hier heb ik eerder over gesproken, expressionisme is een belangrijke factor voor het ontstaan van de huidige schildervormen. Salvador Dali, M.C. Esher en Piet Mondriaan zijn als het ware geboren in een wereld waarin de schilderkunst zich bevrijdde uit de traditionele vakmanschappen.

Uit deze vakmanschappen kwam de dadakunst voort, gestuwd door ontwikkelingen zoals Piet Mondriaans werk waarbij schilder en ontwikkelkunst meer architectuur als doel kreeg veranderde kunst in een duur alternatief voor de gewone stoel, tafel en zelfs het toilet. Kunstenaars van dat soort kunst hebben te weinig discipline, te weinig controle over hun emotie en zullen vaak worden uitgebuit door nepkunstenaars die met rotzooi geld verdienen aan kunst die zijn als dadakunst betempelen bijvoorbeeld.

Dat brengt ons terug naar graffiti, als ik graffiti bezie die me bevalt vind ik dat bijzonder. Het roept een 'urban' gevoel op die me in staat stelt me verbonden te voelen met de maatschappij waarin ik leef. Wellicht is het voor jullie als lezers slechts gewoon een afbeelding, maar mocht je ooit graffiti zien die wat meer is dan een gewone 'tag' bedenk dan dat het een resultaat is van onze maatschappij en dat het voor de maker ervan schijnbaar van belang was.

Xie jullie wel weer!

Auredium Riptide

Update: De 'nacht' van de cultuur

2007-06-27T10:11:00.000+02:00

Hey mensen,

Het is alweer een paar dagen terug dat ik mijn laatste blog heb geschreven. In verband met werk is het ietswat vertraagd. Ik ben zoals gezegd dit weekend naar de nacht van de cultuur geweest.

Ik kan kort zijn over de nacht van de cultuur in Roermond, ik heb niet de grote evenementen zelf bezocht, hoewel dit misschien wel beter was. Voor wat ik gezien heb tijdens het bezoeken van de kleinere evenementen is het iets wat nog tamelijk klein is. Als Roermond dit evenement enigszins wil behouden zal de gemeente zelf er vanalles aan moeten doen om het een groter evenement te maken. Ik heb bij toeval ook nog de taptoe gezien in Roermond, dat heet vijf minuten lang gezien dan het was een niet veel voor mijn smaak maar beter dan wat ik zag van de nacht van de cultuur.

In ieder geval waren beide evenementen naar mijn smaak niet indrukwekkend genoeg om er voor weg te blijven van het reguliere uitgaan. Helaas was het in beide gevallen ook niet echt leuk gemaakt waardoor mensen van jongere leeftijd, zoals mijzelf, dergelijke zaken zullen mijden als de pest.

Dat gezegd hebbende kan ik vertellen dat mijn weekend zelf wel goed was, maar het uitgaan wat korten. Ik kwam niet echt in de stemming, ondanks goed gezelschap. Maar goed, dergelijke momenten heb je nu eenmaal in het leven. Mijn komende weekend zal vast beter worden.

In de tussentijd heb ik nog een hoop papierzaken geregeld en wat afspraken gemaakt om dat haar van mij in toom te houden. Ik zeg het je, als ik niet iedere 2 maanden naar de kapper ga lijk ik net een langharige teckel, of op zijn minst voel ik me dan zo. Vanwege mijn dienst deze week zal ik niet in de stad zijn maar ergens in de ochtend. Ik ben verder van plan om nog wat te schrijven met wat meer inhoud in de loop van deze of volgende week maar ik heb op het moment andere zaken aan mijn kop. Als het goed is heb ik alles geregeld over een dag of twee dus dan kan ik er weer tegenaan.

Genoeg gezegd over mijn leven tegen wildvreemde mensen. ;)

De mazzel!!

Auredium Riptide.

Column & Filosofie: Evolutie, Zelfbeeld en spiegels

2007-06-22T19:24:00.000+02:00

Hola bloggers,

Het is weer vrijdag de dag dat mijn werkweek weer is afgelopen, de dag dat ik weer meer tijd krijg voor mezelf, de dag de ik weer de kroeg in kan gaan ’s avonds en….Goed je snapt wel wat ik bedoel. Weekend dus.

Wellicht dat sommige van jullie zich herinneren dat ik het heb gehad over de oermens, de verdeling van taken en allemaal dat soort materiaal. Ik ga het vandaag hebben over wat zaken die daaraan zijn gerelateerd. Ongetwijfeld hebben de meeste mensen voor de spiegel gestaan vanmorgen. Ik weet dat ik het in ieder geval stond en erg genoeg keek ik nog naar mijn spiegelbeeld zelf ook. Ik ga het nog hebben over spiegels en hun gebruik als beeldspraak van de menselijke ziel maar eerst wil ik het eigenlijk meer hebben over het ‘ik’ gevoel. Want ooit in het verleden van menselijke evolutie is er een ontwikkeling geweest die ons zelfbewust heeft gemaakt. Ooit keek een oermens in de reflectie van het water en realiseerde dat ze niet zomaar een deel van de groep was, maar een individu.

Die ontwikkeling, de ontwikkeling van de ‘ik’ realisatie is een belangrijke ontwikkeling van de mensheid. Op dat moment gingen we zaken doen dien niet alleen belangrijk waren voor enkel het overleven van onszelf en de groep maar ook voor het onderhouden van onze eigen psyche, en hoe anderen ons zagen. Waarschijnlijk komen deze ontwikkelingen voort uit instincten voor zelfbehoud. Naarmate we verder evolueerde en onze hersenen grote werden konden instincten hogere vormen ontwikkelen. Overlevinginstincten werden emoties. De instincten voor voortplanting creëerden emoties zoals liefde en lust. In zekere zin is de ‘ik’ realisatie ook een vorm van ontwikkeling in die zin. Het is niet zozeer een emotie maar zoals reeds gezet een realisatie. Het gaat om uniek zijn en het beeld wat je naar buiten brengt. Mensen die zich opvallend kleden doen dit juist om hun stempel te drukken op zichzelf. Ze willen een bepaalde reactie oproepen bij andere mensen. Uiterlijk is een masker dat je laat zien aan anderen, het kan mislijdend zijn of slechts een facet van wie je bent. Politici willen er betrouwbaar uit zien bijvoorbeeld, zakenmensen succesvol. De jeugd kenmerkt zich door hun emotie en sociale status te benadrukken, net zoals bendeleden hun lid zijn van een bende willen uitdragen. Maar wat je ook uitdraagt, of je nou mooi wil zijn, aantrekkelijk wil uitzien of wilt laten zien dat je lid bent van een groep, het is allemaal maar een facet van wie je bent.

Ik kan natuurlijk herhalen dat een mens slechts uit drie primaire elementen bestaat;

aangeboren affiniteiten
zijn verleden
de situatie waarin hij zit

Dit is hoe een mens zijn beslissing maakt zoals reeds gezegd. En dit geld ook voor hoe je uit ziet op een bepaald moment. Het uiterlijk wat mensen laten zien geeft natuurlijk wel enige hints over hoe hun gedrag is maar is desondanks geen definitieve pointer over wie ze zijn. Ze willen immers dat je die zijde van hun ziet, of dat je dat denkt wat ze lijken te zijn. De onzinnige redenering dat iemand die zich schaars kleed vraagt om verkracht te worden slaat immers de plank ook helemaal mis. Het beste leer je iemand kennen door te praten, die wijsheid komt natuurlijk niet van mij af. Maar praten alleen is niet voldoende, een mens geeft onderbewust signalen af naar de buitenwereld waarvan ze zich niet bewust zijn. Mensen die goed zijn in het aflezen van dergelijke signalen worden ‘cold-readers’ genoemd. Ze lezen signalen af en vormen aan de hand daarvan een profiel van de persoon. Met een dergelijk profiel is het beperkt mogelijk om te bepalen hoe iemand reageert op bepaalde situaties. Op die manier is men voorbereid op het gebeuren van een bepaald iets en kan men iemand manipuleren zonder dat die persoon er weet van heeft. Ik heb hier in enige mate ervaring mee inderdaad.

Oké, terug komende op spiegels. Ik had beloofd nog enige uitleg te geven over spiegels en hun gebruik bij beeldspraak om zelfbeeld uit te leggen. Spiegels zijn geweldige uitvindingen, je kunt er jezelf in zien en een mening over je uiterlijk vormen. Waarschijnlijk was jullie eerste gedachte bij spiegels ‘je kunt je er zelf in zien’ en jullie tweede gedachte ‘je kunt je uiterlijk ermee aanpassen’ of iets soortgelijks. Hoe je jezelf ziet geeft weer hoe je over jezelf denkt. In veel verhalen komen spiegels voor die je laten zien hoe je wilt zijn, of juist heel lelijk, of hoe men de reflectie ziet van zichzelf in kapotte spiegels. Dit soort verhalen spelen in op hoe mensen zichzelf zien in de spiegel. Sommige mensen zien zich als dik of lelijk, anderen juist als knap. Weer andere mensen stellen zich als knap voor, of soms als lelijker. Maar een spiegel is maar een spiegel, als het beeld je niet bevalt, moet je er wat aan doen. Pas of je lichaam aan, of je psyche. Ben je te dik, val af. Ben je broodmager maar wil je nog magerder zijn, verander je psyche, dit als voorbeeld.

Genoeg gelult voor vandaag over zelfbewustzijn en zelfbeeld.

Tot slot nog wat woorden van de Amerikaanse filosoof en hoogleraar Richard Lanham:

zijn werkelijkheid is theatraal. Zijn identiteit, zijn zelfbeeld houdt hij in stand door dagelijks zijn theatraliteit te bevestigen. Wat hem drijft heeft daarom een ludiek en strijdlustig karakter. In eerste instantie denkt hij aan winnen, aan het zich eigen maken van de regels die horen bij het spel waarmee hij bezig is.

De mazzel!

Auredium Riptide

Column en Filosofie: Drank, jagers, verzamelaars en huishouden

2007-06-21T18:52:00.000+02:00

Hey Bloggers,

Het is weer donderdag en op het moment van schrijven heb ik mijn gebruikelijke mok gevuld met koffie, zwart met suiker. Ik moest denken aan de keren dat ik op straat liep, alleen maar meestal met vrienden na het uitgaan en hoe ik altijd ervan hield. Het door de straten slenteren, niets aan mijn kop, de duisternis van de nacht, de lege straten en de straatverlichting. Hoe vreemd het ook mag klinken beschouw ik die simpele momenten als deel van de mooiste en gelukkigste momenten die mijn leven tot nu toe heeft gekend. Dit houdt niet in dat mijn leven tot nu toe een puinhoop was, gegeven er waren wat heuvels en dalen maar slecht zeker niet. Als ik het zwaar heb denk ik altijd aan mijn eigen wilskracht, koppigheid en hoe ik zelf de puinhoop meestal heb veroorzaakt. Ook sta ik dan stil bij mensen die het veel zwaarder hebben dan mij, niet uit medelijden maar om mijn eigen problemen te relatieveren. “Het kan altijd erger”, denk ik dan. Maar genoeg daarvan, ik begin te lijken op een priester als ik zo praat en daar heb ik een hekel aan.

Ik had het over uitgaan en niets doen, genieten van de rust en stilte. Wellicht is het de roest van de drank die inzet na ettelijke uren feesten. Wellicht houd ik van die stilte omdat ik uren lang heb gestaan in overvolle zalen met veel alcohol, rokers, snoeiharde muziek en felle feestverlichting. Wat het ook is, ik houd van de stilte en de nacht na het uitgaan het geeft me de mogelijkheid het leven te waarderen. Als ik dergelijke momenten goed wil herinneren luister ik altijd naar die goede oude zanger van weleer; Ramses Shaffy. Ja, ik heb een godsgruwelijke hekel aan het merendeel van de Nederlandstalige muziek, uitgezonderd Blof en Ramses Shaffy. Ik heb het dan natuurlijk over het nummer ‘het is stil op straat’. Dit prachtige nummer doet me denken aan de momenten dat ik van het uitgaan naar huis ga laat in de nacht. Overigens hoef je daarvoor geen alcohol te hebben gedronken, en met teveel alcohol heb je dat moment niet, want dan gaat zelfs die stille wereld aan je voorbij.

Daarna is het weer terug de sleur in, het dagelijkse werken. Geld verdienen, diensten verlenen. Als ik niet aan het werk ben houd ik toch ook ervan dat ik een gewoon leven heb. Wellicht klinkt dit wat vreemd maar ik ben iemand die regelmatig tegenstrijdig is met zichzelf. Die tegenstrijdigheid is overigens meestal zonder problemen en hij komt mij goed uit. Ik houd best van avontuur, maar ik houd ook van het normale leven. Het normale leven geeft mij het gevoel dat ik bij de normale mensen hoor en dat is voor mij dik in orde. Ik zou natuurlijk eigenlijk wel een leider willen zijn, of avonturier of wellicht archeoloog zoals ik als klein kind wilde zijn maar normaal voldoet ook. Ik heb natuurlijk ook dromen, net als ieder mens. Dromen die ik wil uitvoeren, maar die dromen zijn ook haalbaar want zoals al gezegd eerder op mijn blog stel ik geen onhaalbare doelen, hooguit relatief hoge doelen.

Mensen werken dus, in de oertijd waren we jagers en verzamelaars. De man deed jagen op wilt in groepen met vuurstenen pijlpunten. Ze waren soms dagen op jacht. De vrouwen deden verzamelen en het huishouden. Dat is althans het heersende beeld en het zal vast wel waar zijn voor een deel. Dat beeld van de woeste jager wordt gezien als, de echte man en sommigen zijn daar trots op. Toch, denk er eens over na, dagen lang met alleen maar andere mannen op jacht, wellicht door regen en wind door bossen en rotsen voor die ene ree waarmee je het gezin kan voeden. Natuurlijk, die hardheid en moeite zijn bewonderenswaardig maar laten we eer zijn, wie wil er nou dagenlang door de regen en kou lopen voor een enkele ree?!?

Goed, we leerden boeren, ontdekte elektriciteit en de TV en de rest is geschiedenis.

Dan de oervrouw, bukkende over plantjes in het bos voor vruchten en bessen te plukken met de baby op haar rug en de kinderen rondom haar heen die meehelpen. Thuis het eten klaarmaken en dagenlang wachten op manlief. Ook niet bepaald de hemel op aarde lijkt me. Nog steeds moet vaak de vrouw opdraven voor de kinderen, iets wat ik persoonlijk onzin vind overigens. De oermens had het maar zwaar. Aan de andere kant hebben we de moderne mens. Zijn genot bestaat vaak uit een bak koffie, de doorsnee mens heeft een saaie baan en academici zijn echt niet beter af. Er is geen enkele reden waarom een hoog geschoold persoon met zijn goed betalende baan kan pochten tegenover een laag geschoolde. De enige reden waarom een hoog geschoolde kan pochten is zijn salaris en zijn weinig fysieke arbeid. Wat dergelijke mensen wel voor het gemaakt vergeten is dat thuis zijn niet betekend dat het werk van het bedrijf ophoud en dat er heel veel mentale stress en arbeid is in hun positie. Ze vergeten te vertellen dat hun 52 inch plasma TV met HD-DVD combi en dolby surround set en hun vette Mercedes SLK weliswaar ontzettend ruig zijn maar eigenlijk weinig extra waarde toevoegen aan hun leven. Hun drie weken lange safari naar het hart van donker Afrika ontzettend mooi is, maar de dag na de vakantie gevuld is met deadlines en rapporten die ze moeten lezen omdat ze ze gemist hebben. Maar na hun pensioen kunnen ze de vluchten plukken, alleen kunnen veel van dergelijke mensen vaak niet stoppen met werken.

De arbeider aan de ‘onderkant van de voedselketen’ echter heeft het lichamelijk zwaar vaak, klusjes die de meeste niet willen doen tegen een loon waarvan vaak net een Dvd-speler en een kleine flatscreen kan worden gekocht en rijd rond in een tien jaar oude auto die vaak tweedehands is. Hun vakanties gaan naar zeeland of Frankrijk als ze wat hebben gespaard. Het voordeel is echter dat ze geen kopzorgen hebben over hun werk en als ze terug komen van vakantie hoeven ze niet door bergen werk te spitten. Genoeg daarover, ik wijk af naar zooi die ik al heb behandeld eerder. Ik wilde het hebben over rollenverdeling, emancipatie en meer van dergelijke zaken die bij deze tijd passen.

Wellicht interessant om te weten dat de middeleeuwse vrouw vaak vrijer was dan de huidige vrouw. Even voor de duidelijkheid, de prinses in nood gevangen in een hoge toren is een fabeltje van de Renaissance. In de Renaissance werden vrouwen geacht kuis te zijn en mannen nobel. Dankzij hun is het middeleeuwse fabeltje in de wereld geholpen en daar gaan vrouwen (en mannen! Red.) onder gebukt tot vandaag de dag. Overigens is hoffelijkheid ouder maar is dat ook tijdens de Renaissance uitgebreid. Feminisme interesseert me niet, want ik vind nog steeds dat mensen zelf moeten doen wat ze willen zolang ze mij ermee maar niet lastig mee vallen tenzij het positieve aandacht is. Wat is positief? Laat mij dat maar lekker zelf bepalen, koppig en eigenzinnig als ik ben.

Genoeg tijd verspild van mijn eigen en andermans levens. Ik ga er maar weer eens vandoor.

Laterz!!!

Auredium Riptide

Column: Wiskunde, Wezen en Feesten

2007-06-20T19:20:00.000+02:00

Hey bloggers,

Hier ben ik weer. De week is alweer doormidden en voor mijn ervaring ging het echt razend snel. Tot nu toe in deze week dus een hoop gepraat over de EU. Maar ook een hoop wiskundeproblemen op de PABO. Ik kan het ze niet kwalijk nemen want mijn wiskunde was ook altijd erg zwak, ik geef de voorkeur aan intuïtieve schattingen en dat werk meestal wel aardig. Helaas was de intuïtieve schatting van een directeur in een Irakees weeshuis wat belabberder. De directeur stelde namelijk geld boven levens en koos ervoor om de kinderen vastgeketend op een betonnen vloer te laten verhongeren om de gedoneerde kleding en etenswaar te verkopen op de zwarte markt. Helaas voor hem en gelukkig voor de kinderen stuitte men tijdig op de kinderen, de werknemers van het weeshuis zitten vast maar de echte rat is nog op de vlucht.

Over vluchten gesproken, wie de boerse sleur van het leven wilt ontvluchten op de wat minder permanente manier kan dit weekend in Roermond naar de cultuurnacht. Deze vinden plaats op zowel de 23^ste alsook de 24^ste Juni. Dit evenement is heel goed te combineren met het gewone uitgaan op zaterdagnacht aangezien de meeste evenementen stoppen rond 01:00 uur en sommige rond 03:00 uur. Voor verdere informatie verwijs ik jullie door naar de website van de gemeente Roermond omdat deze meer bied waaronder een kaart met daarop de locaties van evenementen. Ik kan jullie wel vertellen dat er exposities zijn, live muziek, optredens, dans, gedichten, kortweg voor ieder wat wils. Ik zal waarschijnlijk zijn terug te vinden ergens op dit evenement. Ow ja, het meeste is gratis dus over kosten hoeft men zich niet druk te maken.

Verder is er nog de taptoe in Roermond op zaterdag. Die zal ik waarschijnlijk wel deels mee krijgen omdat ik in de stad zal zijn, maar eigenlijk hoeft dat dan weer niet zo zeer van mij. Ik zal kijken of ik wat foto’s kan maken van de cultuurnacht maar ik sta er eigenlijk niet zo om te springen mijn camera mee te nemen van de cultuurnacht naar de kroeg. Maar we zullen zien. Maar net zoals ze op de PABO niet zo goed kunnen rekenen, moeten jullie er niet helemaal op rekenen om ze als eerste te zien. ;)

Xie jullie nog wel,

Auredium Riptide

Update: EU, politiek en meer onzin

2007-06-18T21:44:00.000+02:00

Hey bloggers,

weer een nieuwe blog. De eerste werkdag zit er weer op, de werkweek is weer begonnen en mijn mok is dus weer rijkelijk gevuld met koffie. De EU heeft besloten de term ‘grondwet’ te veranderen in ‘verdrag’ en klootzak als ik ben heb ik besloten om nog steeds voor dit ‘verdrag’ te stemmen. Wel leuk is het om te zien dat er voor de verandering naar Nederland word geluisterd.

Ow ja, over de EU gesproken, ze hebben tevens besloten dat de scheppingsleer toch wel een gevaarlijk gedachtegoed is en als zodoende dienen zaken zoals creationisme niet als wetenschappelijk erkent te worden. Hoezee, de rede regeert met blauwe scepter door de EU. Ja, ik ben blij dat de EU openlijk wat meer afstand doet van de scheppingsleer want alhoewel ik geen volbloed Atheïst ben geef ik de voorkeur aan een godloze wereld, want ik geloof immers in spirituele gelijkheid. Voor verdere informatie hierover raad ik je aan de Socialistische

Enfin, dat gezegd hebbende denk ik dat ik maar verder ga met mijn verhaal voor Blizzard. Ja, je weet wel, die grote computerspelfabrikant van Warcraft en Starcraft.

Laters!

Auredium Riptide

Evenement: Santa Fe 2007 Roermond

2007-06-17T17:52:00.001+02:00

Hola mensen, alweer een blog van mij. Deze keer echter wat nieuws van de tap. Ik ben vandaag naar Santa Fe 2007 geweest. Dit jaarlijkse evenement word gehouden in Roermond en staat in het teken van de 2e Wereldoorlog. Tijdens dit evenement is er vanalles te zien wat te maken heeft met de 2e wereldoorlog. (duh! red.)

Ik ging er naartoe om een aantal redenen, ten eerste was het zondag, ik had geen reet te doen en het was mooi weer, daarbij spreekt geschiedenis en wapens mij al aan vanaf het moment dat ik mijn eerste stapjes kon zetten, wellicht al eerder. Enfin ik vond het een erg leuke gebeurtenis al met al.

De entreeprijs was 3 euro en het was er echt ontzettend druk, maar dat maakte het wel leuk. Er werden demonstraties gegeven, rondritten, er werd oud legermateriaal verkocht en overal was materiaal te bezichtigen. Denk hierbij aan jeeps, tanks, machinegeweren, een luchtafweergeschut, vrachtwagens, oude auto's van die tijd, veel mensen in uniform van die tijd en mijn persoonlijke favoriet, oude leger motoren. Het was allemaal ingedeelt als een heel groot legerkamp en er waren bijvoorbeeld rondritten amfibievoertuigen.

Natuurlijk was ik aanwezig met mijn camera en heb ik foto's gemaakt voor mijzelf, en natuurlijk jullie. en natuurlijk post ik ze dan ook hier op mijn blogs zodat jullie in ieder geval een blik kunnen krijgen van wat er te zien was. Mochten jullie het leuk vinden raad ik jullie zeker aan er heen te gaan, maar dat moet dan wel volgend jaar gebeuren. Ow ja, vanzelfsprekend is het festival belangrijk om de gebeurtenissen van de 2e wereldoorlog wat reëler te maken voor jezelf. Met name omdat mijn generatie het contact van de 2e wereldoorlog uit het oog begint te verliezen.

Een paar van de gemaakte foto's:

Update: Klaar!!!

2007-06-16T12:07:00.000+02:00

Nou bloggers,

eindelijk zit het grote overplaatsen erop. Zoals jullie kunnen lezen heb ik alles van mijn MSN-blog, op wat kleinere zaken na, over gezet naar mijn blogger.com account. Ja, ik weet dat er weinig foto's in staan maar dat komt met name omdat MSN niet echt goed is in het combineren van foto's met berichten. In de loop van de tijd zullen er meer blogs optreden met foto's naar alle waarschijnlijkheid. Voor nu denk ik dat jullie genoeg leesvoer hebben. Ik raad jullie sowieso aan om 'Hamer en Sikkel' te lezen.

Laterz!

Auredium Riptide

Filosofie & Politiek: Hamer en Sikkel

2007-06-16T12:06:00.000+02:00

Hey bloggers, welkom bij een nieuwe column van jullie eigen Riptide. Ik wist niet helemaal waar ik dit moest indelen bij politiek of filosofie. Maar als je het goed bekijkt begint politiek altijd met een filosofische gedachtegang. Fascisme begon bijvoorbeeld met de Sociaal Darwinistische dwaling en het CDA met de Christelijke leer. Ik wil het vandaag echter specifiek hebben over het Communisme.

Ik weet dat sommigen nu sceptische worden. De hamer en sikkel van weleer baad in het rood wat word geassocieerd met bloed. Toch is de principiële gedachtegang achter het communisme niet eens zo heel slecht. De leer draait erom dat iedereen even veel verdient ongeacht wat voor werk ze doen en zelfs of ze werken. Dit is natuurlijk een nobel streven en dit is dan ook niet zozeer de communistische filosofie maar eerder de Socialistische filosofie. Bij de inbedding van die filosofie in het communisme door Josef Stalin draaide het echter de mist in. De filosofie zegt dat iedereen gelijk is en dat de leiders dus ook gelijk zijn aan de rest van het volk. Vanaf het begin draaide het echter de soep in. Andere leiders werden niet getolereerd en het leiderschap kwam daarmee boven de rest van het volk te staan. De regering deelde alles uit aan het volk maar niet geheel eerlijk, en door de speciale status van de regering was de integriteit over de uitgaven op zijn zachtst onbetrouwbaar.

Toch zegt dit meer over de menselijke natuur dan over het communisme. Het filosofische idee achter het Socialisme is een relatief verheven idee wat net als het Sociaal Darwinisme zijn oorsprong vind in de 19^e eeuw en diens vooruitgang in het menselijk denken. Maar helaas denken de meeste mensen helemaal niet verlicht zelfs niet na alle wetenschappelijke en technologische doorbraken. De mens zelf is niet zozeer veranderd en diens instincten evenmin. Het was slechts een kwestie van tijd voordat de gedachtegang zou worden aangegrepen voor misbruik. In principe kun je ook niet verwacht dat houthakkers en doctoren hetzelfde moeten verdienen en dat zelfs zwervers en nietsnutten geld krijgen voor hun niets doen en een inkomen hebben gelijkwaardig aan de houthakkers en doctoren.

Het hele systeem liep natuurlijk op til omdat doctoren weigerde te werken voor een mager loontje en veel mensen simpelweg niet bereid zijn om te werken voor een hongerloon. Gevolg was natuurlijk dat de communistische doctrine zowel meer geld moest betalen aan belangrijke posities als geld betalen aan mensen die niets doen. Dus de werkende klasse van lagere wal gaan niets doen en de hogere klasse kost meer geld dan berekend.

Het gevolg hiervan valt af te lezen uit de gebeurtenissen in de jaren 80. De kernramp in Tsjetsjenië en de val van de Berlijnse muur in 1989 vertelde het trieste verhaal van de gefaalde filosofische gedachtegang en markeerde gelijktijdig het einde van de sociale dictatuur begonnen door Stalin.

Nou is dat helaas niet helemaal waar. Poetin, het voormalige hoofd van de KGB is op zijn zachts gezegd goed bezig een stevige dictatuur te vestigen. Het arme volk is ontevreden, moet niets hebben van buitenlanders en mist de tijd dat ze voor weinig werk toch aardig betaald kregen. Met de blauwe dreiging van de EU aan de westerse grens, de Groeiende rode macht van China en de Tsjetsjeense dreiging aan de Oostzijde van Rusland lijkt het erop dat Poetin voorlopig nog in het zadel blijft.

Ironisch genoeg is in bepaalde kringen de hamer en sikkel een symbool geworden van vrijheid en verzet tegen de openbare orde. Dit is natuurlijk vanuit democratisch punt gezien relatief vreemd omdat daarmee een rigide systeem word gebruikt om vrijheid te verkondigen. Deze actie komt voor van de koude oorlog in welke de Amerikaanse en westerse regeringen verkondigde dat de CCCP de belichaming was van het kwaad. In een tijd dat de regeringen in het westen in opspraak raakt met regelmaat grijpen liberalen de oude hamer en sikkel van een gefaald project aan als symbool van vrijheid. Wellicht dat men nu al de ware aard van de hamer en sikkel is vergeten, of wellicht leeft men met de ideologische gedachte dat de angst van het verleden nog steeds kan worden aangegrepen om zich te verzetten tegen regeringen die reeds verder zijn gegaan in het politieke proces.

Hoewel ik de hamer en sikkel een mooi symbool vind voor de gebeurtenissen van de vorige eeuw denk ik dat men ze hooguit als vorm van revolutie kan zien. Zoals ik altijd graag zeg over revoluties: “Shut the fuck up and become a catalyst for a change!”

Filosofie: De essentie van de mens

2007-06-16T11:59:00.000+02:00

Wat houd het in om mens te zijn?

Dat is de filosofische vraag die in mijn laatste twee DVDreviews 'Ghost in the Shell' en 'Ghost in the Shell 2: Innocence' de hoofdrol speelt. Want wat is een mens nu eigenlijk. Is een mens zijn lichaam, zijn handelen. De totale hoeveelheid kennis en ervaring, zijn leven en lijden? Als de mensheid in staat is om alle in het lichaam te vervangen door machines, biotechnologie of wellicht zelfs te verwijderen, maar de persoonlijkheid van de mens nog in tact is, is dat dan nog een mens?

Ik denk dat het zowiezo een mening is of iets menselijk is of niet. Het is niet duidelijk vastgelegd wat wij nu als mens beschouwen. We hebben een algemeen idee, maar het verleden leert ons dat dit idee verre van volmaakt is. Slavernij en Sociaal Darwinisme zijn voorbeelden van het falen van deze definities. Mensen zijn in staat te geloven dat medemensen door zoiets belachelijks als huidskleur, religie of cultuur 'minder' zijn of minder menselijk zijn dan hunzelf. Tot nog toe is er geen mens die daadwerkelijk een oprecht beeld heeft en alle mensen als menselijk kan zien. Zelf de moraalridders die schreeuwen om gelijke behandeling weten niet wat mens zijn inhoud en zullen diep in hun hart de complimentjes dat ze rechtvaardig zijn belangrijker vinden dan daadwerkelijke gelijkheid en er zelfs door verblind raken.

Dat je zelf alle anderen als gelijkwaardige mensen ziet, houd nog niet in dat zij het met je eens zijn, zelfs al dragen ze je op handen. Eerder gebruiken ze je door je houding. Maar ik dwaal af van mijn onderwerp. Zoals eerder gezegd in een van mijn filosofische betogen handeld een mens op een moment uit drie zaken:

- Aangeboren natuur

- Persoonlijk verleden

- Huidige situatie

Toekomstvisie vloeit voort uit die drie zaken en valt hooguit als subcategorie te noemen, maar is natuurlijk wel van belang. Een mens bestaat uit meer dan die drie zaken al is het wel aardig dicht in de buurt van wat een mens werkelijk is. De definitie is echter te zwak voor zoiets als intelligentie of ras. Wellicht duid het meer de 'ziel' aan.

De mens is de ziel plus zijn afkomst. Ik denk die conclusie de echte mens waarborgt. Dit laat genoeg ruimte over voor mensen die 'anders' zijn in uiterlijk of denken en bakend toch ons 'soort' af tegenover andere rassen en dieren die mogelijkerwijze bestaan.

DVDreview: Ghost in the Shell 2: Innocence

2007-06-16T11:57:00.000+02:00

Ik had gezegd een hoop DVD's te reviewen die wat hier in mijn kast staan, en dat ga ik dus doen ook. Als logisch vervolg op mijn review van Ghost in the Shell doe ik nu de opvolgende film Ghost in the Shell 2: Innocence reviewen. Het valt goed te merken aan het DVDmenu dat Ghost in the Shell 2 een stuk later is uitgekomen dan Ghost in the Shell 1. Kwam deel 1 uit in 1995 zo is deel 2 uitgekomen negen jaar later in 2004. In tegenstelling tot deel 1 is deel Innocence een mix van anime en CGI gecombineerd in een werkelijk briljante film.

- Het Plot -

De film draait om Batou, kenners van de film en serie zullen weten dat dit de rechterhand is van majoor Mokoto Kusangani die aan het einde van de eerste film verdween. De film speelt zich wederom af in het futuristische Japen. Deze keer begint de zaak met de moord van verschillende mensen door zogenaamde sexoroids van het bedrijf Lotus Solus. Sexoroids, zijn, zoals de naam al aangeeft, robots voor sexuele genoegens. Robots zijn echter niet geprogrammeerd om te doden in een dergelijke sector en dus worden Batou en Togusa op de zaak gezet om de boel te onderzoeken. Wederom zal ik niet verder op het plot ingaan om het verknallen van de film te voorkomen.

De film is donkerder dan zijn voorganger en heeft wat meer de detective sfeer wat mij erg aanspreekt. Zijn donkere karakter echter zorgt ervoor dat je niet erna moet gaan kijken voor te lachen. De film roept wederom veel ethische vraagstukken op en zit vol met filosofische citaten en gedachten. Er komen een paar momenten voor in de film die gewoonweg briljant zijn en alleen daarom al de moeite waard zijn om deze film op zijn minst 1 keer te zien, alhoewel het bij een Ghost in the Shell film of serie aan te raden is om vaker erna te kijken om alles eraan te snappen.

- Extra features -

De extra features op de DVD zijn een commentaar feature van de regisseur en de animatieregisseur. Een Face tot Face interview met de regisseur en een 'Making of'. Wederom zijn de extra features dus enigzins beperkt en ja, er is nogsteeds Japanse muziek in, maar er zit echter ook duidelijk muziek in met westerse invloeden. het is dus enigzins aangepast aan een wat breder scala van publiek. De film is kwa plot en animatie echter nog beter dan Ghost in the Shell 1.

Cijfer: 8.5

DVDreview: Ghost in the Shell

2007-06-16T11:52:00.000+02:00

Ik heb een hoop DVD's op mijn kamer liggen en aangezien ik met regelmaat reviews schreef heb ik besloten om zoveel mogelijk van deze DVD's te reviewen. Als eerste begin ik met de DVDfilms van 'Ghost in the Shell' en 'Ghost in the Shell 2: Innocense'. Beide films vallen in een redelijke beperkt genre kwa kijkers. De films zijn namelijk anime films wat inhoud dat ze via een Japanse tekenfilmstijl zijn getekend. De tekenstijl die men kan verwachten bij anime is zeer uiteenlopend, maar ik kan alle lezers hier garanderen dat de films en de series van

'Ghost in the Shell' niet geschikt zijn voor kinderen. Zowel het grafische geweld als het denkniveau van de films en series is te hoog en zelfs volwassenen zullen de films en series vaker kijken om echt alles te kunnen begrijpen van de ingewikkelde plotten.

De Ghost in the Shell films en series zijn het geesteskind van Masamune Shirow en spelen zich af ergens in de 21ste eeuw. De omgeving is Japan, maar op de taal na verraad niets verder de locatie. De mensheid heeft grote steden gebouwt en geweldige nieuwe uitvindingen gedaan en daarmee nieuwe uitdagingen voor zichzelf gecreëerd. Als lezers overeenkomsten vinden met de trilogie 'The Matrix' dan komt dit omdat the matrix grotendeels van de eerste film is afgeleid, en zeker niet andersom!

Ik zal eerst wat dieper ingaan op de omgeving waarin de films en series zich afspelen zodat jullie, de altijd belangrijke lezers, weten waar de films zich in afspelen. Zoals gezegd heeft de mensheid enorme sprongen voorwaarts gemaakt. Alles wat het menselijk lichaam vormt kan worden vervangen of worden aangepast. Er zijn mensen die op hun geest, of zoals in de film genoemd 'ghost' na helemaal kunstmatig zijn. Ze zijn dus ooit als mens geboren, maar hebben hun hele lichaam laten vervangen. Hun hersens zijn uitgebreid met het geheugen op externe databanken zoals onze computernetwerken communiceren met servers. de maatschappij is hierdoor ook veranderd omdat mensen direct met elkaar kunnen praten door een soort van technologische telepathie.

Goed, ik denk dat de setting inmiddels wel duidelijk is voor deze film. Ghost in the Shell 1 is de eerst film en het eerste stuk uit de hele reeks. Het is allemaal begonnen met deze film. De hele Ghost in the Shell draait rondom Sectie 9 welke van 'public security' dit is een geheime sectie welke meehelpt in het handhaven van de openbare orde in het land. Het team van Ghost in the Shell bestaat uit een aantal leden met elk hun eigen karaktertrekken. Het team staat onder leiding van Armaki Daisuke en word tijdens de operaties geleid door majoor Motoko Kusanagi. Zij is een complete cyborg waarvan alleen nog de geest menselijk is.

De film draait over een crimineel meesterbrein genaamd 'the puppetmaster' die de geheugens van cyborgs aanpast en veranderd en hun vervolgens gebruikt voor zijn eigen doeleindes. Ik zal niet verder ingaan op het plot zelf in verband met 'spoilers'. De soundtrack van deze film is wellicht bekend bij enigen van jullie dit is namelijk 'King of my castle' van Wamdue Project. Het is wel altijd wennen dat veel muziek in Ghost of The SHell toch ook Japans is. Normaliter ben ik niet bang voor kennismaking van nieuwe culturen maar voor de westerse cultuur is het Japanse gezang net kattengezang. Gelukkig blijven deze momenten redelijk beperkt. De actiescènes zijn goed te noemen, maar enigzins grof, maar dit is voor de gehele serie wel redelijk standaard. De verhaallijn is erg diep en zal de lezer dwingen tot nadenken en volgen van de verhaallijn. Bovendien roept de film onherroepelijk morele, ethische en filosofische kwesties op met een verrasend einde.

- Extra functies op de DVD -

Helaas is de DVD met extra functies wat karig. Buiten een 'The making of...' bestaat alle verdere informatie uit tekst en wat korte plaatjes. Er word dus in the making of uitgelegd wat de techniek is achter het maken van de film zelf. Er zit verder bij de DVD een filmografie van de director Mamoru Oshii, een geschiedenis van Science Fiction, de Trailer waarmee Ghost in the Shell werd gepromoot, een biografie van alle Section 9 leden en er is de mogelijkheid om de production notes te horen. Alternatieve eindes en dergelijke zijn op deze DVD niet terug te vinden, maar de DD zelf is dan ook al een redelijke tijd uit.

CIJFER:8.5

Filmreview: Spider-Man 3

2007-06-16T11:48:00.000+02:00

Het is alweer tijd voor het derde deel van de Spider-Man saga. Vanzelfsprekend ben ik deze film gaan kijken om te zien of mijn teken- en stripheld van vroeger ook tot zijn recht word gezet. De film zit weer vol met zijn gebruikelijke acteurs; Tobey Maguire als Peter Parker, Kirsten Dunst als Mary Jane Watson en natuurlijk James Franco die de rivaal speelt van Peter Parker als Harry Osborn.

Ik zal eerlijk zijn dat ik voer deze films mijn twijfel had. Slechte reviews van andere mensen aan de ene kant, goede kritieken van vrienden aan de andere zeide. De enigste mogelijkheid voor mij was kijken naar de film zelf. De film zet zich voort na het gebeuren van Doctor Octopus en het gaat Peter Parker voor de wind. De mensen houden van Spider-Man dit open en bloot de mensen van de stad redde en Mary Jane houd van Peter Parker wiens identiteit van Spider-Man aan haar is onthuld. Maar het gaat allemaal snel mis als de biomaterie bekend bij trouwe fans als de Symbiont en de latere 'Venom' op aarde aan komen. Het word nog erger als de echte moordenaar van Ben parker, Peter's oom dankzij een ongeluk veranderd in een zand controlerend wezen genaamd als 'Sandman' geld wil verzamelen voor zijn zieke dochter door bankovervallen te plegen. Als je daarbij nog optelt dat Harry Osborn de nieuwe Green Goblin wordt dan weet je dat de film vol met actie zit. ik was zelf bang dat zoveel actiefiguren tot een onoverzichtelijk geheel zouden volgen maar het werd uiteindelijk een zeer goede combinatie. Als Peter Parker's pak van Spider-Man door de Symbiont word aangepast zien we de invloeden daarvan duidelijk terug in Peter zijn gedrag. Hij word arrogant en krijgt een soort van emo-uiterlijk, verpest zijn relatie met Mary Jane en is bijna net zo slecht als de boeven die hij oppakt. De film begint echter pas echt als de symbiont door Peter word verwijderd en zich hecht aan Edie Brock, de door peter werkeloos gemaakte fotograaf. vanaf dat moment bestaat Venom, een op wraak belust wezen die uiteindelijk samen met Sandman samenspant om Spider-man te verwoesten.

De film bevat vele plotwendingen en zal voor fans bekende scènes laten zien. het geheel is allemaal goed in elkaar gebreid en de rollen worden zeer goed gespeeld. Alhoewel ik Venom wat weinig vond voorkomen in de film weet ik dat de kans groot is dat in de volgende Spider-Man film hij terug zal komen. Van de huidige drie Spider-Man films die er zijn vond ik dit een van de beste en Spider-Man 1 eigenlijk de slechtste. In het licht dat de eerste meestal de beste film is denk ik dat we mogen zeggen dat deze saga nog lang niet door zijn hoogtepunten heen is. Natuurlijk komt dit ook door de vele reeds bestaande verhalen van Spider-Man.

Cijfer: 9

Filmreview: Mr. Bean's Holiday

2007-06-16T11:46:00.000+02:00

Een tijdje terug alweer heb ik de film 'Mr. Bean's Holiday' bezocht met aangenaam gezelschap, als ik zo vrij mag zijn. De film gaat, zoals zijn naam verraad, over het komische figuur 'Mr. Bean' gespeeld door Rowan Atkinson. Zoals bij de meeste wel bekend is speeld Rowan Atkinson het figuur van Mr. Bean al sinds geruime tijd in korte filmpjes en nu voor de tweede keer in een lange film. Als we Rowan Atkinson mogen geloven is dit naar alle waarschijnlijkheid tevens de laatste film van Mr. Bean.

De film heeft een relatief korte inleiding; Mr. Bean is bij een lokale loterij en wint daar een reis naar Cannes in Frankrijk. Hij gaat eigenlijk per trein, maar als onderweg zijn camera door een jongetje (Max Baldry) word meegenomen loopt alles in het honderd. Bean, die zich nog schuldig voelt voor het scheiden van de jongen en zijn vader door zijn geblunder krijgt een band met deze jongen. Tijdens zijn reis raakt Mr. Bean verzeilt in allerhande vreemde situatie waar hij zich met zijn klunzige onbeholpenheid uit weet te redden. Dit is tevens ook de eerste keer dat we Mr. Bean vergezeld zien worden door een vrouwelijke metgezel genaamd Sabine (Emma de Caunes). Deze wending is weliswaar verfrissend maar niet voldoende om mijn harde oordeel over de film aanzienlijk te verbeteren.

Mr. Bean is weliswaar een komisch onbeholpen figuur, maar hij is niet geschikt voor lange films. Mr. Bean's Holiday zit vooral vol met scènes die lijken op de kortere filmpjes waardoor het nieuwe er eigenlijk vanaf is. Dat Rowan Atkinson aangeeft dat het waarschijnlijk de laatste grote Mr. Bean film is, geeft wellicht aan dat Mr. Bean als karakter wat is uitgedroogd. De reden hiervoor ligt aan de begrenzingen van Mr. Bean's persoonseigenschappen waarin weinig word gepraat, pertinent domme handelingen worden verricht en het figuur eigenlijk te stuntelig is om enige diepgang te creëren. De film is onderhoudend, maar vaker dan 1 keer zul je hem naar alle waarschijnlijkheid niet willen zien.

Rowan Atkinson is een goed acteur, en de rol van Mr. Bean is dan ook feilloos gespeeld. Dit kan echter de film niet redden. Een figuur als Black Adder of Johnny English zal naar alle waarschijnlijkheid leiden tot veel betere humoristische films dan Mr. Bean.

Cijfer: 6.5

Boekreview: The Art of War

2007-06-16T11:42:00.000+02:00

3000 jaar geleden schreef een onbekende Chinese generaal een boek met daarin de grondregels voor oorlogvoeren. Dit boek staat heden ten dage bekend als Sun Tzu: The Art of war en is nogsteeds in sommige legers vereiste kost voor officieren. Aangezien ik wel van taktiek houd en van klassieke boeken besloot ik om een bepaalde uitgave van dit boek te lezen. Gezien de geschiedenis en de verspreiding ervan zijn er ontzettend veel versies. Mijn versie, voor de duidelijkheid is 'Sun Tzu - De kunst van het oorlogvoeren - De nieuwe geïllustreerde editie' geschreven door Samuel B. Griffith. het boek bevat een korte geschiedenis over China zoals de Strijdende Staten periode van China, de Lente-en-herfst oorlog van het oude China, de link tussen Sun Tzu en Mao Zedong (de stichter van Communistisch China), wat keuze met betrekking tot woorden ivm de vertaling en natuurlijk de 13 hoofdstukken van het boek zelf.

De extra informatie is een welkome inleiding tot Tsun Tzu, de omstandigheden waarin het is geschreven, de invloed ervan op de geschiedenis en keuzes over de vertaling zijn eigenlijk een must om te weten. Zonder die inleiding missen de lessen van Sun Tze eenvoudigweg zijn doel en is de aandacht wellicht ondermijnt door een gebrek aan interesse. Belangrijk is het om inzicht te hebben in zaken; destijds gebruikte men strijdwagens, tegenwoordig tanks. Ook moet men rekening houden met een nieuw element bij landoorlogen, namelijk luchtmacht.

De 13 hoofdstukken zelf zijn duidelijk, kort en bondig weergegevens als regels. Ze laten weinig te twisten over, zijn helder en snel te lezen zoals een dergelijk boek zou moeten zijn. Ze zijn vergezeld van illustraties (zoals de titel al zegt), deze zijn aardig om te zien en zijn geheel in Chinese stijl maar voegen geen verdere informatieve waarde toe.

Het boek zelf is meesterlijk van kwaliteit. Een glanzende roodkleurige fluwelen kaft met goedkleurig ingelegde Chinese tekens omhelzen het boek. Een leeslint is verwerkt in het boek zodat er geen aparte bladwijzer nodig is en de stevige pagina's niet hoeven te worden omgevouwen, want een zeer jammere gebeurtenis zou zijn.

Sun Tzu is niet alleen een militair boek, een leiderschap en oorlog zijn twee aspecten die de kern van onze mensheid raken en geven daarin een uitstekend inzicht in het functioneren van de menselijke geest en de mens als groepswezen en individu. Dit boek is zeker het lezen waard.

Cijfer: 9

Update: Alle blogs van 2006 erop!

2007-06-15T19:55:00.000+02:00

Hola beste bloggers,

Ik had gezegd dat ik gisteren naar de stad zou gaan en dat deed ik dus…..zoiets dan. Ik stond op het station, want ik wilde door het slechte weer niet fietsend gaan. Ik wilde dus met de trein gaan…..maar helaas kwam die dus niet opdagen. Helemaal niet, alle mensen die waren aan het wachten op de trein vertrokken allemaal met ander vervoer naar Roermond. Ik niet want het was al 7 uur, de stad zelf zou tot 9 uur open zijn. Ik zou pas rond kwart over 7 thuis zijn om dan mijn fiets te pakken en door stortregen drijfnat na half 8 in de stad te zijn. No way dat ik dat ga doen natuurlijk.

Goed, ik heb dus duidelijk die tijd aan mijn blog besteed, al hoewel ik dat wel beter had kunnen doen aangezien Comedy Central eruit lag door een stroomstoring en ik dus in ieder geval geen South Park kon kijken. Verder was Roermond weer puin omdat de ambtenaren aldaar niet goed de verkeerssituatie hebben ingepland en dus alles dicht is, zorgde een ongeluk in Neer voor vertraging op mijn weg naar huis Donderdag en een ongeluk op mijn weg naar mijn werk Vrijdagmorgen voor aardig wat extra vertraging.

Dat gezegd hebbende is het nog een schrale troost dat mijn werkweek er weer op zit. Zoals beloof heb ik vandaag nog wat blogs van mijn oude MSN-space hier op blogger.com gedropt. Ja ja, uiteindelijk zullen alle blogs van mijn MSN-site hier wel staan en dan kan ik eindelijk verder gaan met het maken van nieuwe blogs in plaats van het posten van mijn oude crap. Mwa, ik ga echter niet klagen over mijn eigen gemaakte keuzes. Iig is vanavond The Simpsons op TV.

Mensen, ik ga vanavond voor de herkansing om gisteren te vergeten en ik sluit hem af in de kroeg met een glas bier.

De mazzel!

Auredium Riptide

Boekreview: Napoleon voor Dummies

2007-06-15T19:53:00.000+02:00

Nee nee, niet lachen. Ik heb dit boek namelijk niet gekocht, maar gewonnen. Maar ik moet toegeven dat ik geschiedenis interessant vind. Het boek handeld zich over Napoleon Bonaparte in alle facetten van deze fascinerende man. Vanaf het begin tot het eind van Napoleon wordt zeer volledig behandeld. Het boek is dan ook echt een must voor iedereen die ook maar iets moet weten van Napoleon.

Napoleon voor Dummies is zo geschreven dat je ieder hoofdstuk apart van alle andere kunt lezen. Dit is prettig als je iets over een bepaalde periode moet weten, maar als je het hele boek doorleest (zoals mij) krijg je dan onvermijdelijk wat herhalingen.

Een pluspunt is dat de schrijver enkele persoonlijke opmerkingen maakt, dit is handig om zijn perspectief erover te weten maar je moet wel weten dat het een mening is en niet een feit.

Een belangrijk minpunt zijn de hoeveelheid spelfouten. Het voorwoord bevat een spelfout en dat is eigenlijk wel een indicator voor de rest van het boek.

Ondanks de spelfouten is het boek zeer goed leesbaar het krijgt dan ook een redelijk goed cijfer.

Cijfer: 7.5

DVDreview: Enemy at the Gates

2007-06-15T19:51:00.000+02:00

-Widescreen Collection DVD-

Enemy at the gates is een oorlogsfilm uit 2001 met als director, en tevens medeschrijver, Jean-Jacques Annaud. Jean-Jacques Annaud kennen we o.a. van films zoals Seven years in Tibet.

De film speelt zich af in de jaren 1942\1943 en verteld het verhaal van Vassili Zaitsev (Jude Law) een jongeman van het platteland. Vassili Zaitsev wordt net als veel anderen tegen zijn wil geronseld in het Sovjetleger en wordt naar Stalingrad gestuurd waar hij in aanraking komt met Commisar Danilov (Joseph Fiennes) wiens leven hij red. Vervolgens wordt hij tot held van de Sovjetunie gebombardeerd en wordt sluipschutter gemaakt. Tijdens zijn missies ontmoed hij de jonge Russin Tania Chernova (Rachel Weisz) met wie hij een relatie krijgt. Als reactie sturen de Nazi's hun beste sluipschutter Majoor Konig (Ed Harris), wat er daarna volgt is een episch verhaal met messcherpe spanning, romantiek en verraad.

De DVD opzich is net als de andere Widescreen Collection Edition DVD die ik reviewde relatief summier. het is dan ook een budgetuitgave van een imo steengoede film. In tegenstelling tot de Event Horizon DVD bevat dit na het blauwe landsinstellingmenu wel een normaal menu met zelfs de mogelijkheid om extra's te bekijken. Dit in combinatie met een toch al zeer goede film van de respectable speelduur van 120 minuten geeft deze DVD een hoog cijfer.

Cijfer: 8

DVDreview: Event Horizon

2007-06-15T19:48:00.000+02:00

-Widescreen Collection DVD-

Event Horizon is een Horrorfilm die zich afspeelt in het jaar 2047. Een ruimteschip genaamd de 'Event Horizon' duikt plotseling op in de buurt van Neptunes. Dit ruimteschip was verloren gewaand in een explosie, maar in werkelijkheid verdween het schip tijdens een experiment van de radar en was het vervolgens 7 jaar lang verdwenen.

De film staat officieel geclassificeerd als horror, maar is in feite een horror\thriller. Voor de mensen die hem op TV hebben gezien, er zitten weldegelijk horrorelementen in, maar veel tv-zenders knippen deze eruit zodat het als thriller kan worden gepresenteerd. De director van de film is Paul W.S. Anderson, hem kennen we onderandere van de Mortal Kombat film en de Alien versus Predator serie. De hoofdrollen zijn verdeeld over Laurence Fishburne, die als Captain Miller hier kan opwarmen voor zijn rol in de Matrix waarbij hij toevalligerwijs ook een ruimteschip achtig voertuig commandeert als Morpheus. Verder spelen Sam Neill (Jurasic Park, Perfect Strangers) en Kathleen Quinlan (The Hills have eyes, Apollo 13) erin mee.

De DVD op zich stelt niet veel voor, er zit een erg simpel menu in waar slechts de taal kan worden geselecteerd. Gelukkig is de film wel in hoofdstukken ingedeeld, maar buiten dat en een simpele ondertiteling hoef je niets te verwachten. Het geluid en beeld zijn ok, ook handeld het zich hier dus over een ongeknipte versie zoals het hoord op een DVD wat natuurlijk voor wat extra spanning zorgt. Maar vanwege het enorm summiere menu en het ontbreken van extra's krijgt deze DVD maar een laag cijfer.

cijfer: 6

Filmreview: Superman Returns

2007-06-15T19:46:00.000+02:00

Deze nieuwe film met als director Bryan Singer ('The Usual Suspects', 'X2') is een doorstart voor een van de oudste en bekendste superhelden die wij heden ten dage nog kennen. Superman (Brandon Routh) en Lois Lane (Kate Bosworth) worden relatief goed neergezet in het verhaal. Voor velen zal het wellicht als een kleine domper komen, maar de film wordt op geen enkele manier beinvloed door de twee supermanseries 'Lois & Clark: The new adventures of Superman' en 'Smallville', in plaats daarvan wordt er teruggegrepen op het oorspronkelijke verhaal en de afsluiting van de laatste supermanfilm.

De teruggreep naar het oorspronkelijke verhaal zal voor veel fans van de oude garde een blik van herkenning zijn, alhoewel de gewone kijker wellicht het wat te cliché vind of op sommige punten net wat te ouderwets. Was de 'Jimmy' van de serie relatief jong en modern is de 'Jimmy' van deze film weliswaar jong, maar ook wat nerdig en vraagt menig mens zich wellicht af of Jimmy de afgelopen 20 jaar in een atoombunker heeft geleeft.

De film heeft een klassiek verhaallijn in de trend van voorgaande supermanfilms, maar ondanks dat bereikt de film net niet een hoogtepunt. De film zal echter een vervolg krijgen in 2009 wat wellicht erop wijst dat deze film slechts bedoeld is als herintroductie van Superman in het publiek.

De vooruitgang in techniek laat zich blijken en de kunsten van superman zelf in de film zijn nogsteeds super maar komen ook realistischer over. Echter moet verteld worden dat Lex Luthor wederom als vijand verschijnt wellicht niet geheel een goede zet is. Sommige zullen hem als ultieme superman 'badguy' zien, maar anderen zullen hem wellicht als uitgekauwt excuus voor kwade plotten zien en hem liever uit de komende scripts zien verdwijnen.

Persoonlijk vond ik de film wel goed, maar was originaliteit en verassende plotwendingen net wat minder dan ik eigenlijk in een film zie. Ik raad mensen wel aan de film te kijken indien men een superheldenfan is, maar alle andere mensen raad ik aan te wachten tot hij op DVD uitkomt en te huren valt of tot de film op TV komt.

Cijfer: 6,8

Boekreview: Claude Monet

2007-06-15T19:43:00.000+02:00

Ik heb nu sinds een paar weken een boek van de uitgever 'Taschen' uit welke het leven en werk behandeld van de schilder Franse Claude Monet. Monet was een impressionistische schilder uit de 19e eeuw. Zijn werk was van groot belang voor de impressionistische schilderkunst en heeft 50 jaar voor tijd de basis gelegd voor andere schilderswijzen die heden ten dage nog steeds in ontwikkeling zijn.

Ik moet zeggen dat ik in het begin sceptisch was. Als liefhebber van M.C. Esher was ik bang dat ik het impressionisme te organisch zou vinden, of simpelweg een klodder verf. Dat bleek onterecht, sterker nog ik vind het een mooie schilderkunst inmiddels, alhoewel Esher nogsteeds mijn favoriet is. Alhoewel ik Monets bekendere werken mooi vind, denk ik toch dat sommige minder bekende werken uit zijn oeuvre mij beter bevallen. Vooral zijn serieschilderijen welke heel bekend zijn, vind ik juist net wat minder spreken dan andere vaak wat oudere werken.

Het boek beschrijft Monet's leven van geboorte tot dood, behandeld al zijn periodes en laat veel (maar niet allemaal) van zijn werken zien. het is tevens een goede introductie in de impressionistische schilderskunst.

Inmiddels ben ik bezig emt een wat dieper boekje over de menselijke psyche, of liever gezegd enkele stoornissen. Het boek is genaamd 'De Vluchtende Geest' en is geschreven door Antonio Melechi. Geen idee of het wat is overigens, eerst nog lezen. ;)

Column: Politiek gezeik Deel 1

2007-06-15T19:41:00.000+02:00

Nou nou, het is weer eens tijd om te posten. De afgelopen twee weken waren op zijn minst onprettig te noemen. Mijn laatste oma is ter zielen, dat ze mogen ruste in vrede verlost van die rotzooi wat wij doorsneewijze doorstaan met de term 'leven'. Problemen in de sociale kring waar ik mij niet over ga uitlaten omdat ik er a) Totaal geen zin in heb en b) Geen zin heb in gezeik met de betrokken mensen. Maar genoeg daarover, terwijl ik bezig was naar water te boren in de brandende hel gebeurde er ook zaken in de rest van de wereld.

Israël en de Palestijnen inclusief hun vriendjes zijn weer lekker bezig. natuurlijk kan Israël niet toegeven aan de ontvoeringen van hun mensen want dan wordt het vaker gedaan. Maar overreageren is ook een kunst. Ah, iig heeft Hamas nu een goed afleidingsmanoeuvre voor de interne problemen in hun landje. het zal iedereen daar goed doen om even te vechten zodat ze de echte problemen in het leven kunnen vergeten.

Noord-Korea vuurde zijn 'icbm's ' af met maar weinig succes. Ze waren zo intercontinentaal dat ze het Aziatische continent ter nauwenood verlieten en de zee in plonsde net voor Japan. Die wat kwaad reageerde, allicht wie wilt er nu schroot hebben in zijn plaatselijke vijver?!

Nederland krijgt waarschijnlijk een nieuwe kerncentrale. Ja, das een goed onderwerp. Wij hebben hier oliecentrales staan die wegens veiligheidseisen maar 25 jaar mogen werken. Want als er 100 oliecentrales staan zou er wel eens eentje na 25 jaar kunnen ontploffen. Vervolgens worden ze ontmanteld en via vrachtschepen naar China verscheept waar ze doorsneewijze nog 50 jaar functioneren. En dan die kerncentrales, de paranoïde angst dat er eentje zou exploderen door Tjernobile. Maar wij zijn niet het Rusland van die tijd, wij hebben massa's onderhoudsgeld en experimenteren doorgaans niet met dergelijke kerncentrales. Wij hebben dat geld overigens door de belachelijk hoge olieaccijns waar zoiets van 400% ofzo aan accijns op zit gestampt zodat 50 cent/liter ver boven de euro rijst aan kosten. Tegelijkertijd heeft de overheid zaken als koolzaadolie verboden omdat het tamelijk lastig is om op een herproduceerbaar natuurproduct accijns te heffen.

Enfin, het zal allemaal wel. Een beetje bullshit allemaal wat mij dunkt. Het kan dus schijnbaar erger dan het in je eigen leven op een gegeven moment is, een schrale troost op zijn minst.

Update: Niets vanavond

2007-06-14T17:51:00.000+02:00

Hey bloggasten,

Ik post dit nog snel even voordat ik naar Roermond ben als update.

Mijn verkoudheid is al een stuk minder gelukkig, dus ik kan wat minder zakdoeken gaan verslijten. Ik zal vandaag waarschijnlijk geen verdere berichten herposten van mijn oude MSN ruimte omdat ik dus vanavond niet thuis ben. Waarschijnlijk zal ik morgenavond wel nog wat oudere berichten herposten voordat ik uitga.

In de tussentijd pleit ik hem naar de stad voor een broodje te happen en wat mensen te ontmoeten.

Laters!

Auredium Riptide

Update: Eerste reeks blogs 2006 toegevoegd

2007-06-13T22:18:00.000+02:00

Hey bloggers,

Ik ben nog steeds verkouden door de airco, maar buiten dat voel ik me best wel goed. De week is weer gebroken, woensdag is achter de rug en van de 5 werkdagen in een werkweek hoef ik er nog maar 2 en dat is minder dan de helft. Daarbij komt nog dat ik donderdagavond in de stad te vinden ben en vrijdagavond uit ga dus de week neemt op Woensdag altijd een wending naar het positieve voor mij.

Dat gezegd hebbende zal ik proberen zo snel mogelijk alle blogs van 2006 online te hebben. Dat zal het meeste werk vormen aangezien 2007 pas op de helft is. Ik heb overigens gemerkt dat de spellingscontrole van blogger.com niet al te geweldig is, maar heb toch de spelfouten weten te reduceren. Ja ja, niet volledig maar in elk geval minder.

Nou Bloggers, ik ga maar weer aan het werk.

Xie jullie,

Auredium Riptide

Column: De EU en democratie

2007-06-13T22:13:00.000+02:00

We horen bij de EU toch?

De Eu is opgericht na de tweede wereldoorlog door een zestal landen waaronder Nederland en inmiddels is de EU al flink gegroeit. Dat is mooi nietwaar.

De EU ofwel Europese Unie werkt aan samenwerking. Maar helaas is de EU van vroeger niet meer die van nu. Tegenwoordig moet de gehele EU een machtsblok vormen in de Internationale handel. Ik geef ze daar gelijk in, en als land zul je dan ongetwijfeld van tijd tot tijd moeten bloeden. Want zonder EU kan Nederland zich niet staande houden, dat is helaas de waarheid.

Nu kan ik leven met bepaalde inkrimpingen, zoals de norm dat iedereen onder de 18 en kleiner dan 1.35 meter op de achterbank in een kinderzitje moet. (voorheen was dit in Nederland 12 jaar en onder de 1.50 meter)

Maar er is toch iets wat eraan schort.

Nederland is een pion in de EU, de democratische EU.Democratisch, de meerderheid beslist, maar moet rekening houden met de minderheid. Helaas bestaat de meerderheid uit grote landen zoals Frankrijk en Duitsland. Helaas ook dat er steeds minder rekening wordt gehouden met landen zoals Nederland lijkt het wel. We krijgen allerlei regels door onze strot geduwt en moeten maar even slikken want we zijn aan de EU geketend.

De trieste situatie is dat Nederland aan de korte eindjes trekt. Balkenende zorgt ervoor dat we 1 miljard minder betalen per jaar aan de EU omdat we ontzettend veel betalen in vergelijking met de andere EU lidstaten en nog geen half jaar later is de EU steun aan Nederland gehalveerd. Van een unie is allang niet meer spraken in de EU, eerder van een dogma opgelegd door de wil van enkele machtige EU landen op kleinere EU landen.

Begrijp me niet fout, ik houd van de EU en eenheid. Helaas niet de EU en eenheid welke nu aan gewerkt wordt.

Column: Afvallen

2007-06-13T22:11:00.000+02:00

nou, het is dan toch gebeurd.

ik ben nu sinds ruim een maand aan het afvallen. Ik woog veel te zwaar in mijn mening (92,5 kg bij 1,88 meter lang) en ben nu ruim 10 kilo lichter. Ik streef erna om de 80 kg te halen, en tegen het einde van de komende week zal ik daar aardig dicht bij in de buurt zijn.

ik weet dat 5 weken voor 12,5 kg relatief veel is, maar ik zit dan ook op een relatief strikt dieet voorgeschreven door, verrassend genoeg, mijn moeder. Normaal sla ik haar advies in de wind en roei ik stroomopwaards, maar aangezien zij er verstand van heeft heb ik het maar opgevolgt. Met succes dus. De sleutel ligt in 1 ding; discipline. Als je dat hebt (en dat heb ik als het erop aan komt), dan lukt het afvallen ook wel. Ik ben tevens gaan fitnessen om die slappe hap spieren weer fit te maken.

Daarbij ben ik ook nog eens bezig andere zaken te regelen dus het is aardig druk op persoonlijke gebieden. Wellicht dat daarom mijn website enigzins plat ligt.

Column: CITO-toets

2007-06-13T22:06:00.000+02:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Ik ga het vandaag even niet hebben over filosofische zaken, of het gezeik van de wereld. Nee, ik ga het hebben over gewone zaken die gebeuren in de wereld. Zoals bijvoorbeeld de CITO-toets.

Kijk, de CITO-toets is een belangrijke toets waarmee o.a. wordt getest wat voor vervolgopleiding een kind in groep acht het beste kan gaan volgen. U weet wel, kinderen gaan naar school, krijgen een vodje papier en een potlood plus gum en kunnen dan vragen gaan invullen. Ik kan mij nog mijn CITO-toets herinneren als de dag van gisteren.

Ik kwam in de klas en had net die morgen voor het eerst gehoord dat we een toets zouden krijgen, voorbereiding was dus niet echt ter plaatsen zullen we maar zeggen. Nu was dat ook geen ramp, ik had nog nooit hoeven te leren en alhoewel ik het eigenlijk wel zou moeten leer ik nu nogsteeds niet echt.

Dus al snel komt de eerste vraag; Pietje heeft 3 broertjes en 2 zusjes. Als Pietje heeft appels gekregen waarvan hij er 4 mag houden en ieder broertje krijgt evenveel appels als Pietje en zijn zusjes krijgen de helft van het aantal appels als pietje per persoon, hoeveel appels zijn er dan in totaal?

Als verstandig persoon denk je natuurlijk direct 20 appels. Maar kortzichtig als kind zijnde schreef ik op dat ik het niet eerlijk vond dat de zusjes ieder minder appels kregen dan de broertjes en dat vier appels voor Pietje alleen wel heel erg veel was.

Als je dan vervolgens de uitslag terug krijgt zie je een soort berichtje waarop je opleiding staat. Bijvoorbeeld VBO, MAVO, HAVO of VWO, of zoals in mijn geval NVT. Ik had nog nooit van die opleiding gehoord, maar volgens de lerares was die vraag niet nodig. Ik vond dat wel heel erg positief, het betekende vast dat ik alle opleidingen niet hoefde te volgen omdat ik te slim was.

Maar even alle gekheid op een stokje. Het principe van de CITO-toets is natuurlijk het niveau van het kind te testen vanuit de familie zijn oogpunt. Maar de beoordeling daarvan heeft grote gevolgen, meestal kiezen ouders de opleiding van hun kind aan de hand van het advies. Als dit mis blijkt te zijn is er wel een jaartje verspilt, en met de huidige kosten dus al snel een paar duizend euro's. Een nogal duur advies dus soms. Goed, nu zullen u, en ook ik, dat wel voor eigen kind over hebben maar toch.

Binnenkort zullen we wel de uitslagen te horen krijgen, ik hoop dat we dan ook de uitslagen krijgen te horen van de opgevolgde adviezen en het resultaat van dat advies.

DVDreview: DVD: Alien vs Predator - 2 dics special edition -

2007-06-13T22:00:00.000+02:00

Na wat lopen in de stad kwam ik deze redelijk geprijsde DVD tegen. De film Alien vs Predator is inmiddels alweer bijna twee jaar oud en is uitgebracht door 20th Century Fox. De opvallenste speler die we tegenkomen in de cast is Lance Henriksen welke de rol vervult van de miljonair Charles Bishop Weyland. Die-hards van de Alien films zullen onmiddellijk een belletje horen rinkelen, Lance was namelijk ook een medespeler als androide in de klassieker Aliens van 1986. Een andere belangrijke hoofdrol gaat naar Alexa Woods die als Sanaa Lathan een expert op berg beklimmen speelt.

De hele setting van de film speelt zich af in het jaar 2004 waar net door een satelliet van Weyland industries een vreemde piramide heeft gevonden op Antarctica. Geïnteresseerd geraakt in deze piramide die schijnbaar is gebouwd door verschillende beschavingen wordt er een team samen gestelt om het te onderzoeken.

Wat echter niet bekend is bij het team is dat de Predators iedere 100 jaar hun jonge jagers daar laten jagen op Aliens. Als de predators het winnen worden ze mannen, als ze verliezen wordt bijna al het leve op aarde vernietigd om te voorkomen dat de Aliens een ware plaag worden op aarde. U raad het al, door de komt van mensen in het complex wordt alles door de war gegooit en moeten de jonge predators het doen met relatief simpele wapens omdat de drie beste wapens in de tempel per toeval al zijn meegenomen door mensen. Vanzelfsprekend zorgt de combinatie van zowel Predators als Aliens voor veel spectaculaire actie.

Wat betreft de verhaallijn zullen de meeste die-hard Predator- en Aliansfans wel het einde kunnen raden, maar de inhoud van de film aan zich daarintegen is een met verassingen en enkele plotwendingen.

De Kwaliteit

De DVD bevat de mogelijkheid om de gewone versie te bekijken welke doorsnijwijze op TV komt, maar het bevat ook een uitgebreide versie waar wat dieper op enkele details van het verhaal wordt ingegaan. Dat deze optie gesplits is, lijkt wellicht wat overbodig omdat de meeste voor de verlengde versie zullen gaan.

Hoewel de Speciale editie twee DVD's bevat staat de film zelf op 1 DVD wat ik persoonlijk wel fijn vond omdat je dan niet halverwege van DVD moet verwisselen. Het geluid en het beeld zijn van goede kwaliteit en ook het menu van de DVD zelf is mooi ingeleid.

De extra DVD bevat veel informatie. Ze bevat verschillende conceptschetsen, maar ook diverse interviews over de tot stand koming van de film en op de set zelf. Nauwlettende kijkers zullen al snel dingen opvallen die ze in de film niet hebben teruggezien wat zeker een extra waarde toevoegt voor de fans van de filmseries. Ook wordt er gesproken van verborgen extra's.Wat dat zijn moet u zelf maar uit zien te vinden.

Conclusie

Over het algemeen handelt het zich hier gewoonweg om een waardige film. En alhoewel dit niet Alien 5 is, of Predator 3 is deze film weldegelijk een prequel van de beroemde Alien filmseries omdat hier de totstandkoming van Weyland industries wordt duidelijk gemaakt en hoe deze firma van de Aliens afwist.

Maar ook zonder Alien informatie is de film goed kijkbaar en het verhaal goed te volgen. et enige echte minpuntje is het welbekende einde van de filmserie die voor fans wel duidelijk zal zijn. Maar voor een fan zal dit niet hinderen en de gemiddelde kijker zal er niet echt aan denken alvorens hij de film gaat bekijken.

Cijfer: 8

Filmreview: Fun with Dick and Jane

2007-06-13T21:55:00.000+02:00

Goed, het was tijd voor een komedie. De hoofdrollen van deze film worden gespeeld door Jim Carrey en Tea Leoni, en het zal dan ook niemand verbazen dat deze film ook een Jim Carrey feeling heeft. Jim Carrey speelt de succesvolle zakenman Dick Harper en Tea kruipt in de rol van Jane Harper vanzelfsprekend.

Op een dag krijg Dick promotie voor zijn werk en is hij de koning te rijk. Wat hij echter niet weet is dat de baas van het bedrijf grote fraude heeft gepleegd a la Enron. Als Dick terug komt bij zijn werk blijkt het bedrijf op de kop te liggen en is hij effectief blut. Helaas heeft zijn vrouw daarbij ook nog eens haar baan opgezegd omdat hij met zijn promotie genoeg voor beide zou verdienen. Met dit als basis begint er een komische film vol met berovingen.

Het is vaker bij films met Jim Carrey dat een trieste situatie humorvol wordt afgeschilderd en altijd goed eindigt. Bij sommige films echter kun je als kijker de humor niet begrijpen omdat de situatie te triest is om mee te lachen. Bij deze film is dat echter niet zo. De hielarische capriolen van Jim Carrey en Tea Leoni zorgen voor heel wat gelach. Alhoewel Jim Carrey wellicht door zijn persona ietswat te veel nadruk komt te liggen ten koste van Tea Leoni van tijd tot tijd.

Al met al is het een zeer leuke film die zeker de moeite waard is om te kijken en bevat ze die typische humor van Jim Carrey wat voor sommige gewoon net wat beter ligt dan de humor van films zoals 'The fourty jear old virgin'.

Cijfer: 7

Update: MSN-blogs 2005 toegevoegd

2007-06-12T21:14:00.001+02:00

Hey bloggers,

Ik heb weer wat oud materaal van mijn MSN site hier gedropt voor jullie vermaak. Ik moet zeggen dat ik nog steeds onder het weer ben op het moment dat ik dit schrijf. Maar zolang ik genoeg zakdoeken heb en die grote longen van mij niet uit elkaar ploffen bij iedere kuch zal ik het wel redden denk ik.

Ik moest overigens denken aan de vele nachten dat ik terug kwam van uitgaan vroeg en als bijrijder in de auto zat van vrienden. De hele nacht lang gefeest bij een discotheek ergens ver weg van mijn eigen bed en dan moe maar voldaan in de auto zitten. Je weet wel, lekker relaxed, iedereen is stil want ze zijn in gedachte nog bij het feest en op de radio word vage alternatieve shit gedraaid. Ja, dat waren de tijden. Gelukkig ben ik nog steeds jong genoeg om dergelijke stunts uit te halen. Maar ik weiger pertinent om zelf te rijden want ik houd van een drankje tijdens het feesten, ook al heb ik het zeker niet nodig om los te komen.

Ach, je moet gewoon genieten van die simpelere zaken in het leven. Wakker worden in de ochtend en direct lekkeer fris en fit zijn zonder douche of wat dan ook, in de vroeger ochtend op een rustige weg rijden door de mist of de rode avondgloed en de vuurrood verlichte sluierwolken slepen op de diepblauwe avondlucht.

Maar genoeg gedroomd, ik heb nog bergen werk te verzetten want ook dat hoort bij het leven.

Column: De laatste dag van het jaar

2007-06-12T21:11:00.000+02:00

Het is weer die dag om terug te blikken op afgelopen jaar. Een roemoerig en rommelig jaar gevult met o.a. de Hofstadgroep, doodsbedreigingen en meer slecht nieuws. De laatste jaren lijken wel zwartgallig van het slechte nieuws, maar er is ook positief nieuws hoor. Het is een kwestie van zoeken.

Bent u van mening uw jaar goed te hebben besteed?

Zo ja, dat is mooi voor u.

Zo nee dan heb ik een advies voor u.

Een jaar besteed is altijd goed, ookal vind u van niet. Als u van mening bent dat u meer had kunnen doen heeft u tenminste wat gedaan. Als u van mening bent dat u veel slechte dingen heeft meegemaakt dan zal komend jaar wel beter worden.

Dus niet zo treurig, die kop omhoog en doorlopen, ookal is het windkracht 12 en moet je er tegenin lopen. Dergelijke zaken horen bij het leven en een storm houdt nooit voor eeuwig aan. Verheugt u in plaats daarvan op de stilte na de storm welke u aangenamer zal overkomen dan enig moment ervoor.

En ik, ach ik mag niet klagen. Voor mij is oudjaarsdag gewoon een werkdag, eentje die ik zelf heb gekozen daartoe overigens. Maar vanavond is het af, uit finito dan werk ik niet meer. Dan houd ik het uit met mijn vrienden.

Ik wens u allen een goede jaarwisseling toe!

Column: Riptide en ambtenaren

2007-06-12T21:08:00.000+02:00

Laten we het eens lekker hebben over ambtenaren, echt zo'n topic om over te zeuren. Wat zegt u? Ik zeur teveel?!?

Nou, mensen zoals mij bestaan zodat andere mensen ervoor kunnen zorgen dat wij zeurders er niet meer over zeuren. Maakt u zich daar maar geen zorgen over, als iets goed is geregelt zeur ik er ook niet over.

Goed, ambtenaren dus. Ik heb het nu niet over die ambtenaren die van de politie zijn en op straat lopen hun werk te doen. Ik heb het over die gasten die een complete papierwinkel beheren. U weet wel, als u een formulier moet invullen omdat u een pak wc-papier in Schiphol wilt meenemen dan zit daar een ambtenaar achter.

En achter die ambtenaar zitten nog meer ambtenaren, die hebben weer bazen die papierwerk hebben die ze weer hebben gekregen van de staat. Begijpt u het nog?

Nee?

...Mooi!

Ziet u, op papier werkt een ambtenaren systeem altijd, en met statistieken bewijzen ambtenaren zelf dat hun systemen ook daadwerkelijk werken. Het gekke daarvan is dat u, als eindgebruiker van het ambtelijke systeem niets als hinder ondervind. Ziet u, waarschijnlijk is pakweg 70-80% van de informatie overbodig. De overige informatie komt in een mooi archief en als u geluk hebt krijgt u buiten reclame nog een A4-tje wat ergens op slaat.

Wat? weg doen dat systeem?

Nou, als dat zou kunnen. Maar nee, dat kan niet. Ziet u, inmiddels is onze gehele economie afhankelijk van ambtenaren. Denkt u maar eens aan het aantal banen, de papier invoer en natuurlijk de datasystemen, archiveringmedewerkers en de TI-sectoren die afhankelijk zijn van deze sector. Neen! Het ambtenaren systeem is een noodzakelijk kwaad, wat hooguit kan worden verbeterd door de eindgebruikers wat meer gemak te geven...bijvoorbeeld papier wat een vrolijk deuntje speelt terwijl u het invult.

Als u het niet met me eens bent mag u natuurlijk reageren, maar dan wel in drievoud ondertekent door minstens twee andere personen en ouderlijke toestemming indien u onder de 18 bent.

Column: De TV doet het niet meer

2007-06-12T21:07:00.001+02:00

Ik kreeg het weer te horen vandaag als nieuws hier via het internet. Nou ja, nieuws is het eigenlijk allang niet meer. Slechte TV bestaat nu al sinds jaren, maar de toename van 'slechte TV' is de laatste jaren ernstig groter geworden. Nu weer met de 'meidenversier-show' van TMF (lees MTV).

Twee gozers moeten zoveel mogelijk meiden versieren. Geweldig, een concept zo simpel dat iedere idioot het begrijpt, dus zeker de mensen die TMF kijkt (Ik steeds minder overigens). Maar het is niet alleen TMF. Vrijwel iedere Nederlandstalige zender op de Vlaamse na produceren een enorme hoeveelheid onzin die zo groot is dat je verwacht dat de gehele Nederlandse bevolking een IQ van 80 heeft. De spermadonorshow van Talpa en de meidenversier-show van TMF zijn slechts het topje van de ijsberg. Een explosie van Big Brother achtige shows alsook overmatig gokgedrag van loterijen zijn een ware aanslag op de kwaliteit die wat TV te bieden heeft.

Kijk, ik zal nu niet gaan emmeren over de overdosis reclame in 'Eigen huis en tuin' achtige programma's het is immers commerciële televisie. Maar dit soort 'junkfood' achtige televisie is de Nederlandse bevolking niet waard. Natuurlijk zou ik wel een paar van die programma's op prijs stellen als vermaak, maar echt goede series zoals misdaadseries, documentaires en leerprogramma's bestaan niet echt meer op de Nederlandse televisie.

Nee, en dan vragen sommige zich daarboven af waarom de TV het verliest van het internet. Hier kun je tenminste de meeste 'spam' blokkeren of negeren. Er staat veel onzin op het internet, maar vergeleken met de TV is het niks. Nee, laat deze onzin dan maar hier staan, dat is tenminste meer zin dan wat er op de Nederlandse televisie verschijnt.

Filosofie: Ideaalbeeld

2007-06-12T21:03:00.000+02:00

Ik had toevallig gisteren een korte discussie met een collega en we kwamen daarbij uit op het denkbeeld van Plato zijn ideale staat (zij het kort).

Nu heb ik het boek van Plato gelezen over de ideale staat, maar het is een flutboek. Het is zo slecht dat ik het halverwege heb weggelegt. Nee, het is niet zo dat ik het niet begreep of zo, het is gewoon de inhoud en wat Plato's visie is op de ideale staat. Gegeven, delen van Plato's boek zijn inmiddels achterhaald, gezien de leeftijd van het boek is dat ook niet meer dan normaal. Maar het was mij al vrij snel duidelijk dat Plato op een Utopie aanstuurde. Een perfecte staat die niet bestaan kan.

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel gezwets over niet mogelijke zaken. Nu zit er een verschil tussen hypothetische zaken en wat ik gezwets noem. Om het gebrek aan te geven bij Plato in een paar woorden zou ik het beste kunnen verwijzen naar het beeld van een mechanische staat. De mechanieken die de staat besturen, alsook de mensen hebben dergelijk strakke verhoudingen ten opzichte van zichzelf en anderen dat ze mechanisch zijn. Zij kunnen niet meer zijn dan hun taak.

Niet alleen is dit een onmogelijkheid omdat je met flexibele zaken werkt (de mens zelf namelijk), het is ook een dodelijk gevaarlijk systeem omdat het verandering niet meer toestaat.

Nu was ik al enigzins op weg naar deze beeldvorming. Ik trof namelijk voor Plato al in Friedrich Nietzsche's schrijfsels al dit beeld aan. Hij vormde dit beeld met behulp van Plato's boeken, maar ook naar de visie van zijn tijd. De verlichting, mijn favoriete studieonderwerp, bracht de mechanische mens voort. Een mens die als organische machine functioneerde en waarbij componenten konden worden vervangen. Een mens waarbij de gedachte niet vrij, maar vooraf bepaald door evolutie was. Een overtrokken evolutionair beeld als gevolg van een onderschatte evolutionaire complexheid.

...Mijn verontschuldiging voor deze grote gedachtesprong. Sta mij toe mijn gedachte te verklaren.

In principe is de fout wat werd gemaakt dat de hersenen relatief simpel werkten en gehoorzaam zijn gemaakt door factoren van de evolutionaire wetten in de evolutietheorie. Het is waarschijnlijk waar dat de aanleg wordt bepaald bij creatie van de mens gedurende de eerste negen maanden als foetus. Maar de aanleg wilt nog niet ontwikkeling betekenen. Aanleg vergroot alleen de kans tot ontwikkeling. En verschillende denkpatronen beïnvloeden elkaar weer. Het is voor een mens te complex om deze invloeden te overzien, die complexheid geeft ons het idee van vrije wil. Zij is vrij omdat wij haar niet kunnen overzien. In werkelijkheid bepalen aanleg, verleden en de huidige omstandigheid volledig onze keuzes. Zoals ik nu dit hier typ alsook dat u dit hier nu leest.

Heden ten dage bestaat het mechanische denkbeeld niet meer. De wereld gaat vooruit en daarmee het denkbeeld. De mechanische principes zijn algemene koek. Met de studie van de hersenen is de elektronische mens ontstaan. Een mens vol met elektronische banen die informatie van en naar de hersenen toevoeren. Deze ontwikkeling komt door het beter begrijpen van onze werking van de hersenen, maar ook door het proberen oplossen van zenuwstoringen.

Ik begrijp dat ik u wellicht nu verveel en zal dus mijn riedel afsluiten en terug gaan naar Nietzsche. In De Vrolijke Wetenschap van Nietzsche behandeld hij God. Indien u op de woorden van Nietzsche God is dood, reageert met God zei; Nietzsche is dood, dan maakt u zichzelf belachelijk omdat u niet begreep wat Nietzsche zei. Want hij had het over de leefwijze die men in de middeleeuwen aanhing ten opzicht van God.

De ruimte wat ontstond door het afvallen van de Christenlijke rituelen door de verlichting, een ruimte die (in mijn ogen tergend genoeg) nogsteeds niet goed is gevult met nieuwe waardevolle rituelen (zoals goede normen en waarden).

Wellicht weet u wel dat ik niet in God geloof. Maar ik redeneer altijd verder dan wat ik geloof, ik beredeneer en bekijk namelijk ook wat kan zijn als ik het mis heb.

Mijn conclusie over God is alsvolgt;

Er stond niemand in de hemel om mee te beginnen; Niet u, niet ik en zelfs niet God.

Denk daar maar over na, ik zal ter zijner tijd mijn standpunt verklaren.

Beste lezer,

ik wens u, en uw naasten een warm en hartelijk kerstfeest toe, zelfs als u het niet viert.

Column: Vrede op aarde?!?

2007-06-12T21:01:00.000+02:00

Het is weer kerstmis.

Alhier zijn de lampjes aan in het grauwe weer.

de boxen schallen vaak kerstliedjes over de straten,

en kinderen trekken hun vaders en moeders aan de mouw voor cadeaus.

Iedere avond zijn er vaak positief gerichte films te zien

en iedereen maakt zich op voor het kerstdiner.

Vrede op aarde wenst men u toe,

vanuit straat kerk en huis.

Maar ik heb allang niet meer die wens,

ik streef naar het haalbare wat buiten mijn bereik ligt.

niet naar het onhaalbare wat als een droom lijkt te lonken.

In Kenia is al twee jaar droogte en sterft het vee.

Tjetjenie heeft oorlog, net als Afghanistan en Irak.

AIDS neemt toe in heel Afrika en is nogsteeds onbespreekbaar.

Nu hoor ik u denken, alweer zo'n figuur wat wenst dat wij daar bij stilstaan.

Gegeven, leed is iets wat onprettig denken is in een dergelijk tijdperk.

Maar ik ben hier niet om u daarover aan het denken te zetten.

Ik ben hier omdat ik van mening ben dat veel landen met problemen zoals Afrika,

hun problemen vaak danken aan zichzelf.

Wij kunnen hun helpen maar dergelijke hulp moet niet als geld of voedsel komen.

Kennis is de bakermat van zowel goed als kwaad.

Wij zouden meer aandacht moeten geven aan het stimuleren van kennis in dergelijke landen.

Maar er moet vanuit de landen zelf ook goodwill zijn.

Wat voor zin heeft het om geld te geven of voedsel als slechts een kleine hoop van eliten ervan profiteert!?

Wat voor zin heeft het om een land te helpen wat religie en eigen gewin boven het geheel zit!?

De landen met problemen moeten zichzelf structureel veranderen zodat we ze structureel kunnen helpen.

Daarom wens ik niet voor de onhaalbare droom voor vrede op aarde,

zoiets zal de mensheid nooit kennen, omdat zij de mensheid is.

Ik wens slechts het haalbare. Ik wens;

Verbetering van de mensheid

Filosofie: De blinde en de drieoog

2007-06-12T20:58:00.000+02:00

Goed, tijd voor een verhaaltje. uh, wat te oud voor een verhaaltje, mooi met zo'n karakter moet je vooral dit verhaaltje lezen.

Een tijd geleden, ergens op de wereld liep er een oude blinde man over een hobbelige zandweg. Overal waar hij aankwam, in ieder dorp en in iedere stad werd hij begroet door de mensen. Zij toonden altijd medeleven en hielpen hem altijd. Soms haalde kleine kinderen, of vervelende pubers wel eens een grap met hem uit, maar dat maakte hem niets uit. "Zij zijn nog jong" dacht hij dan maar. Hij bedankte altijd mensen voor hun hulp. Hij kon dan wel niets zien, maar horen des te beter. Hij hoorde de vogels fluiten, de wind waaien en de mensen lachen, praten en schreeuwen. Van de kleinste babies tot de ouderen van dagen die inmiddels zijn leeftijd hadden bereikt. Hij was blij met de hulp die hij kreeg.

Op een dag kwam hij bij een klein dorpje aan. Net zoals zoveel dorpjes en steden voor hem hoorde hij het fluiten van de vogels, de wind waaien en de mensen lachen. Hij voelde de warmte van de zon schijnen en was gelukkig. Na een tijdje kwam de oude man aan bij een drukke weg. Vol met verkeer en hij had hulp nodig om de drukke weg over te steken. Hij hoorde een man lopen en vroeg de man met een aardige stem voor hulp. De man was wel bereid om hem te helpen met oversteken. Omdat de blinde wel eens wat wilde praten begon hij een gesprek;

"Ik hoor zoveel geluid, is het soms marktdag?"

De man stemde in, het was vandaag marktdag. De blinde reageerde weer;

"Mooi, dan kan ik snel wat appels kopen. Ik wil u bedanken voor de moeite om mij te helpen met oversteken."

De reactie van de man was vreemd;

"Het is geen enkele moeite. U heeft tenminste ogen te kort en niet te veel."

Nog voor de blinde kon vragen waar de man het over had was deze al weg. Het lopen op de markt was altijd moeilijk, maar leuk. Overal was geluid, maar door goed te luisteren en te ruiken wist de blinde waar hij moest zijn. Na een tijdje bereikte de oude blinde man de groenteboer. Net nadat hij appels had bestelt besloot hij de groenteboer te vragen naar de betekenis van de woorden die hij te horen had gekregen. De groenteboer zijn stem sneerde naar de oude blinde;

"Vlak buiten het dorp, op een heuvel woont dat gedrocht van een Tunninksen. Hij heeft drie ogen zeg ik, het is niet normaal!"

De oude blinde man raakte geïnteresseerd, en met enig zoekwerk bereikte hij de voet van de heuvel net buiten het dorp. Hij volgde een korte slingerende zandweg de heuvel op en met zijn gevoel bereikte hij de deur van wat een huisje leek te zijn. Hij klopte aan, na enige tijd hoorde hij iemand aankomen. De deur ging open en een zware stem reageerde verdedigend met de woord;

"Wat moet je! Ben je soms ook iemand die het gedrocht met drie ogen wil zien!?"

De oude man keek omhoog en antwoordde simpelweg;

"Kunt u deze oude blinde man wellicht enig onderkomen geven voor de nacht die in het verschiet ligt?"

De oude blinde man hoorde een lichte zucht en een verontschuldiging. Hij werd uitgenodigd het huis in en werd tegemoet gekomen door de geur van aardappels en biefstuk. Zijn gastheer was bereid deze te delen, maar aan tafel bleef het stil.

Nadat de man alles had opgeruimd, kwam deze de woonkamer inlopen waar de oude blinde man inmiddels had plaatsgenomen. Na een korte stilte vroeg de oude blinde man;

"Heeft u werkelijk drie ogen meneer?"

Het antwoord was een kort en krachtig "Ja".

"Waarom moeten de andere mensen in het dorp u niet? " Stelde de oude man als vraag.

Waarop de drieogige man antwoordde;

"Zij zijn bang voor wat ze niet begrijpen. Ik ben anders dan hun en dus moeten zij mij niet. En u meneer, bent u niet bang voor mij? "

De vraag lokte bij de oude blinde man een kort lachje uit, waarna hij enigzins vermaakt antwoordde;

"Ik ben blind vanaf mijn geboorte. ik loop al mijn hele leven rond van plaats naar plaats. Ik heb nog nooit een mens met twee of met drie ogen gezien. Ik heb geen reden om bang te zijn voor iemand die er anders uitziet. Maar vertel me eens; blijven de mensen uit het dorp van u weg omdat ze bang voor u zijn? "

Enigzins gerustgesteld en met enig goed vertrouwen antwoordde de drieogige man;"

"Nee, de dorpbewoners blijven niet hier weg, ik blijf van hun weg. Ziet u, mijn derde oog geeft mij iets bijzonders. et laat mij niet het uiterlijk zien, maar het innerlijk. Ieder mens is als een open boek voor mij, ik hoef het slechts te lezen. En een samenleving is als een bibliotheek vol met open boeken welke ik kan lezen als het ware. Ik blijf weg van het dorp omdat ik al de boeken daar heb gelezen en allen teleurstelde mij."

Enigzins verrast door het antwoord van de drieogige man, vroeg de oude blinde man waarom de drieogige man was teleurgestelt, het antwoord was alsvolgt;

"Alle mensen die ik zie, welke ik lees als het ware zijn lelijk. Niet van buiten maar van binnen. Zij liegen tegen elkaar en tegen zichzelf. Zij zoeken niet naar begrip in wat anders is, maar enkel in hoe zij het kunnen benutten of wat voor voordeel zij ermee hebben. Zelfs de mooiste man en vrouw zijn lelijk als hun innerlijk van belang is.

De oude man reageerde verontwaardigd;

"En daar laat u zich door leiden!? Zij kunnen niet zien wat u ziet.Veel van hun kunnen nog niet eens het innerlijk van zichzelf zien tenzij ze hun uiterste best doen! U moet zich juist gelukkig prijzen met wat u kunt, en de mensen helpen door hun advies te geven!"

De drieogige man was van stomheid geslagen.

De daarop volgende morgen tijdens het op weg helpen van de oude blinde man vertelde de drieogige man dat hij naar het dorp ging om de mensen te helpen.

Goed, dit is natuurlijk wel een redelijk lang verhaaltje. Nu bestaan er geen mensen met drie ogen, uitzonderingen daargelaten, maar het is een metafoor. De oude blinde man staat symbool voor wijsheid en onpartijdigheid terwijl de drieogige man symbool staat voor inzicht.

Er zijn mensen op aarde die snel en kundig, net als de drieogige man inzicht kunnen krijgen in hoe mensen werkelijk zijn. Achter alle make-up en maskers die mensen opzetten in het openbaar. Wat wellicht belangrijk is, en ook in zekere zin de moraal van dit verhaal bevat is dat het berijpen van mensen begint met het begrijpen van jezelf.

De drieogige man begreep niet dat hij zijn eigen gave kon gebruiken om anderen te helpen en zag alleen de lelijkheid zonder te verbeteren. Hij begreep dit niet omdat hij nooit verder zichzelf had onderzocht, of in dit geval zijn gave.

Jezelf kennen, maar dan echt door en door zonder ook maar een enkele leugen van jezelf, een enkel masker van jezelf heel te laten.Dus het ontdekken van je ware innerlijke gedrag is een vereiste voor het begrijpen van andere mensen hun innerlijke. Maar het is ontzettend zwaar om niet tegen jezelf te liegen als je lelijkste zijde zich laat zien. Het is voor de meeste gemakkelijk om hun zwakke kanten te ontkennen, of ze te verbloemen alsof het minder erg is. Maar je moet keihard zijn in een dergelijke zoektocht. Ik bedoel niet de zweverige manier van de zoektocht naar jezelf, want dat is onzin, geen boek kan je helpen jezelf te ontdekken. En je stopt ook nooit met ontdekken naar alle waarschijnlijkheid. Je mooiste en lelijkste kanten zijn zijdes van je die tegen en voor je kunnen werken en dit zullen blijven doen, zelfs als je ze kent en begrijpt. Maar naarmate je jezelf ontdekt zul je meer en meer inzicht in anderen krijgen. Je zult je beter kunnen inleven. Zijdes van jezelf zijn ook altijd in anderen, alleen hoe krachtig ze naar voren komen verschilt van persoon tot persoon. Het 'derde oog' refereert daarom ook niet naar een fysiek derde oog, maar naar het inzicht in jezelf en de reflectie van dat inzicht in anderen.

Ik weet dat dat kleine sprookje daarboven nu een wel heel zware conclusie lijkt te hebben, maar eenmaal begrepen is zij zo makkelijk als ademen.

Filmreview: King Kong

2007-06-12T20:56:00.000+02:00

Goed, ik ben naar de film King Kong geweest. De remake van de Klassieker, deze keer door Peter Jackson verfilmt. Deze maker als de beroemde Lord of the Rings trilogie.

Het filmconcept speelt zich af in de jaren 30 van de 20ste eeuw tijdens de grote economische crisis. Alles is getrouw in beeld gebracht.

Een actrice die op straat komt te staan neemt het aanbod aan van een lapzwanzige filmmaker die nog een paar andere mensen erin luist om samen met hem een film te gaan maken op een onbewoond eiland.

Op dit eiland leeft de grote aap King Kong.

De film is een aaneenschakeling van emoties bestaande uit actie, romantiek en o.a. avontuur. De film is natuurlijk gevult van de nodige CGI truckjes om allerlei dieren realistisch te laten lijken. Deze effecten zijn zeer nauwkeurig uitgevoerd op hoog niveau en vallen niet direct op. Het geluid is van een goed niveau.

Op te merken valt dat deze film 3 uur duurt. Persoonlijk vond ik het een zeer goede film, 1 van de betere die ik tot nu toe heb gezien. Wel moet ik erbij zeggen dat de film zoals wel bekend is een remake is, maar dat neemt het klassieke verhaal geen kracht af. Een belangrijk detail is dat je het beste de film in de bioscoop kunt zien aangezien de meeste TV's niet de 'grootheid' van alle elementen naar voren kunnen toveren.

Het is wederom geen Hollywood rotzooi (want hij komt niet van Hollywood af), mensen die graag hapklare actie willen zien, niet van emotioneel gezever houden of gaan zeiken over technische details kunnen beter niet naar de film gaan. Alle andere mensen raad ik het zeer zeker aan.

Cijfer: 9

Filosofie: Kunstvisie

2007-06-12T20:53:00.000+02:00

Wat ik nu ga zeggen zal wazig gaan klinken. Nee, ik ben niet aan de drugs, ik ben niet dronken of zo. Het is gewoon een overdenking met betrekking tot kunst en werkelijkheid.

Mensen zoals Escher, Mondriaan en Dalhi ontwikkelde aan het begin van de 20ste eeuw een nieuwe vorm van kunst. Een vorm van kunst die afweek van de normale kunst, die de werkelijkheid vervormde of zelfs geen deel uitmaakte van de werkelijkheid zoals wij ze kennen.

Toen ik op mijn lange weg vanuit Eindhoven op een moment was aangekomen dat ik niet meer in mijn boek over Escher kon lezen zinspeelde mijn gedachten op de mogelijke visie die dergelijk kunstenaars zoals Escher wellicht zouden kunnen hebben. Ze brachten mij op een filosofeerbaar voorbeeld met betrekking op werkelijkheid en andere 'werkelijkheden' of schijnwerkelijkheden zoals wellicht sommige zullen beschimpen.

Een raam hangend schijnbaar in het niets.

Zowel buiten haar frame, als binnen haar frame is een prachtig landschap te zien.

Een landschap met bergen, groen glooiend landschap en een blauwe lucht met schaapachtige wolken.

Wellicht zweeft het raam denkt de toeschouwer.

Maar ramen kunnen niet zweven. Wellicht kijkt de toeschouwer naar een muur,

een muur zo geschilderd dat vanuit zijn gezichtspunt de muurschildering naadloos overloopt in het uitzicht van het raam.

De toeschouwer doet een stap naar voren, het landschap in het raam komt een stap naderbij,

het landschap buiten het raam komt ook een stap naderbij.

Deze speling is niet van deze wereld. Geen raam kan zweven in de lucht. Toch schijnt het raam te zweven in de lucht. Immers beweegt het landschap zowel binnen als buiten het frame van het raam mee als de toeschouwer van plek veranderd. Indien alles buiten het frame een beschilderde muur was, zou de overvloeiing binnen het frame en buiten het frame niet meer kloppen. Hoe kan het dan dat dit toch gebeurt?

Het antwoord is natuurlijk dichterbij dan menigeen vermoed; De wereld waarin het raam zich bevindt bestaat niet, zij is in een andere wereld. De wereld van de gedachte, de wereld van zijn maker. Zij bestaat wellicht als notie, en niet als werkelijkheid.

Wellicht verder beschouwt heeft iedereen zo'n wereld. Een wereld van de gedachte. Zij wordt beteugeld door de wereld waarin wij leven als individueen. Maar toch lekt de wereld van de gedachte in deze wereld. Wij brengen delen van onze eigen gedachtewereld naar deze wereld. Zoals een architect een gebouw maakt, een kunstenaar een schilderij of een schrijver een boek schrijft. In dat opzicht is deze wereld, de werkelijkheid een verzamelplaats van delen uit onze eigen gedachtewereld. De werkelijkheid is daarin niet meer dan een compromis welke bestaat om ieder zijn deel van zijn gedachtenwereld toe te laten.

Column; Kerstmis, de kerstman en de denneboom

2007-06-12T20:51:00.000+02:00

Ja mensen,

het is weer bijna kerstmis. Het feest van een grote (imitatie) dennenboom, overdadige lichtjes, zang, cadeautjes en regen als vervanger voor sneeuw is weer aangebroken. Ik houdt van Kerstmis, jawel ik houdt ervan ook al neem ik het kwa geloof niet zo nauw. Ik houd van die groene boom en van wat Kerstmis is.

Kerstmis is namelijk een feest wat inmiddels zo vaak is omgevormd dat het een smeltkroes is geworden, zo groot dat vrijwel iedereen het kan vieren zonder al te veel tegen zijn denkwijze in te gaan. Het begon namelijk als 'heidens' winterfeest en daar komt de eeuwig groen blijvende dennenboom dan ook vandaan. Toen werd het door het Christendom geannexeerd en samengevoegd met de geboorte van hun profeet Jezus (ik zeg 'hun' profeet omdat ik met religie aanzich niets heb). Maar het werd leuker dan dat, de kerstman kwam erbij.

Waar de kerstman vanaf komt, ik denk van Sinterklaas, nee wacht laat het mij uitleggen. De gedachte is zo gek nog niet, en wetenschappers hebben daadwerkelijk geld erin gestoken. Ik zal eventjes kort de zaak uitleggen. De kerstman heet in de VS 'Santa Claus' en de Sinterklaas heet eigenlijk 'Sint Nicolaas'. De kleine verschillen vinden hun oorsprong waarschijnlijk in de taal. Engels kan geen 'aa en 'int' aan. Hij komt van de Noordpool omdat veel mensen in de VS van oorsprong uit England komen en Spanje was hun doodvijand. Omdat er geen schoorstenen zijn op de Noordpool zijn de zwarte pieten vervangen door de elfjes die wat in de mythologieën van de landen bij de Noordpool in Europa veel voorkomen (Noorwegen bijvoorbeeld).

De stoomboot is weg, waarschijnlijk omdat bij de creatie een stoomboot nog niet echt bestond en dus ook niet bij Sinterklaas standaard was, bovendien is de Noordpool van ijs.

Daar, de kerstman in een notendop. Ach, zolang ze maar oud, vriendelijk en gul zijn zullen we maar zeggen. Alleen erger ik mij een beetje aan de hoeveelheid cadeaus die kinderen krijgen en wat voor soort. Het zou niet schaden als een cadeau naast leuk ooknog leerzaam was.

Column: Binnenlands politiek gezeik "the return"

2007-06-12T20:44:00.000+02:00

Vandaag mensen, vandaag ga ik iets doen wat gevaarlijk is!

Ik ga namelijk mijn mening uitspreken, ik kan wellicht kritiek verwachten, een taart in mijn gezicht krijgen, doodsbedreigingen krijgen of wellicht zelfs worden vermoord!
En voor de verandering doe ik dat niet omdat ik naar roem, geld of een onderduikadres verlang, ik doe het omdat ik het wil en omdat het mijn goed recht is verdomme nog aan toe!

Het is toch tegenwoordig te gek hoe het in de politiek aan toegaat! Nu ben ik geen oude knakker die gaat zeggen dat alles vroeger veel beter was. Dat vroeger politiekers zich aan hun woord hielden, er geen doodsbedreigingen waren, zoiets als populisme niet bestond en politiekers geen 40+ waren. Nee, zoiets zou ik niet willen beweren. We hebben het over NU, je weet wel, de tijd van snel internet en 'illegale' muziek of wat dat dan ook mag zijn.

Kent u hem al, de partij PRdV? De politieke partij van onze voormalig oorlogs-journalist en huidige misdaadopsporer Peter R. de Vries? Nou, nu dus wel bij deze.Dhr. Peter R. de Vries heeft politieke ambities, niets mis mee. Ik gun een ieder het van harte. Het zijn de methodes die ik walgelijk popu(lair) vind.

Dhr. Peter R. de Vries kreeg plotseling diskettes in zijn handen met belastend materiaal over onder meer Pim Fortyun. U weet wel, de politicus welke enige jaren terug een storm in een glas water veroorzaakte en vervolgens een gevaar voor het milieu bleek en dus maar moest worden gerecycled volgens Volkert van der G.

Nu ben ik geen Pim Fortyun aanhanger, sterker nog ik hang niets onvoorwaardelijk aan en ben sowieso een koppig persoon wat ten koste van alles tegen de stroom in wilt roeien. U weet wel, als de hele wereld zegt dat ik bruine ogen heb, dan zijn mijn ogen volgens mij blauw, ook al zijn ze bruin!

Pim Fortyun is dood, het is dus sowieso al achterbaks om een dode nog een schop na te geven. Maar onze moedige super misdaadbestrijder Peter R. de Vries, vreest niets en wil laten zien dat hij tegen een dode durft aan te trappen. En hoe, met diskettes welke topgeheime informatie bevatten nog wel! Hoe komt ie eraan?! Liep hij soms toevallig langs de auto, zag de diskettes liggen, natuurlijk overduidelijk gelabeld met "AIVD TOP GEHEIM", en merkte dat de autodeuren niet waren afgesloten?!?

In ieder geval was het resultaat erna, PRdV steeg in het vertrouwen bij de mensen als politicus met maar liefst 5%. Ben ik de enige die inziet dat hij contacten heeft met criminelen en praktisch met chantage en afpersing iedere minister zo het kabinet uit kan drukken?

De enigste die ziet dat een systeem politiek naar voorbeeld van de VS ons om vormt naar domme hamburgeretende MacDonalds bezoekers?

En dan de AIVD, ik heb ze nog niet echt de laatste tijd goed aan het werk gezien. Altijd te weinig direct bewijs of de informatie is 'weg'. En nu plotseling duikt er jaren na dato info op net voor de verkiezingen volgend jaar.

Zucht, het zal de anti-Fortyunisten in ieder geval bevallen, PRdV heeft zijn stemmen erbij.

Ik zal wel een dom onwetend blaatschaap zijn ergens hoog op een berg ver vanaf de kudde. Maar gelukkig heeft dit domme onwetende blaatschaap wel een goed uitzicht over het land en ziet hij de dreigende onweersbuien al vroegtijdig aankomen.

Dames en heren,

ik wens u nog een goede dag.

Boekreview: M.C. Escher Een Biografie

2007-06-12T20:42:00.000+02:00

Door: Wim Hazeu

Ik kocht dit boek tijdens mijn bezoek aan de permanente expositie van M.C. Eschers werk in 'Het paleis' in de stad Den Haag. Het boek bevat iets meer dan 550 pagina's. Ondanks dat dit niet een complete review van het boek is, maar een review gebaseerd op de eerste 300+ pagina's ervan valt er toch al veel te zeggen over dit boek.

De opbouw van het boek is een combinatie van de schrijver zijn woorden en aantekeningen uit verschillende dagboeken van mensen. Vooral dit laatste maakt het boek een zeer waardevolle bron van informatie over M.C. Escher. Het geluk wil dat M.C. Escher, zijn zoons, vrouw en ook overige familieleden allemaal hun dagboeken bijhielden, soms zelfs koortsachtig veel zoals te lezen valt. Door deze gewoonte valt er veel over M.C. Escher zijn leven en denken te achterhalen tot soms zelfs zeer kleine details.

Het boek behandeld het complete leven van M.C. Escher; Van zijn jongste jaren, zijn koppigheid voor de kunst te kiezen in plaats van architect tot bijvoorbeeld zijn vele reizen naar Spanje, Italie en Zwitserland, zijn vondsten voor structuur in het AlHambra samen met zijn vrouw tot het onderbrengen van zijn zoons in een geheime kelder om de ronselplicht van de Nazi's te ontlopen. Het geleidelijk maken van zijn kunstwerken, en hoeveel hij voor zijn kunstwerken kreeg betaald.Het behandeld verder ook voorbeelden van kritiek op zijn werk, alsook zijn reactie erop.

Het boek is voornamelijk leeswerk, maar bevat vele foto's over zowel zijn werk alsook foto's van M.C. Escher zelf en zijn familie. Vooral deze laatste foto's over hemzelf en zijn familie zijn een grote aanvulling voor vele geïnteresseerden omdat zijn visueel vastleggen hoe M.C. Escher leefde en hoe zijn familie eruit zag. Terwijl de meeste gewone boeken vaak alleen de afbeeldingen van zijn werk lieten zien, maar niet echt veel foto's over M.C. Escher zelf.

Dit boek is een must voor ieder persoon geïnteresseerd in M.C. Escher zijn leven, alhoewel het voor de gewone persoon wellicht te diep ingaat op Escher's leven, en niet specifiek op zijn werk.

beoordeling: 8

Column: Feestdagen prijzengeweld

2007-06-12T20:40:00.000+02:00

Het is weer eens rond de feestdagen. Voor veel mensen betekend dit hun kamers volhangen met allerlei prullaria. Die oude Sint met zijn pieten (Schoorsteenvegers zijn het, geen negerslaafjes!!!) zijn weer het land binnen zullen we maar zeggen.

Een stoomboot, zo'n kolenverslindend ding, u weet wel en dan komt ie ook nog eens van Spanje.

Ah, maar dat valt allemaal nog wel mee, ik ben ook kind geweest en ik kan me nog goed en met dank herrineren dat de Sint in het duister op het platteland het kleine, inmiddels gesloopte huisje van mijn reeds overleden lieve oma kon vinden. Het was dan altijd feest en gezellig zo met de gehele familie. (pakweg 10 neefjes en nichtjes en hun ouders in een kamer van ongeveer 5 bij 5 meter)

En dan met kerstmis nog eens, maar dan ook met oud-en-nieuw koekjes, een goede tijd met goede herineringen.Wat zegt u, nu geen goede tijd, welnee alle tijden zijn goed, zelfs de slechte!

Maar tegenwoordig valt mij het brute geweld van de commercie op. Plotseling reclames in zwart\wit met bijna perfecte mensen die allerlei parfum aan je proberen te verkopen of lingerie...mooi voor je vriend\vriendin. Nu stoort me dat natuurlijk niet, een lekker luchtje of spannende lingerie voor je vriendin is natuurlijk altijd een leuk\mooi cadeau (alhoewel niet echt origineel cadeau), maar het zijn die irritante reclames. Plotseling ontploft de hoeveelheid speelgoedreclames en zie je kinderen in winkels zeuren om pepernoten.

Inmiddels is hier de kerstboom vervangen door een kunstkerstboom, net zoals tegenwoordig de feestdagen ook kunstfeestdagen zijn. Nee, beste lezers dat maakt je niet gelukkig, die huidige feestdagen. Vaak kies je de commerciele wijze, maar verkies je de traditionele. Doe jezelf een dienst en negeer die rotzooi van TV.

Update: Bijwerkingen

2007-06-12T06:45:00.000+02:00

Bij het lezen van de recente geposte blogs zal jullie iig opvallen dat sommige blogs gedateerd zijn aan de tijd waarin ze oorspronkelijk zijn geschreven, ik post ze toch omdat de zaken compleet te houden. Wellicht staat er nog wat in dat jullie leuk of interessant vinden.

Enfin, het is op dit ogenblik een kwartier voor zeven uur in de vroege ochtend. Voor nu laat ik het erbij met updaten van mijn oude MSN-blogs naar Blogger.com. Het is vroeg, de airco heeft me ziek gemaakt op het werk en dat is waar ik over enkele minuten naartoe ga rijden.

Jullie kunnen in de tussentijd verder lezen in mijn opnieuw gepostte blogs. Dan drink ik het laatste beetje koffie op.

Laters bloggers!

Auredium Riptide

Column: Binnenlandse politiek gezeik

2007-06-12T06:44:00.001+02:00

Oké, nu ben ik geen echte columnist, maar ik denk dat dit de beste manier is om iets te behandelen. Met name in dit geval over de Nederlandse politiek.

In Den Haag, een plaats die voor mij wel bekend is maar politiek ver weg ligt zitten onze ministers. Inmiddels weet iedereen wel dat de politieke agenda's net voor de verkiezingen totale onzin zijn. De punten erop worden waarschijnlijk nooit uitgevoerd omdat ze enkel voor de stemmen waren, vroegtijdig sneuvelen in coalities of zo vaag zijn omschreven dat ze zo-ongeveer alles kunnen inhouden.

Vanuit Den Haag is het stil, zeer stil. We horen dikwijls alleen resultaten en met enige moeite wat er daadwerkelijk gaat gebeuren. In principe is het zo triest gestelt met de Nederlandse politiek dat het niet veel meer uitmaakt welke partijen er daadwerkelijk aan de macht zijn.

We zien vrijwel zelden onze ministers onder het volk, soms zien we ze in programma's en met wat (on)geluk zien we onze minister president staan langs wat belangrijke personen. Enige tijd geleden zagen wij tot ons geluk dat Verdonk moeite had gedaan om zich onder onze allochtonen medemensen te begeven, waarvoor hulde. Maar bij dat voorbeeld houdt het ook zo-ongeveer op.

De heersende politieke partijen zoals PVDA,CDA, D66, etc. etc. tonen weinig innovatie en motivatie in mijn mening. Er wordt getracht weliswaar wat eraan te doen, maar veel niet. De laatste paar jaren zagen we een bijzonder leuk, maar ongunstig patroon.

CDA bezuinigde reeds lange tijd geleden en spekte de staatkas. Weliswaar op conto van onze centen door allerlei regels maar de kas werd inderdaad gespekt en er was daadwerkelijk geld genoeg aan het einde van hun regering. Daarna kwam Paars en daar begint een wel bijna Bijbelse scène. Nee, ik heb niets tegen Paars, gun me wat tijd. Iedereen kreeg geld, de zeven jaren van voorspoed waren bij wijze van spreken aangekomen. Je was werkeloos? Geen nood, je kreeg een uitkering. Al dat geld waarvoor wij als volk hadden gebloed werd uitgegeven, het volk was blij en tevreden. Maar toen raakte het geld op en Paars 2 ging vroegtijdig ter zielen. Toen kwam het CDA, de zeven magere jaren waren aangebroken zullen we maar stellen. Dat is nu, we leveren weer in aan regels, de staatkas werd weer gespekt. Je hoort mensen weer zeggen dat ze wel wat terug willen. En nu, o Neerlandsch volk? Weer zeven jaren voorspoed en daarna nog meer vrijheid ingeven?! Want dat zal gebeuren. En wat als onze vrijheid op is, door jaren van neerwaards politiek golfbeleid?

Wij hebben innovatieve politiek nodig. Mensen die structurele ideeën opbouwen, een balans vinden tussen uitgaven en inkomsten zonder dat er onnodig leed of overvloed is. Politiekers die zich onder het volk begeven. Geen populaire politiekers zoals Wilders die drijft op populaire zaken of Peter R de Vries. Zij kunnen wellicht goede politiekers zijn, maar missen enigzins uitvoerbaarheid van hun plannen.
En wij als volk, ook wij zijn verstokt. Op veilig spelen wij, net als politiek Den Haag politiek correct speelt, spelen wij op veilig. Geen innovatie, geen vernieuwing. We raken achter, een 2e wereldland als het ware.

Maar ja, wellicht zie ik het wel verkeerd, wellicht snap ik de politiek niet. Wellicht ben ik gewoon een zot die ontevreden is met de huidige politiek en ten koste van alles verandering wil. Maar is verandering dan zo slecht?

Filmreview: The Exorcism Of Emily Rose

2007-06-12T06:42:00.001+02:00

Natuurlijk ben ik deze week een film gaan bezoeken. The exorcism of Emily Rose staat te boek als Horror en kan zich daar wel mee meten. Wat opvalt is dat, geheel zoals te verwachten was, het zeer sterk doet denken aan de klassieke culthit 'The Exorcist'. Een nieuwe draai aan het verhaal is dat je het verhaal beetje bij beetje krijgt te horen als flashback.

Het verhaal gaat voornamelijk over een dominee welke wordt aangeklaagd omdat zijn nalatigheid de dood van Emily Rose zou hebben veroorzaakt. De advocate die hem verdedigd probeerd achter de waarheid te komen en wordt naarmate het verhaal vordert meer en meer lastig gevallen door de demonen die Emily Rose hadden bezeten.

De film bevat zowel goede beelden alsook geluid, maar het verhaal is uitgekauwd. Nu geen ik niets om religieuze elementen om een film, maar het einde is zo in elkaar gedraait dat het de indruk moet wekken dat God bestaat en rechtvaardig is. Deze Christenlijke inslag in de film gaat deze humanist net wat te ver, maar gemakshalve negeer ik hem maar.

Cijfer: 7